Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 30-09-2009
Drie bevallingen, één dienst, in drie delen. Door Marianne Wigbers
Derde en laatste deel. We hadden Isaura om zes voor drie in de nacht, Hai Lien (letterlijk nummer twee) om zes voor tien voor de ochtendkoffie en werden om zes voor één gebeld door Joke, die heel snel kan bevallen en haar vierde kind gaat krijgen..
Achterom is het huis van Joke op loopafstand, ik stap in de auto, rijd het hele blok rond en parkeer op haar oprit. De koffers neem ik niet meteen mee naar binnen, weeën met tien minuten pauze ertussen, alles op zijn tijd.
Oma doet open, Fred is onderweg naar huis. Joke verontschuldigt zich een aantal malen achterelkaar, ze vindt het tot nu toe weinig voorstellen. Ze belde alleen omdat ik iedere keer zei dat ze tijdig moest waarschuwen.
Ik weet het.
Ze loopt rondjes door de kamer met kleine stapjes, de handen in de flanken. Iedere keer als haar brilletje met zijn kleine ronde glaasjes naar het puntje van de neus zakt schuift ze hem met een beslist gebaar weer op de juiste plek. Ze is wat lacherig om de situatie, geen rust in het lijf, het vreemde idee dat ‘het’ gaat gebeuren, maar hoe en wanneer…
Op het fornuis staan grote pannen startklaar voor het avondeten, het ruikt heerlijk naar gebraden vlees, door een glazendeksel zie ik verse spinazie. Ik veronderstel dat oma de hand in de voorbereidingen heeft gehad. Joke puft een wee weg door met haar handen in de zij te steunen en fluitend uit te blazen, ze schudt erbij van nee. Uitgepuft voor het moment vertelt ze dat tussendoor zelf de aardappels schilde, makkelijk voor straks.
Hoeveel ontsluiting zal ze hebben?
Met de hete kruiken onder de arm loopt ze voor me uit de trap op.
In de slaapkamer staat het bed netjes op de bedverhogers, de jongens zijn naar school, de kleine Rosa doet haar middagslaapje. Het lijkt niet eens zolang geleden dat ik hier was, dat vindt Joke zelf ook.
Vooruit, hoe staan we ervoor?
‘Je hebt ruim zeven centimeter ontsluiting.’
Hoewel de bril goed zit krijgt hij toch een zetje.
‘Je maakt een geintje..’
We kijken elkaar recht in de ogen, haar opmerking maakt me aan het lachen, mijn ingehouden lach brengt haar in verwarring.
Toch is het werkelijk meer dan zeven centimeter, ik schat in dat het kindje na vliezen breken zo voor de uitgang zal zakken. Ze snapt niet hoe het kan met zo weinig weeën.
Het gaat haar zelfs te snel.
Ze wil weer rondlopen.
‘Toemaar.’
Ik ga organiseren.
Yvon waarschuwen, Fred stapt binnen, de kraamhulp mag komen, Rosa is wakker, oma sjouwt met haar rond. Joke gaat verder met haar weeëndans. De weeën komen vaker en zijn heftiger, duren langer, de handen gaan iedere wee hoog in de zij. Zo leerde ze het ooit op de Yoga, inclusief de fluitende pufjes. De wapperende ellebogen op het ritme van de ademhaling, de kleine stapjes op de tenen, het doet me denken aan de Vogeltjesdans.
Yvon heeft een half uurtje gelegen, ze heeft haar lenzen niet meer ingedaan, concessies in de verloskunde, een heel etmaal je ogen open eist zijn tol. Maar de ietwat oubollige bril op de neus staat haar schattig. Ze steekt haar tong naar me uit als ik dat zeg.
‘Aan het werk, hup.’
Ze mag weer alles klaarzetten, ik gooi haar mijn autosleutels toe.
Nu Fred thuis is vraagt Joke of hij een actieve rol mag spelen in het geheel, de andere keren stond hij op geen enkele foto. Ik bedenk meteen een plan de campagne, met mezelf als fotografe in een bijrol, ik zal wel eens zorgen dat die Fred in de picture komt.
De Vogeltjesdansbeat gaat intussen in dubbeltempo.
Joke is er klaar voor, Yvon kan de vliezen breken.
We leggen Joke iets schuin in bed, op die manier kan Fred aan de ene kant staan en Yvon aan de andere. Zo kunnen ze het samen klaren. Oma neemt plaats op een stoeltje met Rosa op de arm. De kleine meid heeft geen idee wat al die mensen in de slaapkamer doen, veilig bij oma speelt ze met oma’s ketting.
Het kraamcentrum heeft ondanks de drukte kans gezien een verse kraamverzorgster te vinden, van de Veluwe deze keer, ze komt mooi op tijd, controleert snel de warme kruiken en de babykleertjes.
Het vruchtwater stroomt, de persweeën beginnen. Prima, we zijn er klaar voor.
‘Zie je nou dat tijdig bellen prettig is.’
Een klein zetje aan de bril en daar gaat ze. Het lukt deze keer niet in een enkele perswee, het 'zes voor' moment laten we voorbij gaan.
'Neem je tijd Joke, het gaat snel zat.'
Toch zien we al heel snel het hoofdje verschijnen.
Ik zie het door de lens, de grote handen van Fred zie ik grijpen.
Klik klik klik.
Met een enorme plens vruchtwater zie ik het hele kind geboren worden.
Klik.
Hij zet het meteen op een huilen.
Klik klik klik.
Fred houdt het boven de poel van vruchtwater.
Klik.
Yvon stoeit met de navelstreng, die over de schouder, via het enkeltje om het lijfje zit.
Klik.
Ik zie een traan op de wang van Fred.
Zoom in.
Klik.
Stoere bedrijfsleider van grondverzetmachinerie, vader van vier, helemaal ontroerd nu hij zelf de allereerste is die zijn jongste in handen heeft. Mijn focus lijkt onscherp, het ligt niet aan het toestel. Stoere verloskundige, 20 jaar in het vak, ontroerd door ontroering. Zo is het niet moeilijk je passie te behouden.
Klik klik klik.
Tegelijk met het doorknippen van de navelstreng noemt Fred de naam.
'Martien, gefeliciteerd met je verjaardag.'
Aan de naam Martien is geen zweverige betekenis verbonden, ik weet dat ze Martine vernoemen, Joke’s verongelukte zusje. Door de lens kijk ik naar oma op het stoeltje, de kleindochter nog altijd in de armen. Ze drukt Rosa extra stevig tegen zich aan, ze denkt dat niemand op haar let.
Klik.
Yvon gaat op de foto met haar oude bril, blozende wangen en een verse, nageboorte die ze triomfantelijk omhoog houdt.
Ze kijkt in de camera met een big-smile van oor tot oor.
Ik zie de besmettelijkheid van passie.
Klik!
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
