Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 31-08-2009
column 16 Caroline Grootes
Dat we zes dagen na de geboorte van Sjoerd nog even met z’n allen op ‘safari’ (Swahili voor reis) gingen door het Serengeti wildreservaat had ik niet kunnen dromen. Maar Jaco liet zich door niets tegen houden en gaf rustig borstvoeding met uitzicht op giraffen en zebra’s. Zo eindigde mijn Tanzaniaanse avontuur. Ik was voorgoed met het Afrikavirus besmet en vertelde anderhalf jaar later mijn collega Nel stralend dat Jacomijn weer zwanger was. Je gaat toch niet weer hé....Natuurlijk wel! Mag ik alsjeblieft nog langer wegblijven? Dat is geen sinecure in een twee-mans vroedvrouwenpraktijk. Maar het kon. Tien dagen voor de uitgerekende datum vertrok ik voor vijf weken naar Tanzania, waarvan ik de laatste twee weken zou gaan trekken met een vriendin.
Twee maanden voor de uitgerekende datum moesten Jaco en Frans nog hals over kop naar Nederland komen met een doodzieke Sjoerd. Gelukkig knapte hij op en zo deed ik bij deze zwangerschap één controle zelf! Tegen alle verwachtingen van iedereen in vertrokken ze vijf weken voor de bevalling weer naar huis: naar Tanzania natuurlijk! We zouden elkaar al gauw weer zien. Ook deze baby vond het blijkbaar een eer om door mij ‘gehaald’ te worden, want hij zat nog geduldig in de buik toen ik arriveerde. Zo geduldig dat er allerlei bezoekjes en excursies ondernomen konden worden. Ik ging weer met Frans mee naar de leprapatiënten die ondanks hun verminkende ziekte in hun onderhoud proberen te voorzien op kleine stukjes land. De ziekte is, mits in een vroeg stadium ontdekt, gemakkelijk te behandelen en te genezen. Frans ging hiervoor veel op reis naar omliggende gezondheidscentrumpjes en werkte veel samen met lokale hulpverleners. Ik vond het ook erg leuk om op de verloskunde-afdeling rond te kijken en maakte zwangerschapscontroles mee. Meteen werd mijn oordeel gevraagd over een patiënte door een verpleegkundige-verloskundige van het ziekenhuis. Ik voelde de buik en zei voorzichtig ‘ik vermoed dat ze zeven maanden zwanger is...’ hetgeen tot mijn schrik onmiddellijk in de status genoteerd werd. ‘De witte dokter heeft gesproken’-ik had geen idee van mijn positie hier! Buiten aan de boom hing een weegschaal aan een haak waaraan de baby’s en kleine kinderen werden gewogen. Elke dag van de week kwamen de vrouwen uit een ander dorp uit de omgeving. De vrouwen, zwangere en moeders met kleine kinderen, kwamen allemaal samen, vaak van enkele uren lopen ver. Op een andere dag hielp ik met het ophangen van de muskietennetten op een afdeling van het (primitieve!) ziekenhuis, een gift uit Nederland. De timmerman ging op het bed staan waar de patiënt nog in lag en draaide een haakje in het plafond, daarna gaf ik het net aan. Klaar! Volgende! Toen we de ochtend daarna kwamen vragen hoe het beviel klaagden de verpleegkundigen gekscherend: veel te goed! Ze sliepen zo lekker, niemand wilde vanochtend wakker worden om zich te gaan wassen! Het eten voor de patiënten werd overigens door familieleden buiten op houtvuurtjes rond het ziekenhuis klaar gemaakt. Op de heg hingen de gewassen operatiehandschoenen te drogen, om voor de zoveelste keer gesteriliseerd te worden. In verband met de beschadigen erin worden twee paar over elkaar gedragen. En dat bij een HIV positief percentage van ca 50 % onder de patiënten. Ondanks dat we er allemaal veel vertrouwen en veel zin in hadden bleef de aanstaande bevalling toch een spannende onderneming zonder goed toegerust Nederlands ziekenhuis om de hoek. In afwachting van de baby oogstte ik pinda’s en vermaalde ze tot pindakaas met Bob en Sjoerd. We keken naar de groep landarbeiders met hun trommelaar die het land kwamen bewerken. De trommelaar gaf het ritme aan de groep en toen die witte vrouwen kwamen kijken liet hij ze extra hun best doen. Dagenlang hoorde je ze van veld naar veld gaan, dan weer ver weg, dan weer dichtbij, van zonsopgang tot zonsondergang.
Jaco vertoonde na een week echter nog geen tekenen van een op handen zijnde bevalling...Acht dagen over tijd, negen...zou ik mijn vertrek (binnen Afrika) uitstellen? Mijn reisgenote landde inmiddels in Arusha voor onze trektocht. Maar ’s nachts begon de bevalling toch nog. De stroom viel weer eens uit (regelmatig probleem daar) maar we hadden olielampen en kaarsen (romantisch!). De vele emmers vol water die Frans klaar had gezet bleken ook geen overbodige luxe toen de dag na de geboorte de watertoevoer ermee op hield. Afrika blijft Afrika. Maar Koen was blond en gezond en ging meteen aan de borst. Feest! Beschuit met muisjes voor iedereen, cadeautjes en helaas te snel mijn vertrek. Bij Sjoerd was het zo mooi geweest om ook nog een beetje kraamverzorgster te zijn, toen was het echt ‘af’. Maar Jaco vond dat ik gewoon moest gaan: hij was er, klaar. Dat kraambed lukte wel. Toen ik haar op haar hurken met Koen aan de borst Bob en Sjoerd in bad zag doen dacht ik: ja dat gaat lukken. Ik vertrok en genoot van een kampeersafari en de beklimming van de Kilimanjaro en van het eiland Zanzibar.
Wat een fantastisch land.
Toen Koen zeven maanden oud was, zat hun verblijf erop. Frans moest aan het werk als huisarts om niet zijn bevoegdheid te verliezen. Ze namen afscheid van Tanzania en kwamen terug naar Nederland. Zodoende werd hun vierde kind, net als zijn oudste broer, gewoon in Nederland geboren. Ik moest er slechts voor naar Gouda, maar was deze keer maar net op tijd! Als Jacomijn gaat bevallen kun je maar beter al in huis zijn! Zou het dan nu een meisje zijn? Maar nee hoor, en vierde zoon: Douwe. Toch kruipt het bloed waar het niet gaan kan: ook Douwe bracht nog ruim twee jaar van zijn leven in de tropen door... Jaco en Frans gingen nog één keer voor de Leprastichting aan het werk. En daar ging ik weer, naar Indonesië dit keer. Maar nu zonder verloskoffer! Deze keer nam ik mijn man en dochtertje van 1 jaar mee om ze aan hen voor te stellen!
Uiteindelijk vestigde het hele gezin zich in Friesland waar Frans huisarts werd. Zodoende moest hij na Kiswahili en Bahassa Indonesia weer een nieuwe taal leren, zijn zevende: het Fries. Jacomijn werkte als consultatiebureauarts en lactatiekundige en staat nu voor de klas. Ze hebben vier fantastisch leuke jongens, zeer populair bij mijn drie dochters.
De oudste, Bob, heeft zelfs zijn eerste jaar medicijnenstudie al achter de rug!
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
