Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 09-09-2009
Door Marianne Wigbers
Blij met een positieve zwangerschapstest, blij zwanger, dapper de bevalling doorstaan met als uitkomst: blij zijn met een baby. Voor het volgende verhaal gaan we terug naar januari 2000. Aan de rand van ons dorpje arriveert Rehan Kurdi in het AsielZoekersCentrum. Twee dochtertjes bij zich, man ruim een jaar geleden uit het oog verloren en… acht maanden zwanger.
Rehan is niet blij.
Een diepe rimpel tussen de ogen. Direct nadat ik haar heb onderzocht trekt ze met een snelle beweging de vormeloze trui weer naar beneden. Met een behulpzaam rukje aan haar bovenarm sjor ik Rehan overeind. Ik probeer mijn bemoedigende glimlach te zenden maar ze kijkt me niet aan.
‘End of this month, zizz monzz, eind van de maand, three weeks, sreee weeks, drie weken..’
Ik steek drie vingers in de lucht. Zwaai ze voor haar neus heen en weer. Wijs vervolgens op de bolling onder haar trui en tracht met een eenvoudige zwaai van mijn arm de geboorte van een baby uit te beelden.
‘Than, baby come out, dan komt de baby.’
Een enthousiaste extra zwaai tussen eigen kruis en knieën.
Rehan zwijgt.
‘Comzz out. Bee-bie.’
Ik completteer de act met een wèèhwèèh-babyhuil imitatie waarbij ik de denkbeeldige schat in mijn armen wieg .
Nu kijkt ze me aan, schudt glimlachend haar hoofd en pakt me bij de arm.
‘هذه المرأة جميلة شقراء كبيرة أعرف أن أقول’
Ik vertaal het voor het gemak als: ‘Die grote blonde vrouw weet het mooi te vertellen.’
‘I help you, ik help jou, in the Hospital, Hos-pi-tal.’
Ze krijgt een briefje met telefoonnummers en bevallingsinstructies in vier talen. Voor haar onderstreep ik de Koerdische versie met de hoop dat ze kan lezen.
Kwart over drie zegt de wekker.
Weeën bij mevrouw Kurdi in huisje 336 zegt de AZC-portier.
Ik moet gaan, zeg ik omdat ik naast me een oog half open zie gaan.
‘Op je verjaardag?’
Ik heb nog dienst tot half negen, Ben maakt een afkeurend ‘Tsssss’-geluid. Ik denk aan de rimpel tussen de donkere ogen van Rehan en aan haar man.
’t Is haar derde, ’t zal wel snel gaan…’
We arriveren net voor half vijf op de parkeerplaats van het ziekenhuis, Rehan en ik. Gearmd lopen we door de vrieskou naar de nachtingang. Op de verloskamers worden we bijgestaan door Els. Zij krijgt van mij de verkorte versie van Rehan’s story.
De bevalling gaat snel en in sombere stilte. Binnen drie kwartier na binnenkomst gaan de ontsluitingsweeën over in onhoudbare persdrang richting anus. Niets in de rest van het lijf van Rehan heeft zin om te persen, ze verzet zich aan alle kanten. Els ontwijkt een schoppende voet, ik voel nagels in mijn arm. Haar verzet is zinloos, de oerkrachten drijven het hoofdje naar buiten. Rehan klapt haar knieën tegen elkaar en knijpt haar ogen stijf dicht.
‘Nooooo, open en push!’
Els pakt tegelijk met mij een dijbeen. We duwen ze met alle kracht uiteen.
‘O-pen Now!’
Oh help, zo is ze ook zwanger geworden.
‘….’
Els en ik kijken een moment naar elkaar. Geen verschil tussen in witte schorten gestoken vrouwen of een groep bewapende militairen. We sjorren door, het hoofdje wordt steeds paarser.
‘Please Rehan, plieeeeees.’
Dan geeft ze zich over, met een langgerekte kreet, van onmacht, wanhoop, pijn en ellende perst ze door.
Een meisje wordt geboren, naar Hollands gebruik leg ik haar meteen op de moeder. Ze trappelt en huilt. De armen van Rehan blijven slap liggen. De kleine meid glibbert bijna van haar moeders buik.
‘Boy?’
‘Girl…’
Rehan draait haar hoofd opzij en staart naar de kale muur.
‘Do you have a name for her?’
Ze schudt haar hoofd. De muur is interessanter.
‘You name it.’
Geen foto’s bij het afnavelen, geen nieuwsgierige meekijkers bij het onderzoeken, wegen en aankleden. Rehan gebaart naar het babybedje als Els het aangeklede kind in bij haar in de armen wil leggen. Het meisje huilt, Els legt het niet in bed, ze drukt het stevig tegen zich aan en wiegt zachtjes heen en weer.
‘Stil maar meiske, stil maar…’
Tussen muur en rimpel probeer ik Rehan’s blik te vangen.
Ik strijk een paar haren uit haar gezicht en aai moederlijk over haar wang. Een kleine poging in gebaar en lichaamstaal om te laten weten dat ik alles begrijp, alles.
Ze kijkt me aan, de frons nog altijd diep, de ogen donker. Daarna strekt ze haar hand uit naar Els en maakt een kort wenkgebaar.
Els schrijft 21 januari 2000 op het wiegkaartje, haar pen zweeft boven het vakje ‘naam’.
‘Weet jij al een naam, of zal ik voorlopig maar Meisje zetten?’
Ik overweeg een aantal namen, ik overweeg de mogelijkheid Rehan opnieuw aan te sporen zelf een naam te verzinnen. Ik denk aan mijn eigen doopnamen, Anna Maria. Zou Anna kunnen in Noord-Irak? Aangifte doen is, bij afwezigheid van de echtgenoot, mijn taak, dat maakt de geboorte van dit meisje op deze datum toch wel heel speciaal.
‘Weet je, het is ook nog eens mijn verjaardag vandaag, zet er maar Anna op.’
Anna Els Kurdi, in januari wordt ze tien. Hoe zou het met ze zijn. Ik speur via het verzekeringsnummer van Rehan of ze nog in Nederland wonen.
Blij ben ik.
A.E. Kurdi van 21-01 2000 staat netjes tussen het rijtje van twee oudere zussen, haar moeder en ‘vader’, en onderaan lees ik dat in 2004 een kleine Kurdi van het mannelijk geslacht geboren is.
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
