Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 17-02-2010
Marianne Wigbers
Uw verloskundige is bij Franceska en Harm, om ze bij te staan bij de geboorte van hun derde. Voor de bevalling staat een groot bad opgesteld in de babykamer. De ontsluitingsweeën gaan langzaamaan over in volledige persweeën. Franceska vraagt wat ze moet doen.
‘Vandaag mag je het helemaal zelf doen..’
Ze kijkt niet eens verbaasd, vol vertrouwen in eigen lijf en kunnen. Ze sluit haar ogen, laat het hoofd achterover vallen zodat het op de brede badrand leunt. De armen wijduit, de handen grijpen in de schuimrubberen bovenkant. Als de wee opkomt zie ik de knokkels wit worden. Ze houdt haar adem in en spreidt haar benen. Ze drijft een beetje naar boven, zweeft in het water, de bolle buik als een roze boei aan de oppervlakte. Even houdt ze de adem vast, maar laat snel weer los. Met een ruk gaat het hoofd omhoog, de ogen wijd opengesperd.
‘Zowheee, oeffff!’
Franceska lijkt te schrikken van het plotselinge oergeweld.
Ik stel haar gerust.
‘Een korte perswee om te oefenen. Blaas maar weer uit. Even wennen.’
Ze laat het hoofd weer terugzakken.
De voordeurbel galmt door het huis.
Goh, onze kraamverzorgster heeft de sneeuwjacht wel getrotseerd. Laten we hopen dat zij, in deze fase van de bevalling, rimpelloos instroomt in het serene blauwe vacuüm waarin Harm, Franceska en hun vroedvrouw zich reeds bevinden.
Voor ze boven aan de trap is hoor ik het al aan haar stem.
Hanske van de Veluwe.
Haar naam onthoud ik goed. De ouderwetse ietwat stijve jongensnaam Hans door de alleraardigste toevoeging ‘ke’ precies passend bij deze lieve vrouw.
‘Hanske!’
Twintig jaar geleden smeerde ze moederlijk een broodje voor me, en redde daarmee mijn leven. (Klinkt natuurlijk heel dramatisch, maar zo voelde het wel..) Het was mijn derde dag als nieuwbakken vers afgestudeerde verloskundige op de Veluwe, het was al ver na lunchtijd en het huilen stond me nader dan het lachen. Volledig in het diepe geworpen probeerde ik zonder zwemvest, bandjes of drijfplankje mijn hoofd boven water te houden. Ik probeerde al de toegeschoven opdrachten zonder mankeren te volbrengen en daarbij iedere ingeprente instructie te onthouden. Een nachtelijke bevalling, een ochtend spreekuur en de kraamvisites er achteraan.
‘De visites graag voor het verplichte middagdutje van de kraamdames, hè?’
De scherpe stem van mijn werkgeefster, de notoire Veluwse verloskundige Tilly Rooyakkers, vormde het mantra in mijn hoofd.
‘Want die gaan we niet verstoren hè?
Ik had begrijpend meegeknikt en geglimlacht.
‘Het middagslaapje is heilig! Hè?’
‘Ja mevrouw Rooyakkers, natuurlijk mevrouw Rooyakkers.’
Mevrouw Rooyakkers stond erop dat ik haar ‘Tilly’ noemde, wat ik ook echt probeerde, maar het stemmetje in mijn hoofd bleef haar beleefd Mevrouw noemen.
‘Hè?’
Mijn dagrantsoen bestond uit drie pepermuntjes die ik achter in het handschoenenkastje had gevonden en ik zei overal: ‘Nee dank u geen koffie, ik moet door.’
Kijk mij eens stoer zijn mevrouw Rooyakkers.
Hanske kraamde bij familie Lobbezo in een ruime twee-onder-een-kap aan de Zwaluwstraat. Ze opende de voordeur op een kier en fluisterde hoofdschuddend dat ik te laat was, mevrouw en kindje Lobbezo lagen al te slapen. Ik schrok van de mededeling, één van de schijnbaar belangrijkste regels uit mevrouw Rooyakkers haar eisenpakket op de derde dag al overtreden. Ik haalde verontschuldigend mijn schouders een klein beetje op en liet ze vervolgens op het laagste punt hangen. Tegelijkertijd deed ik een stapje achteruit en bedacht dat ik in de auto maar eens fijn een potje ging janken.
Ik zag er, denk ik, zo zielig uit dat Hanske me binnen wenkte en geruisloos de keuken in loodste.
‘Ga maar effies zitten, dan smeer ik een broodje voor je.’
-Ja, ik weet het, we waren midden in de laatste fase van de badbevalling van Franceska, maar Poldervroedvrouw hoort de stem van kraamverzorgster Hanske en is meteen twintig jaar terug in de tijd, trippin down memory lane… wordt, met een kleine omweg, vervolgd-
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
