Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 09-10-2009
column 17 Caroline Grootes
In de moederschoot zit de baby ontzettend veilig geborgen. In de eerste maanden natuurlijk nog vrijwel onzichtbaar diep verstopt, maar van af vier tot vijf maanden min of meer zichtbaar in de buik. De baby wordt op verschillende manieren beschermd tegen invloeden van buitenaf. De placenta is een interne barrière, die zoveel mogelijk alleen goede stoffen naar de baby doorlaat. We weten inmiddels hoe voorzichtig we toch moeten zijn met medicijnen, alcohol, drugs, maar ook met vitamines (A! mag niet te veel) en voedingsmiddelen die bacteriën kunnen bevatten. Tegen invloeden van buitenaf beschermen het vruchtwater en de buikwand van de moeder de baby. Het vruchtwater is tegelijk schok- en geluiddemper. De spieren van de buik vangen eventuele klappen op. Toen ik hoogzwanger van nummer drie met de toen nog jongste voorop en mijn oudste dochter achterop de fiets op school arriveerde, grapte een wakkere vader: dat is geen moeder op de fiets: dat is een circusact! Gelukkig ging dat altijd goed, maar het gebeurt helaas niet zelden dat ik gebeld wordt op de spoedtelefoon door een zwangere die van haar fiets is gevallen. Pas nog twee keer in een dienst. Mila belde maandagochtend vroeg, zo vroeg als ze durfde: rond acht uur. Ze was zondag van haar fiets gevallen, naar huis gegaan maar had niet op de spoedlijn durven bellen. Ze was wel ongerust, had slecht geslapen hierdoor en belde nu toch maar de spoedlijn, toen er om acht uur in de praktijk nog niet werd opgenomen. De meeste praktijken beginnen om half negen of negen uur. Ik was net druk doende mijn kinderen naar school te brengen. ‘Maar waarom heb je gisteren dan niet gebeld?’ reageerde ik meteen spontaan. Verkeerde reactie: Mila begint te huilen. Nee, verzeker ik, het is niet erg, de baby zit heel goed beschermd, die heeft zich vast niet pijn gedaan. Zal ik straks even langs komen als ik mijn visites ga rijden? Dat was fijn, zei Mila. Ze bleek het stuur toch best hard tegen haar buik te hebben gekregen, er zat inmiddels een flinke[?] blauwe plek. Ze was al ruim 34 weken zwanger. Ik deed uitwendig onderzoek en voelde een mooie soepele buik, het hartje klopte prima en Mila had de baby ’s nachts veel voelen bewegen. Omdat Mila een rhesus-negatieve bloedgroep had, (met kans op het rhesus antagonisme) regelde ik toch een consult voor haar in het ziekenhuis. Via een bloedtestje kan men zien of er een bloedinkje tussen moeder en kind in de placenta heeft plaatsgevonden. Voor de zekerheid kan er nog een keer anti-D worden gegeven, ter voorkoming van een antistofreactie in het bloed van de moeder. Of dit het geval is, moet bij voorkeur binnen 24 uur gecontroleerd worden. In het ziekenhuis werden een hartregistratie van de baby en een echo gemaakt. Op de echo wordt ook naar de placenta gekeken. Gelukkig was bij Mila alles in orde. Eigenlijk zien we maar heel zelden problemen na een val of ongeluk. Dezelfde dag werd ik laat in de middag, tijdens de spits gebeld door Latifa. Ze had net een aanrijding met de fiets gehad. Ze belde me direct, nog helemaal in shock. Ik was elders in de stad, zij was vlak bij het academische ziekenhuis. Ze wilde eigenlijk helemaal niet naar het ziekenhuis, maar ik overtuigde haar dat het toch beter was, alleen voor controle. Met tegenzin ging ze er heen. Op weg terug naar huis ging ik bij het ziekenhuis langs. Ik vond haar in bed op de zwangerenafdeling. ‘Ik moet hier blijven’ riep ze me verontwaardigd toe, meteen toen ik mijn hoofd op de hoek van de deur stak. Ze wilden haar ‘observeren’ zoals dat heet. De bekende 24 uur waarin er toch nog een bloeding kan ontstaan. Ik vroeg naar de omstandigheden van het ongeluk. Ze was niet erg helder over hoe het gebeurd was. Ze was 28 weken zwanger. Was je met je vriend vroeg ik, hoe is het met hem? Hij had niets, zei ze. Waar is hij dan nu? Ze keek me niet aan. ‘Hij moest iets regelen’. Ik voelde dat er meer aan de hand was. Na wat doorvragen bleek het niet zo lekker te gaan met hun relatie. Na nog wat verder praten, bleek dat het ongeluk was ontstaan door de ruzie en het handgemeen die ze hadden gehad. Ze bleek beslist hulp nodig te hebben. Een geluk bij een ongeluk dat ik dit nu hoorde, en wat voor haar kon regelen. Latifa is niet een vrouw die gemakkelijk, laat staan uit zichzelf, om hulp vraagt. Maar als je je als zwangere niet veilig voelt, is dat wel wat je zou moeten doen. Een zwangere moet zich net zo veilig voelen als haar baby in de buik!
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
