Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 12-11-2009
Door Pauline Sampiemon
Ik had ruim een jaar geleden een sympathiek Hindoestaans echtpaar op mijn spreekuur. Zij kwamen na hun verhuizing bij ons in de praktijk en mevrouw was al een eindje zwanger. Ze sprak eigenlijk geen woord Nederlands maar knikte en lachte vriendelijk als ik met handen en voeten probeerde toch nog wat te communiceren. Ze kregen hun derde kind.
Ruim een jaar later trof ik het echtpaar opnieuw, een vierde kind diende zich aan. Ze had een enorme buik, dus we lieten nog groei-echo’s maken en ik controleerde haar nuchtere bloedsuikers. Volgens de artsassistente die op ons verzoek nog even meekeek om te beoordelen of deze mevrouw wel onder begeleiding van de verloskundige kon bevallen, moest dat wel kunnen en zou het allemaal best meevallen.
Uiteindelijk werd in het ziekenhuis een kindje van vijf kilo geboren. Er was sprake van meconium in het vruchtwater en de schouders leverden bij het geboren worden toch ook nog wel wat problemen op. Het jongetje is op de couveuseafdeling opgenomen en gelukkig goed en snel hersteld. Na een paar dagen mocht hij met moeder mee naar huis.
Ik bezocht het echtpaar thuis voor een afsluitend gesprek, dat vanwege de taal voornamelijk via de vader liep. Een lieve zorgzame man die altijd met zijn vrouw naar het spreekuur kwam en ook thuis echt wel de handen uit de mouwen stak.
Bij dat laatste bezoekje is anticonceptie een vast onderwerp. Ik vroeg of met dit vierde kindje de kinderwens vervuld was of dat er nog meer zouden volgen? Nee, dit was absoluut de laatste. Of er al nagedacht was over hoe dit dan te regelen, informeerde ik.
En ja, er was nagedacht. Mevrouw zou een pilletje nemen en toen ik voorzichtig uitlegde dat meneer met een betrekkelijk eenvoudige ingreep kon voorkomen dat verdere gezinsuitbreiding zou plaats vinden was het hek van de dam.
Dit was hoe dan ook onmogelijk. Mijnheer was kostwinner, hij had net het medisch circuit helemaal doorlopen om te zien of alles nog wel in orde was met hem en ja hij was kerngezond maar hij kon zelf helaas onmogelijk iets doen om een volgende zwangerschap te voorkomen.
Als kostwinner kon je daar echt niet aan beginnen, dat was echt meer iets voor zijn vrouw. Die zat toch thuis en had verder niets te doen.
Ik probeerde nog eens uit leggen dat het echt om een eenvoudige ingreep ging en dat het voor meneer vele malen eenvoudiger was dan het voor mevrouw zou zijn.
Meneer bleef bij zijn standpunt. Hij als kostwinner kon zich echt niet aan dit soort ingrepen blootstellen. Misschien ligt het in die cultuur toch iets anders, zo dacht ik.
Een paar weken later sloot ik een kraambed af bij een net zo leuk gezin, puur Hollands.
Ook daar kwam het onderwerp anticonceptie ter sprake, en ook daar opperde ik dat ook mijnheer iets kon laten doen. Een kleine eenvoudige doeltreffende ingreep waarmee het anticonceptievraagstuk in een keer opgelost zou zijn.
Onbespreekbaar, niets geen taal of cultuurprobleem; een lange lijst van non-argumenten waarom meneer zeer zeker niet deze ingreep kon laten doen
Mij restte maar een conclusie: Niks geen cultuur. Mannen zijn gewoon mietjes!
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
