Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 20-12-2009
eerste deel door Marianne Wigbers
We gaan terug naar de tijd dat de kans op een pijnloze bevalling buiten kantooruren nog minimaal was. Zeker zonder ‘echte’ medische indicatie. Hoever gaan we terug, tot de middeleeuwen? Nee, het was in de zomer van 2007.
Paniek om half elf.
Aan Marloes was een pijnloze bevalling beloofd. Tijdens kantooruren wel te verstaan. Het is Danny die me met gedempte stem vanuit hun keuken belt voor ruggespraak. Hij schetst de situatie. Marloes is werkelijk bijna aan het hyperventileren van paniek en heeft al een kussen naar zijn hoofd gesmeten. Tussen iedere harde buik van amper vijftien seconden zit bijna een kwartier, maar zo kunnen ze de nacht onmogelijk in.
De eerste bevalling van Marloes was pijnlijk langdurig, zwanger worden van haar tweede had ze dan ook zeven jaar voor zich uit geschoven. Zeven jaar en negen maanden later is het Danny degene die het van haar te verduren krijgt. Want, zo houdt ze hem nu voor, wat Marloes betreft hadden ze het sowieso wel bij dat ene schattige dochtertje kunnen houden.
Tijdens de controles op het spreekuur bleken Danny en ik goed op één lijn te zitten. Beginnen bij het begin. Er op vertrouwen dat de medische molen inwerking zou worden gezet wanneer nodig. Plus een continue begeleiding door een bekende verloskundige die er op toe zou zien dat het actieplan op correcte wijze zou worden uitgevoerd. Marloes was er ogenschijnlijk redelijk rustig onder. Een tweede kindje was toch wel een intense wens, moest ze toegeven. Liefdevol aaide ze over haar groeiende buik en relativeerde de aanstaande gebeurtenissen met luchtige humor, ‘Als wij vrouwen het niet doen, wie moet het dan doen?’
Vertrouwen in Danny, haar vroedvrouw en het systeem.
Tot deze donderdagavond in de warme junimaand van 2007. Want was het niet zo dat de garantie van -epidurale-verdoving-op-verzoek- gegeven werd tot de anesthesist rond vijven zijn koffertje pakte om huiswaarts te keren voor de avondprak, om pas na een goede nachtrust en het ontbijt fris en uitgeslapen aan de nieuwe verdovingsdag te beginnen?
Ik neem plaats tussen de kussens van de robuuste crèmekleurige hoekbank. Danny aan mijn ene kant, Marloes aan de andere. Het zijn echte ‘wegzak’-kussens, zacht en comfortabel. Een omvangrijk exemplaar ligt bij het dressoir op de grond. Daar moet behoorlijke kracht achter gezeten hebben.
Mijn Ratelbandsessie begint.
Systematisch nemen we alle mogelijke aanvliegroutes door. Vroege start, vals alarm, gewoon slapen, heftige weeën, doorzetten, vertrek naar ziekenhuis, het krijgen van pijnstilling. Aan het eind van het betoog heb ik de angst om kunnen zetten in de aarzelende overtuiging van een win-win-situatie. Of ze bevalt niet vannacht en gaat morgenochtend voor consult, of ze bevalt vlot en complicatieloos. Of ze heeft aan het eind van de nacht pijnstilling nodig, perfecte timing, want dan is de anesthesist gewoon weer in huis. Het klinkt aannemelijk simpel. Danny knikt heftig mee, slapen of baren voor het ochtendgloren, indien anders, dan die heilige verdoving. Marloes weet het nog niet helemaal zeker, ze gaat een warm bad nemen en belooft daarna te gaan tukken.
De dienstmobiel gaat op scherp naast mijn bed.
Half zes belt ze zelf. Lacherig. Ze weet het ook niet, ze heeft sinds een uurtje goede weeën, en het is eigenlijk best te doen. Danny heeft ze zo lang mogelijk laten slapen, oma is net aangekomen om op Annemijn te passen, hoe gaan we het nu doen?
Ik verbaas me over haar opgeluchte opgewektheid en spoed me naar de Mauritslaan.
Er is bijna vijf centimeter ontsluiting.
Bij de opkomende wee springt Marloes uit bed, buigt zich over het voeteneinde waar ze een stapel kussens heeft liggen, grijpt zich vast in het bovenste kussen en stampt met de bal van haar voet ritmisch tegen het laminaat. Twee keer links, twee keer rechts, twee keer rechts, bonk-bonk, bonk-bonk, tot de wee afzakt. Een prachtige variant op de oeroude weeëndans. In de pauze ploft ze weer in bed.
Ik maak haar een riant compliment, zo goed en gecontroleerd als ze het doet. Ze kijkt me aan met een gezicht van ‘JAJA’ en schudt haar hoofd. Dat zeiden ze namelijk vorige bevalling ook, en toen duurde het nog een halve dag. ‘Zeventien uur.’ verbetert Danny haar. Meer dan een half etmaal gepuft voor die laatste vijf centimeter van de ontsluiting, na een minstens net zo lange aanloop van vliezen breken en onrust door onregelmatige buikpijnen. We kunnen haar nog meer vertellen, iets tegen de pijn was haar beloofd.
‘Weet je nog?’
Tijd om af te reizen naar het ziekenhuis.
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
