Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 23-08-2009
column 15 Caroline Grootes
Ik was nog maar twee jaar werkzaam in de praktijk (1990) bij mijn oudere en ervaren collega Nel toen ze me op een middag meldde: ik heb nu toch een leuk stel op eerste controle gehad! Allebei arts, maar ze zeiden meteen: wij zijn gewoon Jacomijn en Frans hoor, en jij bent de deskundige voor onze zwangerschap! Terwijl hij heel veel verloskunde heeft gedaan tijdens zijn opleiding. Nu loopt hij zijn huisartsenstage bij één van onze Amstelveense huisartsen. En ze willen naar Afrika! Fantastisch, zulke idealistische mensen, vond Nel.
Al gauw ontmoette ik ze ook op het spreekuur, en ook met mij klikte het geweldig.
Spannend natuurlijk wie de eer zou hebben de bevalling te doen, Nel of ik! Jacomijn hield het ook spannend, door al twee dagen vóór de bevalling flinke voorweeën te krijgen. Afleiding leek haar het beste, dus wandelde ze met Frans de hele ‘Uitmarkt’ over. Genoeg stalletjes om zonodig even stil te staan. Dat het nog niet het echte werk was, voelde ze wel. Ik had dienst toen het menens werd. Snel ging het niet, maar wel gestaag en enthousiast gecoacht door Frans - zelf fanatiek sportman, en ook zeer gemotiveerd voor een thuisbevalling. Dankzij zijn goede inzicht belden ze mij pas toen het al flink opschoot. Na nog een uur zuchten en een flink uur persen in bed en op de baarkruk werd uiteindelijk heel vroeg in de ochtend een mooie zoon geboren van bijna negen pond!! Terwijl ik de hechtingen deed, keek Frans zijn eigen zoon na. Trots als een aap op baby Bob en op zijn vrouw die dit toch maar geflikt had. Hij toverde een zelf beschilderd T-shirt tevoorschijn met de tekst “Jaco ik ben BEREtrots op je” en een hele grote pot drop. Dat mocht ze niet hebben tijdens de zwangerschap en daar was ze juist zo dol op. Twee dagen later, op mijn eigen verjaardag, kwam ik op kraamvisite en verraste ze míj met een T-shirt waarop stond “super vroedvrouw” ! Je komt voor de tweede wel naar Afrika hè, zei Jaco. Tuurlijk! Wat een feest was het met deze lieve mensen. Bob was nog maar een heel kleine baby toen ze inderdaad naar Tanzania vertrokken, om te gaan werken in een klein Lepra- en TBC-ziekenhuis in de binnenlanden. In principe zou Frans daar vier jaar aan verbonden zijn, terwijl Jaco zich met de kinderafdeling en gezondheidsvoorlichting in de dorpen zou bemoeien.
Ik kreeg natuurlijk regelmatig hun nieuwsbrief voor familie en vrienden in Nederland, met een persoonlijke krabbel eronder van Jaco over het wel en wee van Bob en hun ‘Afrikaanse’ huishouden. Na een jaar borstvoeding te hebben gegeven werd Jaco weer zwanger. Een lange brief en een hartenkreet kwam mijn kant op: KOM JE ??? Het was altijd een grote wens van mij naar Afrika te gaan en een betere manier dan dit was er niet. IK KOM!!!
Ik had drie weken vakantie en die plande ik rond de uitgerekende datum, tien dagen er voor, tien er na. Bob was iets te laat geboren dus met een beetje mazzel... Spannend was het wel. Frans gaf me trouw iedere maand het resultaat van de zwangerschapcontroles door. Mocht de baby zich aankondigen vóór dat ik er was, dan kon Frans ook zelf de bevalling doen met hulp van en een Amerikaanse verloskundige die les gaf in het ziekenhuisje. Maar Jaco schreef dat ze het wel op zou houden tot ik er was! Ik vloog via Parijs (berispt door de stewardess dat mijn handbagage te groot en zwaar was) naar Nairobi en overnachtte bij een missiepost. Met het vliegtuigje van de missie vloog ik naar Arusha, en van daar naar Kola Ndoto. Prachtig zicht op de Kilimandjaro en het Victoriameer. In de kleine Cesna besloot ik piloot te worden, om na de hartelijke ‘je bent er!’-omhelzing van Jaco toch maar weer vroedvrouw te blijven. De baby had netjes op me gewacht. Ook door de Tanzanianen werd ik uiterst hartelijk ontvangen. Ze vonden het heel bijzonder dat de ‘witte’ dokter gewoon in Afrika bleef voor de bevalling. Meestal vertrekken buitenlanders naar huis als ze zelf medische zorg nodig hebben. Ik maakte kennis met het personeel in huis (personeel vonden Jaco en Frans niet nodig eerst, maar dan zouden ze een hoop mensen werk en dus een inkomen onthouden) en in het ziekenhuis. Ik had bergen Nederlands lekkers mee: ontbijtkoek, een hele Goudse kaas, drop, chocola, panklare kaasfondue, croissantjes....en medicijnen van de Leprastichting voor de patiënten van Frans. Weeën waren er nog lang niet, dus kreeg ik alle gelegenheid Afrika van binnenuit te zien. Het ziekenhuis, met behalve de Lepra- en TBC-afdeling ook algemene afdelingen en een verloskundeafdeling. Bij het personeel op de thee in hun traditionele Afrikaanse huis. Van zo’n bezoek wordt een echt feest gemaakt. Toen we daar arriveerden en Jaco het luide gekakel van de kippen hoorde zei ze: hier zijn we voorlopig niet weg: ze gaan een kip voor je slachten! Ik vond het zó erg, maar weigeren is onmogelijk. Toen we een keer echt niet konden blijven, kreeg ik de kip levend in mijn handen gedrukt. Jaco maakte er geen probleem van: lekker, dat hebben we niet elke dag, die laat ik de tuinman wel slachten en plukken! De gastheer kreeg natuurlijk wel weer een cadeautje terug.
Het was heel bijzonder om al voor het zover was bij de zwangere in huis te zijn.
Normaal maak je als vroedvrouw deze laatste fase van een zwangerschap immers niet zo van moment tot moment mee. Opgenomen in het gezin en in de dagelijkse beslommeringen, raakten Jaco en ik op elkaar afgestemd en zag ik haar langzaam naar de bevalling toegroeien. Wat ik zag, kan ik niet beschrijven, ik voelde gewoon dat het steeds dichterbij kwam. De eerste dagen was er echt niets aan de hand, maar in de loop van de week vorderden de praktische voorbereidingen, waren er minieme kleine lichamelijke en geestelijke veranderingen bij Jacomijn en kon het niet lang meer duren. En dan opeens echte weeën, een wonder, het begint gewoon zomaar. Twee dagen na de uitgerekende datum, zodat ik gedurende het hele kraambed er nog zou zijn. De bevalling verliep veel vlotter dan bij de eerste en na een aantal uren stevige weeën werd Sjoerd, de tweede zoon van Jaco en Frans geboren, zeven pond blond Hollands welvaren, met in zijn paspoort: geboren in Kola Ndoto, Shinyanga, Tanzania.
Wordt vervolgd.
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
