Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 05-01-2010
Caroline Grootes
Oud en Nieuw, terugkijken en vooruit kijken. Een beetje sentiment, een beetje verdriet. Verleden en toekomst, sterven en geboren worden. Wat heeft het afgelopen jaar ons gebracht, wat zal het nieuwe jaar ons brengen? Ik wens iedereen die nu zwanger is een goede bevalling toe en vooral een gezond kindje. Twee vriendinnen van mij zijn hoog zwanger, ik ben vol verwachting voor hen.
Ik heb heel erg vaak dienst gehad met Oud en Nieuw. Als ik mocht kiezen tussen vrij met Kerst of met Oud en Nieuw, dan koos ik voor vrij met Kerst. Daarmee maakte ik mijn collega’s heel blij, omdat die graag allemaal Oud en Nieuw vrij wilden zijn. Meestal vierde ik Oud en Nieuw dus thuis met mijn gezin en vrienden, jammer dan als ik soms weg moest.
Heel in het begin van mijn carrière bracht ik Oud en Nieuw eens in Haarlem door, waar een groot deel van mijn familie en vrienden wonen. Geheel alcoholvrij natuurlijk en maar twintig minuten van mijn praktijkgebied Amstelveen verwijderd, waar ook nog een verloskundige met dienst zat voor heel grote spoed. Moest kunnen, er waren maar weinig dames uitgerekend. Zul je altijd zien: om 23u58 gaat mijn pieper af ! Het stenen tijdperk (voor 1990) zonder mobieljes, alleen een semafoon, die pieppiep deed voor gewoon en PIEPerdePierperdePiep voor SPOED. Hij gaf de SPOED-code. Ik moest een heleboel keer draaien voor ik door het overbezette telefoonnetwerk heen de boodschappendienst bereikte. Gelukkig nieuw jaar, mevrouw Johanson heeft weeën om de vijf minuten! Dat is toch geen spoed-piep waard?! Nou, zij vond dat ik je met spoed moest oproepen. Ach jee, net dìe mensen die bij ons onder controle wilden, maar in Amsterdam Zuidoost woonden. Weer een heleboel keer ingesprektoon later meneer Johanson aan de lijn. Weeën om de vijf minuten, moesten ze nu niet eens naar het ziekenhuis? Waarom belde ik trouwens nu pas (het was inmiddels 00u15) ze hadden toch met spoed laten piepen? Nou, Gelukkig Nieuw Jaar overigens, jullie belden natuurlijk net om twaalf uur, het telefoonnet is wat overbelast... Ja daar zijn wij nu natuurlijk HELEMAAL niet mee bezig, Janine had WEEËN!! Afijn, glas kinderchampagne achterover geslagen, 3 toastjes zalm in de mond gepropt, iedereen zwaaizwaai dagdag de vroed vliegt laag naar Zuidoost. Pré-Tom-Tom-tijdperk, route al wel enige weken daarvoor uitgezocht en in de map gestopt, maar midden in de nacht door onbekend Amsterdam Zuidoost is toch niet echt ontspannen rijden. Vuurwerk vliegt nog door de lucht, op een straathoek opgeschoten jongens die rotjes gooien. Eindelijk de goede straat. Naam op de deur klopt, gelukkig: ik ben ter plaatse. Janine en Sven staat al in de hal en er staat een flinke samsonite koffer klaar voor vertrek. Gaan we naar het ziekenhuis? Nou, Gelukkig Nieuw Jaar, mooi begin van dit jaar hè, zullen we eerst eens even kijken hoe ver je bent, hoe vaak komen de weeën nu? Dat hebben we nu niet meer bijgehouden hoor, ze komen vaak genoeg. Ik kijk naar Janine en denk stiekem dat het nog wel meevalt. We gaan naar boven. Op bed onderzoek ik haar: zie je wel, nog geen ontsluiting. Hele geruststel-verhaal beneden op de bank gedaan: dat de eerste voorweeën die de stevige baarmoedermond zacht maken echt heel venijnig zeer doen, maar die weeën zijn kort hè, nog niet het hele regelmatige werk van een sterke wee van één minuut en pauzes van vier minuten of korter. Sven onderbreekt me: en toch willen we naar het ziekenhuis. Maar het ziekenhuis wil Janine echt nog niet hebben in zo’n vroeg stadium van de bevalling. Om een lang verhaal kort te maken: twee uur later was ik er weer, nog steeds geen ontsluiting, wel pijnlijke weeën, en op 2 januari aan het eind van de dag beviel Janine eindelijk na veel weeënopwekkers en pijnstilling van een zoon Thomas.
Nog zo’n ‘spoedoproep’ kreeg ik eens wat vroeger op Oudejaarsavond: in zeer moeilijk te verstaan Engels kreeg ik een zeer verward verhaal over borstmelk en flesmelk en een moeder die niet had geslapen. Ik begreep in ieder geval dat ze al bevallen was, de dag ervoor, in het ziekenhuis bij de gynaecoloog. Adres? Ha, mazzel, zowat bij mij om de hoek. Snel er heen was waarschijnlijk de beste oplossing. Wat was er aan de hand? Baby huilt. Moeder huilt. Vroedvrouw troost en lost probleem op. Voor een baby van acht pond kan de hoeveelheid borstvoeding op dag 2 een beetje aan de krappe kant zijn maar elk uur aan de borst voor een oververmoeide vrouw is wel teveelgevraagd. Dan kan een beetje bijvoeding wonderen doen, ook voor de borstvoeding! Het jonge ouderschap gaat niet over rozen. Of ik champagne mee dronk. Dat is lief aangeboden, maar ik ga weer naar huis, goed? Ruim voor de knallen thuis.
De laatste weken van het jaar was het in de praktijk ook altijd een sport om de spreekuren tussen alle feestdagen door te plannen om toch zoveel mogelijk zwangeren kunnen te zien. Extra gezellig was het ook in de praktijk. Kerstboompje erbij, kerstkransjes in de wachtkamer, veel kerstkaarten met baby’s onder de kerstboom en dito met kerstmannenmutsen getooide peuters. Toch is het ook in deze tijd van het jaar dat we het lijkt of er meer mensen sterven dat anders. Ik heb al heel wat zwangeren meegemaakt die zich hoogzwanger geconfronteerd zagen met sterven van een naast familielid, een haast onverenigbaar gegeven, waarbij er toch ook troost geput kan worden uit de op handen zijnde geboorte en waarbij het leven zich toont zoals het is. Meer dan eens hebt ik op verzoek van de zwangere de bevalling kort voor de uitgerekende datum laten inleiden zodat een doodziek familielid het kind nog zou kunnen zien.
Heel ontroerend was een keer toen ik bij mijn vriendin Martine op bezoek was die drie maanden zwanger was. Haar moeder, die ik goed kende omdat ik ooit les van haar had gehad, was er ook bij. Zal ik even het hartje laten horen stelde ik voor, ik heb toch mijn doptone bij me. Ja leuk! zei Martine. Kan dat dan? vroeg haar moeder. Al jaren mijn favoriete truc en zo gezegd zo gedaan: Martine op de bank, buik bloot en daar klopte de hartslag al dapper door de luidspreker van de doptone de kamer in. Oma in spe in tranen! Zo ontroerend, vertelde ze, kort geleden zat ik aan het sterfbed van mijn vader, en voelde ik zijn hartslag zwakker en zwakker worden, tot hij stief. En nu hier hoor ik het hartje van het leven dat net begonnen is!
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
