Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 01-12-2009
Door Pauline Sampiemon
In een eerdere column schreef ik over mijn ervaringen met de prenatale zorg in Malawi. Natuurlijk heb ik ook ervaringen met de natale- en postnatale zorg. Nu nummer twee dus van mijn ervaringen daar.
Het hele ‘ziekenhuis’ Bwaila Hospital in de hoofdstad Lilongwe bestaat uit losse kleine gebouwtjes. Het is een academisch ziekenhuis – althans zo zou het in ons systeem genoemd worden.
Maar het zijn allemaal barakachtige gebouwtjes, één verdieping met een dak erop.
De Labourward, de verloskamer, is er dus een waar ongeveer 16 vrouwen liggen te baren met niet meer dan wat plastic gordijntjes tussen elkaar in. Omdat het een grote zaal is zonder de minste privacy kunnen vrouwen geen begeleiding mee nemen. Zodra ze in de actieve fase van de baring zijn (meer dan 4 cm ontsluiting) mogen ze pas op de zaal komen en een bed bezetten. Voor velen van hen is dit een luxe, want thuis hebben ze alleen een matje op de grond van hun hut.
Stel je dus voor je bent zwanger en denkt: “Het is zover, de baby gaat geboren worden.” Dan ga je, lopend of met een gammele minibus, of achter in de laadbak van een pick up (allemaal Nissans) op weg naar Bwaila Hospital met je emmer en je koffer in je hand en op je hoofd. In de meeste gevallen heb je wel een familielid mee die daar dan op de terreinen van het ziekenhuis bivakkeert om op de achtergrond bij de hand te zijn en je te helpen zodra je bevallen bent.
Je meldt je bij een soort kantoortje waar je dan steeds met twee tegelijk binnen mag komen. Daar beoordelen ze de weeën, de ontsluiting en luisteren ze naar de harttonen van de baby. Als je nog niet in de actieve fase van de baring bent kun je buiten op de ziekenhuisterreinen wachten totdat dat wel zover is.
Elke keer opnieuw moet je weer langs het voornoemde kantoortje om je situatie te laten beoordelen. Soms zit er een hele rits vrouwen puffend en weeën wegzuchtend op de bank en op de grond. Dan weer liggen ze languit op een houten bankje in de gang te slapen.
Als je dan dus zover bent dat je naar de verloskamer kunt (hopelijk is er een bed vrij!), spreid je je eigen meegenomen doekje uit. Eerst nog een plastic zak eronder ,dan je lapje en dan ga je liggen wachten.
Eén keer in de vier uur beoordeelt een van de rondlopende verloskundigen de situatie en meestal ga je pas meepersen als er al een klein segment (een klein stuk van het hoofdje van de baby) zichtbaar is. Pijnstilling is absoluut uitgesloten, en ondersteuning van familie of vriendin dus ook. Eten en drinken betekent hooguit een kopje thee een beker water en wat pap met water gekookt.
Als je dan bevallen bent mag je even bijkomen, je kind voeden en jezelf binnen een uur koud en zelfstandig douchen. Daarna word je geacht met kind onder je arm, teil op je hoofd en koffer in de hand de verloskamers te verlaten.
Op het terrein is er dan nog een gebouwtje waar je kunt verblijven maar waar je wel zelf met je guardian (degene die met je is meegekomen) voor alles moet zorgen. Er wordt twee keer per dag een soort maaltijd door het ziekenhuis verzorgd. Daarbij is het wie het eerst komt wie het eerst maalt, die heeft wat, en de rest heeft dan pech. In een van de gangen staat dan een schoonmaakster met de emmers met eten, met je zelf meegebrachte bordje kun je daar wat komen halen.Veel mensen zie je ook met bakjes eten van thuis over de ziekenhuis terreinen snellen; van die handige dubbelwandige stapelbakje; ik heb er in een winkel serieus mee in mijn handen gestaan maar dacht vervolgens: “wat ga ik hier nou in Nederland mee doen?” Hier kennen wij ze alleen van de toko en de afhaalchinees.
Technisch hadden wij Nederlanders niet veel te brengen, maar in de begeleiding des te meer. Het was echt ontroerend om te merken hoe blij vrouwen zijn als je gewoon alleen maar aardig voor ze bent of iets te eten of te drinken regelt.
Op dit moment, een half jaar na ik er was, is de situatie daar totaal anders. Er is een nieuw ziekenhuis naast het oude opgetrokken met voor elke vrouw die daar komt bevallen een eigen kamertje, een mooi nieuw wit ijzeren bed waarvan je handmatig het hoofdeinde omhoog kunt zetten. Er zijn meerdere douches met op zonne-energie verwarmd water. Zij kunnen nu op dit moment dus bevallen in aanwezigheid van iemand die naast hen staat en als het een beetje mee zit hun eigen man! Want daar gaat het om: die Malawiaanse mannen weten echt niet wat hun vrouwen doormaken, en hebben daarom niet de minste waardering voor hen.
Het nieuwe Bwaile Hospital is het eerste ziekenhuis met de mogelijkheid om als echtpaar samen te zijn bij de bevalling. En nu maar hopen dat dit een ommekeer teweegbrengt in Afrika: R.E.S.P.E.C.T. voor vrouwen die zo’n enorme klus klaren en zo steeds weer veel van zichzelf geven ten bate van nieuw Leven.
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
