Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 16-10-2009
Column 18 Caroline Grootes.
Is de baby eenmaal geboren, dan wordt het vervoeren ervan een heel andere klus dan toen deze nog veilig in de buik zat. Ik hoop dat veel van de vaders dit de eerste negen maanden vooral als hún taak zien. Dragen op de arm, in een draagzak, een doek, in de maxi-cosi (of ééntje van een willekeurig merk), in de kinderwagen. In de auto moet eerst gestoeid worden met de riem en de cosi voor deze met een routineus gebaar goed vast kan worden gezet. Niet op de voorstoel als er een airbag is! (Of deze uitzetten.) In de maxi-cosi rijden baby’s achteruit. Later in het autostoeltje rijden (en kijken) ze vooruit. Kies een stoeltje met goede hoofdsteun, zodat ze desgewenst lekker in slaap kunnen vallen in de auto. Omdat de kleine maxi-cosi baby nog veel slaapt, is een maxi-taxi, de wielen die onder de cosi passen, erg handig. Moet de baby namelijk uit de cosi in de kinderwagen getild worden, is ie weer wakker. Het dragen van de maxi-cosi met een baby er in (toch gauw met een paar maanden meer dan 5 kilo) is ook erg zwaar. Dat kun je beter niet te lang doen. Maar heel veel moeders en vaders zijn afhankelijk van de fiets voor hun vervoer. Er bestaan ook fietsdragers voor de maxi-cosi. Daarmee klik je de maxi-cosi vast aan de bagagedrager. Ik zie ze niet zo vaak. Toch is dit veel veiliger dan een baby in de draagzak op de fiets. Zonder vruchtwater en buikspieren om zich heen is de baby erg onbeschermd in alleen de doek. De cosi kan ook veilig in de bakfiets worden gezet, een veel gebruikte optie in Amsterdam, zeker voor grotere gezinnen. Ook de fietskar, achter de fiets, overdekt en met plek voor twee kinderen, is een veilige optie. Vrienden van mij fietsten daar een hele vakantie mee rond door Nederland met hun twee kleintjes. Als de baby kan zitten, soms al met zes maanden maar vaker met ongeveer negen maanden, kan hij of zij in het fietsstoeltje voorop de fiets. Het stoeltje achterop is voor weer iets later, afhankelijk van het gewicht van het kindje of simpelweg om plaats te maken voor een nieuw broertje of zusje. Wij hadden een maxi-cosi fietsdrager, die achterop moest. Met het regenhoesje er overheen keek onze dochter Maud als een astronautje (astromaudje) uit haar raampje achter op de fiets! Gelukkig was zij met twee jaar nog licht genoeg om voorop te zitten toen baby nummer twee achterop ging. Na een half jaar wisselden ze weer van plaats (gewone fietsstoeltjes voor en achterop). Met onze nummer drie ging het ook gesmeerd. De oudste was vijf jaar en kon net zelf fietsen toen haar jongste zusje werd geboren. Toch was fietsen met twee kinderen op- en één naast je fiets een hele toer!
Mijn vader vertelde dat hij als baby zelfs in de zijspan van de motorfiets van zijn vader werd vervoerd. Ik had een vrij stoere opa, in de dertiger jaren had hij al een motor, getuige een fraaie foto van hem, met zijn verloofde achterop. Zij kijkt heel ontspannen in de lens. Of mijn oma net zo ontspannen naar de baby in de zijspan keek, betwijfel ik...
Dat vervoeren van baby’s van altijd en overal is getuigt nog een verhaal van mijn ‘oudste’ (91-jarige) vriendin Annet. Toen zij haar eerste en enige zoon kreeg was het 1943, en oorlog. Na een maand wilde ze dolgraag naar haar ouders om de baby te laten zien, maar van uit Groningen naar Holten (Overijsel) was toen geen eenvoudige reis. Ze besloten met een tandem (!) de reis te wagen. Paultje werd in zijn wieg, een mandje, op de voordrager vast gemaakt. Hans hield de koffer met één hand vast op de bagagedrager. In de koffers zaten stapels stoffen luiers en zoveel spulletjes als er maar in konden. Al na een paar kilometer moesten ze weer terug naar huis. De koffer was te zwaar. In Holten zouden ze ook wel luiers hebben, en het meeste werd dus weer uitgeladen! Weer ondernamen ze de tocht. Reeds bij Haren hadden ze geluk. Er stond een vrachtwagen stil met evacués, op weg terug naar Limburg. Er waren vrouwen en kinderen bij. Hans en Annet hielden ook even stil en raakten aan de praat. Bij het horen van de reisbestemming en het zien van de baby, gingen de vrouwen naar de chauffeur en smeekten om deze reizigers ook mee te nemen in de vrachtauto. Zo kwamen ze met tandem en baby tot in Zwolle waar ze konden overnachten bij kennissen. In Zwolle kon de trein worden genomen, en daarna weer verder worden gefietst. Annet is nog ontroerd als ze vertelt hoe blij en verrast haar ouders waren toen ze hun op de fiets aan zagen komen! Ze wisten niet wat ze zagen. Ze bleef een tijdje logeren. Voor de terugreis kon door haar ouders toch nog een auto worden geregeld, en bepakt en bezakt met spulletjes en levensmiddelen gingen ze terug naar Groningen.
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
