Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 06-11-2009
tweede deel door Marianne Wigbers
Uw verloskundige is om half vier in de nacht onderweg naar Kees en Hetty, en besluit tijdens de rit een arme Roemeense vrachtwagenchauffeur de weg te wijzen.
Ik trek het mannetje mee naar de plattegrond. Een grote rode stip geeft aan waar we staan.
‘Look, we here..’
Ik wijs naar ons, ik wijs op de stip.
‘We.’
Hij kijkt glazig.
Mijn wijsvinger doet ienemienemutte tussen ons en de rode ‘Hier bent U’-stip.
‘We here.’
Hij knikt. Dan volgt mijn vinger de weg van de stip zo ver mogelijk richting Hanzewinkel. Om er te komen moet ik op mijn tenen staan, en een halve meter naast de kaart in de donkere lucht wijzen. Ten overvloede wijs ik met twee armen tegelijk over de vrachtwagen de nacht in. Ver weg. Daar waar ik ons industrieterrein vermoed.
‘Hanzewinkel there.’
Hij krabt eens op zijn hoofd.
De buitenweg richting Kees en Hetty is al wel een eind de goede kant op. Met handen en voeten breng ik hem aan zijn verstand dat hij de vrachtwagen moet keren en mij kan volgen tot de verkeerslichten en dat het Hanzewinkellogo fel verlicht te zien zal zijn vanaf de weg.
‘Links, left, linker, destra oh, no sinistra, sinistra, Han-ze-win-kel, yes?’
Hij propt de brief in zijn kontzak en klimt in de cabine.
Ik ben sneller gekeerd en bedenk pas halverwege de rondweg dat vrachtwagens veel langzamer optrekken. Als ik wat gas terug neem zie ik de koplampen in mijn achteruitkijkspiegeltje verschijnen. We zijn bijna bij de stoplichten waar hij rechtdoor moet en ik de wijk in zal gaan. Ik mag hopen dat die gammele Roemeense truck in mijn kielzog mijn aanwijzingen heeft begrepen en zich niet pardoes het straatje van Hetty en Kees in laat loodsen, om ook bij de verkeersdrempel voor hun deur gelanceerd te worden.
Het licht staat op groen, maar ik rem af. Draai mijn raampje helemaal open en gebaar dat hij langs me moet rijden. De oude truck toetert een keertje schor in de nachtelijke stilte en in gedachten zie ik Gerrit-Jan al opendoen in zijn gestreepte pyjama.
Kees belt waar ik blijf.
Ik sla af en rij door rood.
‘Zet de voordeur maar op een kier, ik ben er bijna.’
Ik trap het gaspedaal flink in voor de eindsprint en klap nog een keer vol op de laatste hindernis, de hele buurt zal weten dat ik er ben. Ontwijk op de nipper een vuilnisbak en parkeer schuin op de stoep, de hele buurt zal snappen dat ik haast had. Hijs de verlostas, zuurstofkoffer plus een losse stapel steriele handschoenen uit de achterbak en sla de klep met een daverende klap dicht, ze zijn nou toch al wakker. Dan spoed ik mij naar het enige verlichte huis in het rijtje.
Kees staat me handenwringend op te wachten, ik krijg deze keer geen koffie aangeboden, hij grist de koffers uit mijn handen en snelt er op kousenvoeten de trap mee op. Na het vliezen breken begonnen de heftige weeën en die hielden niet meer op.
Hetty is blij dat ik er ben, ze snapt niet wat er aan de hand is, maar hoopt dat het niet lang meer zal duren. Ik zie een wee opkomen en snap precies wat hier aan de hand is.
Persweeën!
Hoe is het mogelijk, een uurtje geleden had ze geen ontsluiting en nu lijkt het of ik een stukje van het babyhoofdje voor de uitgang zie. Ik draai de dimmers op de hoogste stand, knipper tegen het scherpe licht en zie inderdaad dat de baby eraan komt.
Kees plant ik aan de linkerkant van het bed, mezelf aan de rechter, Hetty mag voluit persen. Het is een bevrijding voor haar, in vier goed benutte persweeën wordt een zoon geboren.
Ze omschrijft de bevalling als ‘heerlijk’, wat ik een aparte omschrijving vind voor dit onverwachte alles-of-niets-verloop. Haar ‘heerlijk’ duidt op de snelheid vergeleken met haar eerste bevalling, legt ze me uit, en ook omdat ze nu, in tegenstelling tot die vorige keer, geen hechtingen behoeft.
Kees mag de navelstreng doorknippen en de naam noemen. Het is Kees-Jan, vernoemd naar de beide opa’s en een beetje naar zichzelf en nu gaat hij toch echt koffie voor me zetten. Ik probeer hem af te remmen, maar hij is de trap al af.
Vooruit, goede daden verrichten in het holst van de nacht is een perfecte manier om chagrijnigheid te verdrijven.
Kom maar door met die koffie, en doe er gelijk een beschuit met muisjes bij.
Heerlijk!
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
