Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 10-02-2010
door Pauline Sampiemon
Het is een kille ochtend.
Vandaag zijn we op postnatal, de kraamafdeling. Dat wil zeggen de kraamafdeling van en voor de zware gevallen. De vrouwen die per keizersnede zijn bevallen, of de vrouwen die bloeddrukproblemen hebben of zij die veel bloed verloren hebben of andere nog ergere problemen, die ik jullie echt wil besparen.
We beginnen met de controles bloeddruk, temperatuur opmeten en de stand van de baarmoeder voelen. We noteren dat allemaal netjes op een lijstje; tot zover dus precies hetzelfde als in onze ziekenhuizen. Maar dan moeten we een verse moeder van de operatiekamer ophalen.
Een roestig ouderwets bed waar ik al eerder over schreef, wordt de gang in geduwd en getrokken.
Op de gang licht de net per keizersnede bevallen moeder te kermen.
De sterke pijnstilling is op; helaas. Zij ligt op een smal stuk katoen, dat bij lange na niet het plastic matras bedekt en wordt met een ruk van het OK-bed op het bed van de zaal getrokken, kermend van de pijn.
Ik word er plaatsvervangend onpasselijk van: een verse wond, geen pijnstilling en niet het minste comfort. Op de zaal rommelen haar begeleiders een beetje om haar heen met het kind. Zij lijkt totaal ongeïnteresseerd – wat te begrijpen valt; de arme moeder wordt beheerst door de pijn.
Wij gaan een rondje soppen. Nu ja, koud water met iets erin, de lege bedden en de vensterbankjes worden gesopt, echt schoon lijkt het er niet van te worden.
Ondertussen liggen die vrouwen daar op hun smalle katoentje, als ze ziek zijn worden ze niet gewassen, eten en drinken moet van de verzorgers of begeleiders komen en er is ook geen schoon fris bed op de hele afdeling te vinden, ook niet na een operatie of misschien wel een langdurige bevalling met complicaties.
Er is geen wegwerp-maandverband, er is geen douche, er wordt niet op bed gewassen, je bed wordt ook niet dagelijks verschoond, je mag blij zijn dat je op een bed ligt.
Medicijnen worden nog rondgedeeld door de verpleging en daar houdt de zorg op – de baby wordt niet verzorgd er zijn geen bedjes.
Voor de mensen met een keizersnee is er dan wel een zaaltje, maar als er andere problematiek is, veel bloedverlies, een dood kind, of een placenta die operatief eruit gehaald moet worden, dan kom je gewoon op de grote zaal waar wel minstens dertig vrouwen liggen.
Ik geloof dat ik van alles dit het allerergst vond, dit was de afdeling waar me echt teveel werd: zo’n zware klus geklaard en dan hier terecht komen.
Tot slot nog dit:
Toen ik wegging was het net klaar: een heel nieuw onderkomen voor Lilongwe’s zwangeren en jonge moeders. Op het moment dat ik dit schrijf, is het ziekenhuis verhuisd naar een prachtig gloednieuw gebouw met mooie lichte vrolijke zalen. Eigen kamertjes voor de bevalling, douches met warm en koud stromend water, en mooie nieuwe bedden. Allemaal het werk van Tareq Mequid, een Duits-Egyptische gynaecoloog, die in is Nederland opgeleid.
Ik heb dus nog het laatste stukje van het oude Bottom Hospital meegemaakt en vond dat ook echt de bottom van wat je mensen aan kunt doen. Mijn hele hart hoopt dat er met dit nieuwe mooie gebouw ook een nieuwe periode voor de Malaw
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
