Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 29-10-2009
eerste deel door Marianne Wigbers
Ieder dag een goede daad.
Bij de rotonde kan ik kiezen, binnendoor of buitenom. Dit is de tweede keer deze nacht dat ik onderweg ben naar Hetty. Amper driekwartier geleden nam ik de route dwars door het dorp en ergerde me aan iedere verkeersdrempel. De laatste hobbel bij het inrijden van de straat van Hetty en Kees was dieper dan gedacht. De voorbumper schraapte over het asfalt, mijn humeur daalde naar het nulpunt. De vrolijkheid waarmee Kees de deur opende, koffie voor me wilde zetten, en alle dimverlichting op de hoogste stand draaide veranderde daar weinig aan. Hetty ontving me lachend, huppelde voor me uit de trap op en wipte soepeltjes het verhoogde bed in.
De ontsluiting was dan ook nul. Hetty en Kees waren hevig teleurgesteld en ik had het wel gedacht.
‘Dit is het dus nog niet?’
Bij hun eerste moest de bevalling na drie dagen gebroken vliezen in het ziekenhuis opgewekt worden, waardoor de hele natuurlijke aanloop met een grote sprong was overgeslagen.
‘Nee, het zal nog ietsje heftiger moeten worden…’
Het vooruitzicht om binnen afzienbare tijd weer in mijn warme bedje te liggen zorgde bij mij voor een lichte stemmingsstijging. Koffie sloeg ik nogmaals af. Ik gaf instructies voor kraampakket, kruiken en babykleertjes en nam alle hobbels op de terugweg gewoon in zijn vier.
Deze keer kies ik buitenom, geen drempels, gas op de plank. Hets vliezen zijn gebroken, vertelde Kees, terwijl ik zijn ‘Het’ op de achtergrond heftig hoorde puffen. Ik sjees aan mijn kant het dorp uit, om met een omtrekkende drempelloze beweging linea recta de wijk van Kees en Hetty weer in te kunnen vliegen.
‘Ho..’
In de bocht staat een vrachtwagen met knipperende lichten. Hij staat dwars over de weg, zijn koplampen beschijnen de dorpsplattegrond. De chauffeur bestudeert de kaart en zwaait met brede armgebaren naar me als ik wil passeren. Mijn eerste reactie is vriendelijk terugwuiven en met een grote boog eromheen. Om half vier in de nacht mijn auto uit lijkt me onverstandig, zeker met het kreunende gepuf van Hetty in mijn gedachten.
Aan het nummerbord te zien komt de wagen uit Roemenie, wat hij vervoert wordt door een versleten donkerblauw zeil uit het zicht gehouden. De chauffeur is een schriel mannetje met een kalend hoofd en een gebogen rug bij een stoppelbaardje van minstens vier dagen. Het enige indrukwekkende is zijn gigantische zwarte snor met treurig afhangende punten.
Hij zwaait nu met een wenkbeweging, hij heeft een verfrommeld briefje in zijn hand. Arme man, diep in de nacht hulpeloos gestrand aan de rand van Polderdorp terwijl ik alle straten en buitenwegen over het algemeen blindelings kan vinden. Ik parkeer mijn auto net zo dwars in de bocht als zijn Truck, zet ook de alarmlichten aan en stap uit. We worden bijgeschenen door felle koplampen omlijst met feestelijk oranje geknipper.
‘Waar moet u heen, where do you have to go, vous allez ou, wohin gehen sie, dove andare?’
Ik breng meteen mijn volledige talenknobbel in de praktijk. Hij verstaat er klaarblijkelijk geeneen, maar weet wel wat ik bedoel.
‘GgggHansjewienkel, gansje-Wieeeen-kul.’
Gansjewienk, die straat ken ik niet, hoe is het mogelijk, wat sneu nou voor de chauffeur. Ik haal mijn schouders spijtig op. Nooit van gehoord.
Met een groezelige nicotinewijsvinger tikt hij op de brief.
Ik herken direct het logo en de naam.
Ploink.
De nachtelijke informatie wordt in één klik samengevoegd met de reeds aanwezige gegevens in mijn brein.
Firma Hanzewinkel BV, land- en tuinbouwmachines, twee dochters, twee zonen, allen in het statige huis naast de fabriek ter wereld gekomen. De directeur was driemaal in pak met stropdas, en eenmaal in pyjama, wat ik erg grappig vond. Zijn vrouw was buiten de bevallingen om een bijzonder vriendelijke en zachtaardige dame, maar kon in het vuur van de baringspijn nog wel eens bijten. Ik herinner me een stagiaire die het maar vreemd vond dat de directeur en ik wat afstand bewaarden bij de laatste ontsluitingsweeën. Toen zij zich bemoedigend over de barende heen wilde buigen riep meneer Hanzewinkel haar verschrikt toe.
‘Kijk uit, ze bijt hoor!’
De stagiaire sprong subiet achteruit als een kind dat voor een valse hond wordt gewaarschuwd en keek ons ongelovig aan. Hanzewinkel trok zijn stropdas recht en vervolgens de mouw van zijn colbertje omhoog om zijn oorlogswond te showen. Drie gelijkmatige kerfjes in de muis van zijn linkerhand en twee aan de duimzijde. Bij zijn laatste zoon, de pyjamabevalling durfde ik hem eindelijk Gerrit-Jan te noemen en lachten we om het ontbreken van de eeuwige stropdas.
Hanzewinkel dus, dat is op het industrieterrein en flink eind buiten de dorpskern. Hoe leg ik dat uit in mijn beste Roemeens..
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
