Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 24-12-2009
door Marianne Wigbers
Voor pijnstilling naar het ziekenhuis met Marloes en Danny.
Els is van de ochtenddienst, ze draagt witte Birkenstock-slippers en het haar in een nette lange vlecht tot ver op de rug. Els loopt met kwieke passen met ons op naar de verloskamers, slaat het laken terug en klopt uitnodigend midden op de matras.
Marloes mag op bed gaan liggen.
‘Na een CTG van een half uur zal de gynaecoloog beslissen over de wijze van sederen.’
Marloes probeert tevergeefs wat losse plukken van het piekende blonde haar achter de oren te krijgen en trekt het uitgezakte elastiekje het paardenstaartje strak, aan alle kanten blijft het haar piekerig uitsteken. De staart schuift door het getrek naar boven en staat daar als een parmantige pluim recht omhoog. Ze maakt een wegwuifgebaar met haar handen, wat ik interpreteer als: kan-mij-het-ook-schelen, laat de staart voor wat hij is en kijkt me vragend aan.
‘Wat?’
Ik vertaal wat de verpleegkundige bedoelt.
‘Je moet een half uurtje liggen, aan die banden, dan wordt er een baby-hartfilmpje gemaakt, dan weten we hoe het met de baby is en hoe je weeën verlopen, en daarna zal de dokter besluiten wat je krijgt tegen de pijn.’
Er komt weer een wee opzetten en Marloes vangt hem stampend op, gebogen over het voeteneinde van het verlosbed, op en neer gaat het hoofd bij in en uitademen, haar blonde pluimstaart zwiept mee.
‘Ik-stampzwiep-wil-stampzwiep-niet-stampzwiep-liggen-stampzwiepstamp.’
‘Dan wordt het lastig..’, zegt Els op nuchtere toon en we kijken elkaar met een blik van verstandhouding aan. Wij kennen de onmogelijke combinatie van Baringspijn en Helder Denken.
Ik haal verontschuldigend mijn schouders op, richting Els en richting Danny. Ik weet wat we Marloes beloofden, een complete redevoering om de gynaecoloog te overtuigen oefende ik tijdens de rit naar het ziekenhuis, maar je zult zien, tegen de tijd wij fiat voor de verdoving krijgen, is het eind al lang en breed in zicht.
Els wrijft Marloes zorgzaam over de schouder.
‘Wil je misschien onder de douche meid, dan kan je staan, de warme straal over je heen. Rug of buik. Waar het zeer doet.’
Hoe simpel kan het zijn, warm water. Ik val Els meteen bij. Proberen kan altijd.
‘Ja, Marloes, warme douche, dan kan je blijven staan…’
Ik verwacht dat ze tegensputtert, maar ze accepteert het voorstel direct.
Met lichte verwondering zien Danny en ik hoe Marloes zich gedwee door Els onder de douche laat zetten.
Wij krijgen koffie en een plakje ontbijtkoek en proosten op elkaar.
So far, so good…
Om de beurt kijken we om het hoekje van het douchegordijn. De stoom maakt het zicht wazig en de ruimte wat benauwd. Ik vraag of ze goed staat, en of ze het vol kan houden, Marloes knikt met gesloten ogen en stampt. Iedere keer als ze de bal van haar voet krachtig laat neerkomen, spettert het water alle kanten op. Ritmisch wisselt ze linker en rechter voet af, ze houdt zich vast aan de kraan en de hete straal kleurt haar rug rozerood. Het staartje wordt nat en zakt uit. Pluim en pieken verdwijnen, nat en slap hangt het langs haar gezicht. Tijdens de wee houdt ze haar rug onder de straal, in de weeënpauze heft ze het hoofd en hapt ze in de waterstroom. Druppels glijden langs neus en kin, over de borsten, de dikke buik, met een stroompje het doucheputje in. Helemaal in zichzelf gekeerd overwint Marloes wee na wee.
Stamp-stamp, stamp-stamp, stamp-stamp.
Hoger en hoger spat het water op.
De weeëndans vandaag in een originele Riverdance-uitvoering.
Over pijnstilling wordt met geen woord meer gerept.
Marloes zucht en stampt, wij wachten.
Wij wachten en wisselen elkaar af achter het gordijn om haar te bemoedigen en aan te moedigen. Ik speur naar kleine veranderingen in lijf, stampritme en ademhaling waaraan ik kan zien of horen dat de ontsluitingsfase over gaat in de uitdrijvingsfase.
Dan is het Marloes die haar natte hoofd om het gordijn steekt en beleefd vraagt of ze naar het toilet mag omdat ze denkt dat ze moet poepen.
‘Yess!’
Els stapt binnen met een stapel handdoeken, we draaien de kraan uit, drogen rug en buik, trekken er een ruim T-shirt overheen en met wat moeite lukt het om Marloes te overreden te gaan liggen. Daar constateer ik de zo gewenste volledige ontsluiting. Ik roep enthousiast dat ze mag meepersen.
Van die mededeling moet Marloes huilen, eerst jammert ze zachtjes en onverstaanbaar, dan snottert ze met dikke tranen en begrijp ik wat ze zegt.
‘…want nu komt natuurlijk het ALLERERGSTE…’
Ze wil overeind en voor ik met mijn ogen kan knipperen, staat ze alweer naast bed. Ze rukt het uitgezakte elastiekje los, schudt het haar als een natte poedel en bindt het direct weer vast in een strakke hoge staart. Een gedachteloze handeling met paniek in de ogen. Ze doet een poging me te passeren, vluchtgedrag net voor de finish. Ik zeg ‘rustig rustig rustig’ en ik denk denk denk… Hoe houd ik haar van op hol slaan, hoe zorg ik dat ze doet wat ik wil, terwijl ze denkt dat ze doet wat zij wil.
Staand bevallen is voorbehouden aan giraffes of olifanten, op de Hollandse verloskamers is het ongewoon en erg onhandig. Ik denk denk denk en krijg een lumineuze ingeving. Met het aan alle kanten luxe verstelbare verlosbed kan ik voor barende en verloskundige een werkbare situatie te creëren. Samen met Els maak ik een ‘dwarsbed’ en we stellen de beensteunen. De rugleuning gaat helemaal rechtop. Een kakstoel van Koninklijk formaat voor Marloes.
‘Kijk Majesteit uw troon, kom er maar voor staan.’
Aarzelend gaat ze staan, met de elektrische bediening stellen we de matras exact tot haar billen.
‘Als er een perswee komt pers je mee, als het hoofdje komt duw ik je iets achterover op je troon, zo kan je blijven staan tot het aller-allerlaatste moment.’
Els en Danny krijgen de opdracht om op dat moment suprême de benen van Marloes in de beensteunen te leggen.
We wachten op Moeder Natuur, de zwaarte kracht en de power van Marloes.
Ze arriveren alle drie nagenoeg tegelijkertijd. Marloes laat zich achterover duwen, gilt een enkele keer als ze voelt hoe het hoofdje naar beneden zakt, ik steun met een warme washand en ze volgt braaf mijn instructies op van persen-zuchten-persen-zuchten. Ze pakt zomaar uit zichzelf haar benen in de knieholtes, Danny en Els helpen met ondersteunen en ze doet het gewoon.
Ze doet het!
Dat ze nog een langgerekte gil laat ontsnappen bij de passage van babybuik en billen hoor ik nieteens. Ik vraag haar de ogen open te houden en te kijken en te pakken.
‘Marloes, kijk, kijk, je kan het pakken, pak het, pak het!’
Mijn stem klinkt piepend hoog, van enthousiasme, ontroering en trots.
Terwijl ze met haar kind in de armen zit en Danny zijn vrouw knuffelt, schuiven Els en ik het voeteneinde van de troon snel weer in zijn normale stand. Danny knipt de navelstreng door, we zien dat het een meisje is, ze noemen haar Floortje en ze mag meteen aan de borst. Ik laat de placenta moeiteloos geboren worden, leg een enkele oppervlakkige hechting zonder verdoving.
Marloes vindt alles prima.
Het elastiek is alweer uit de staart gezakt en het haar piekt als vanouds aan alle kanten. Ze heeft er nu geen handje voor vrij, trouwens, er zijn belangrijkere zaken die haar aandacht opeisen.
Ze kijkt naar de drinkende Floortje en kan het bijna niet geloven.
Die Marloes, ze heeft het gewoon gedaan!
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
