Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 23-02-2010
column 24 Caroline Grootes
Joep was twee uur oud en lag tevreden aan de borst van zijn verliefd kijkende mama.
Het was twee uur ’s nachts. De thee was op en ik trok mijn jas aan en laadde mijn tassen op mijn schouders: handzaam handtasje in rugzakformaat (1,5 kg), zuurstoftas (5 kg), schoudertas (5,5 kg), verloskoffer (4 kg) in de andere hand, handschoenen al aan. Dag dag, nog even overtempen straks hè, tot vanmiddag. Ik daal de zes trapjes af in dit fraaie Amsterdamse Schoolpand, langs het handgeschilderde bordje ‘het is verboden rijwielen - kinderwagens - vliegende-hollanders enz. in trappenhuis te plaatsen’, langs het goederenliftje, langs de collectie kinderfietsen, kinderwagens en nog net geen bakfietsen, tot in de hal met geglazuurde tegels. De ‘kijk dat noem ik nog eens een voordeur’ springt open na druk op het messing knopje. Handig als je je handen vol hebt. Na tien meter lopen beginnen de tassen op mijn schouder al weer af te zakken. En dan had ik de baarkruk nog in de auto laten staan. Nog geen vier uur daarvoor had ik hier lichtelijk geïrriteerd naar een parkeerplaats gezocht. Uiteindelijk een plaats gevonden, maar wel meer dan honderd meter lopen van de voordeur. Die leg ik nu weer af. Het café sluit net zijn deuren en de laatste bezoekers staan luid na te kletsen bij hun fietsen. Daar ploeter ik tussendoor met al mijn tassen. Echte heerlijke mooie kraaksneeuw. Het geeft me altijd wat binnenpret dat zij mij zien lopen en niet weten wat ik zojuist heb beleefd. Er is net een kind geboren! Hij leeft en is roze en alles zit er op en aan! Het is weer gelukt! Of zouden er jonge vaders en moeders tussen de cafébezoekers staan die de rechthoekige blauwe zuurstoftas herkennen: hé mijn verloskundige had er ook zo een. Ik ontmoet geen blik van herkenning. Mijn auto is bedekt met een vers laagje sneeuw. Ik laat mijn tassen op de stoep zakken en maak mijn auto open. Dan de boel in de achterbak, liefst niet met te veel sneeuw eraan. Als ik wegrijd, begint het opnieuw te sneeuwen. Taxi’s glibberen over de trambaan. Onderweg stralen de koplampen door een heuse sneeuwstorm. Wat aan het begin van de avond een laagje poedersuiker was, is nu een dikke laag donsveren. Langzaam rijd ik naar huis. Elk takje, struikje, straatnaambordje, stoepje wordt keurig bedekt met een witte laag. Mooi. Ik ben de eerste auto die mijn straat inrijdt. Er loopt al wel een dubbel fietsspoor met voetstappen ertussen. Romantiek of een lekke band? Toch leuk om zo ’s nachts door de sneeuw te rijden. Ik ga altijd liever laat naar bed dan dat ik na twee uur slaap eruit moet. Als je dan bibberend en trillend van de slaap de sneeuw van je auto moet vegen, of erger: het ijs er af moet krabben... Ik heb daar al verschillende trucjes op gevonden. Fijn is de ontdooispuitbus. Maar ik vind de spirituslucht die me dan in de auto tegemoet komt echt walgelijk. Ook heb ik jaren geleden voor mijn vorige-vorige-vorige auto een pyjama gekocht: een grote blauwe lap met elastieken banden met haakjes eraan die je over de auto kan doen. Hij ‘doet’ het nog steeds. Je moet alleen wel weten dat het gaat vriezen/sneeuwen ’s avonds voor je naar bed gaat. Toch vind ik sneeuw ondanks de bijkomende gladheid te verkiezen boven regen. Echte plensbuien waardoor je met druipende haren en beslagen brillenglazen op de mat staat bij de mensen. Net gevallen sneeuw is tenminste erg mooi.
Kom ik met hondenweer bij mensen thuis aan dan kan ik het enorm waarderen als me een kopje thee wordt aangeboden. Zoals bij Jaap en Sabien. Geen hand voor ogen te zien in het donker in de regen. Toch nog de straat en het huis gevonden. De deur werd niet gelijk opengedaan: sorry er was nog een wee. Zij zit op handen en knieën voor de bank, hij moet bij elke wee op haar rug duwen. Wil je een kopje koffie of thee? vraagt Jaap nadat ik me uit mijn natte spullen heb gepeld. Thee graag. Jaap! RUG! roept Sabien. Zal ik zelf maar even? vraag ik, naar de waterkoker in de open keuken wijzend. Jaap lacht, doe of je thuis bent. Onderzoekend kijk ik naar Sabien. Heb jij drukgevoel, Sabien, denk je dat je al moet persen? MMmmm, nee ik denk van niet... Toch maar eerst even het kraamcentrum bellen, van wie kregen jullie zorg? Waterkoker aangezet tijdens het bellen. Weer een wee. Weer dat verdachte keelgeluid van Sabien. Gaat ze op de slaapkamer bevallen? Staat het kraampakket al klaar? Misschien is het tijd dat je naar boven gaat, Sabien. Eerst nog een wee. En één halverwege de trap. Weer op handen en knieën, nu naast het bed. Dat te hoog is om op te leunen, door de klossen. Vandaar dat ze beneden voor de bank zat. Kruiken gevonden, kijk, we hebben al heet water, de thee moet maar met de volgende ronde. In de magnetron mijn spiegelbeeld: wallen en nat piekhaar. Jemig wat zie ik er uit. Waarom heb ik toch geen krullen. Afijn, dat zal Jaap en Sabien een zorg zijn. Alles klaar, ja hoor de ontsluiting is al ver gevorderd. De vorige keer braken de vliezen niet vanzelf, ik denk dat jij die moet breken, adviseert de ervaren vader. Ben je daar al aan toe? vraag ik Sabien. Ja hoor. Dan kan er meteen een perswee komen, waarschuw ik. Dat moet dan maar, aldus Sabien. Ik breek de vliezen. Groen vruchtwater. Een schreeuw van Sabien. Een oerkreet. Ze draait zich met voor een hoogzwangere onwaarschijnlijke souplesse op handen en knieën. Ze perst. Het hoofdje is meteen zichtbaar. De voordeurbel gaat. Jaap springt op. Hier blijven! roepen Sabien en ik in koor. Nog zo’n perswee. In een sloot meconiumhoudend vruchtwater lanceert Sabien haar dochter. Ze sputtert en huilt, niet onder de indruk van de meconium, wel van de lancering. Tussen moeders benen door schuif ik haar naar voren zodat Sabien haar kan zien. Die laat haar billen zakken en kijkt haar dochter aan. Tjonge jij had haast, spreekt ze nuchter. Jaap heeft kans te zien naar beneden te vliegen, de voordeur te openen en meteen weer terug te zijn bij Sabien. Even later staat de kraamverzorgster binnen. Natte haren, beslagen bril. Ze overziet het slagveld en zegt: zal ik maar thee zetten voor iedereen? Ja!!!
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
