Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 26-10-2009
Door Pauline Sampiemon
Stel je voor je bent niet hier geboren maar aan de andere kant van de aardbol.
Om precies te zijn in Malawi, onder de evenaar, midden in Afrika.
Het is er prachtig mooie natuur met oneindig veel ruimte en heel veel zon.
Klinkt ideaal.
Deze zomer had ik de gelegenheid daar verloskunde van een heel andere kant mee te maken.
Ik heb daar met mijn vriendin Mariël gewerkt in het Bwaile Bottom Hospital in de hoofdstad Lilongwe.
Nu mag je daar niet zomaar als verloskundige optreden, ook al heb je vijftien en twintig jaar ervaring. Eerst een certificate van de Nurses and Midwives Council of Malawi (NMCM). Je begint dan helemaal vooraan. Als eerste moesten we alle afdelingen verkennen. Twee dagen hier en twee dagen daar. Zeer de moeite waard; al die prachtige kinderen en die vrouwen in hun mooie en kleurrijke Afrikaanse doeken gewikkeld.
Met daar onder trouwens gewone westerse kleding.
Maar goed, verloskunde dus.
Ik kan denk ik niet alles in een column vertellen, maar jullie hebben de tijd nietwaar, ik maak gerust nog een volgende column over dit boeiende en kleurrijke onderwerp. Want het heeft mij enorm geraakt.
Zoalas gezegd: we begonnen onze ontdekkingstocht daar net als hier in Nederland bij het begin: de zwangere, prenatale zorg!
Niks geen afspraken; je komt gewoon op vrijdag 26 juni naar de kliniek.
Je bent daar rond een uur of acht in de morgen, al dan niet met nog een ander kindje in weer zo’n mooie doek op je rug. Je gaat rustig buiten op de stenen bankje zitten. Om je heen zeker nog 50 tot 100 andere aanstaande moeders. Allereerst hoor je buiten op de veranda het gezondheidspraatje van de verpleegkundige aan, die dan ook nog veel voorlichting geeft over aids en de preventie van een ziekte, die een derde van de bevolking in zijn greep heeft, maar die volledig wordt ontkent. ‘Mijn broer, of vader, of zuster, is gestorven bij een ongeluk. Op het land of in het verkeer, of hij/zij had een ziekte. God heeft hem genomen.’ Maar aids heeft niemand.
In Malawi begrijp je iets pas echt als je er samen over gezongen hebt! Dus aan het einde van dat praatje zing je nog een lied met elkaar, waarin alle hoogtepunten weerklinken. Vervolgens sta je op om in de rij te gaan staan om in een volgend kamertje je bloeddruk te laten meten. Weer een kamertje verder stellen ze je gewicht vast.
Daarna ga je links in een lange gang zitten met het nummertje dat je bij het wegen gekregen hebt en wordt dan steeds met twee tegelijk een kamertje binnen geroepen. Daar bekijken dan (dit keer toevallig twee Nederlandse) verloskundigen je buik, die ook luisteren naar je harttonen (dat kan in hetzelfde kamertje) en samen met de Malawiaanse vroedvrouw kijken ze of je nog ijzerpillen, malaria pillen, paracetamol of aidsremmers nodig hebt. Die krijg je dan allemaal mee, samen met een datum waarop je weer terugverwacht wordt.
Vervolgens meld je je nog bij een meneer in een kamer aan het eind van de gang die dan alle bevindingen: bloeddruk, gewicht, grootte van baarmoeder en of er harttonen zijn gehoord, in een groot boek optekent en dan mag je weer gaan.
Tweeenzeventig buiken in ongeveer twee uur hebben wij die morgen bevoeld, bekeken en beoordeeld in onze kleine ruimte met een tafel en twee onderzoeksbanken. Niets geen gordijntje, echt niet gezellig je moeder of een goede vriendin – laat staan je partner – mee.
Gewoon in je eentje, vaak ben je voor dag en dauw vertrokken, lopend of per gammele minibus waarvan de deur niet sluit, de kabels los door het zitgedeelte lopen en je bij je voeten door de bodem heen de straat voorbij ziet schieten.
Dit bezoekje mag je vier keer in je zwangerschap herhalen en deze zorg is gratis.
En het is echt een boel mazzel als er in deze lopende-band-zorg opgemerkt wordt dat je ergens een probleem hebt, bijvoorbeeld als je bloeddruk te hoog is of je kindje te klein. Of je nog vragen hebt en hoe het met je gaat wordt niet gevraagd.
Zijn dat soms welvaartsvragen? Waren de kamertjes op? Ik zei het al: dit is nog maar het begin – maar wij waren al meteen ten einde raad!
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
