Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 11-08-2009
Door Marianne Wigbers
Op deze zomerse vroege ochtend wordt ik gebeld door ene Ruud. Ruud blijkt de vriend van Patricia die bijna zeven maanden zwanger is. Patricia heeft buikpijn. In mijn hersenpan draait de databank op volle toeren om de passende gezichten te vinden behorende bij de Ruud-Patricia-zevenmaanden-combinatie.
‘We zitten hier op de camping.’
Aha, vakantiegangers.
‘De Parel?’
Ik beloof te komen kijken en vertrek meteen. Onderweg stuur ik een sms’je naar mijn collega dat zij het spreekuur moet beginnen omdat ik helemaal naar de Parel moet. Achter de akkers, boerderijen en weilanden begint ons bos. Achter in het bos, bevindt zich een mini vrijstaatje, Naturisten Camping ‘De Parel’.
De laatste keer dat ik er was beviel de vrouw van de beheerder. Er lag sneeuw en het terrein was, op een paar stacaravans na, verlaten.
Vandaag wordt het dertig graden.
Ruud zou me tegemoet komen bij de slagbomen. Ik parkeer mijn auto in de schaduw, hang de mobiel om mijn nek en pak vervolgens de doptone en een paar handschoenen uit de achterbak. Een ferme zwaai aan de achterklep en Blie-Biep, alles op slot.
Mijn zomerse outfit heeft geen zakken, waar zouden naturisten hun sleutelbos laten?
Ik loop alvast langs de portiersloge en wacht bij de eerste kruising op de komst van Ruud.
Verderop zie ik een mannetje fietsen, kaarsrechtop, een boodschappentasje aan het stuur en een roodgeruite theedoek tussen de hangende delen en het zadel. Hij is overal even bruin en groet me vriendelijk bij het passeren.
‘Mogge.’
‘Goedemorgen.’
Grijs borsthaar verraadt hem. Duidelijk te oud om de Ruud van Patricia te zijn.
Een bestelwagen komt het terrein op, ‘De Verse Bakker’ lees ik op de zijkant. Hij kiest de zelfde route als het theedoekmannetje, ik kijk ze na tot ze beiden achter de bomen zijn verdwenen.
Waar blijft Ruud?
Een man, slechts een wit petje op het hoofd en fluoriserend gele Crocks aan zijn voeten, loopt met relaxte tred mijn kant op, een omvangrijke bruine buik houdt zijn gereedschap uit zicht.
Moet hij mij hebben?
Vriendelijk glimlachen en net doen of ik hier dagelijks sta.
‘Goedemorgen.’
‘Guten Morgen.’
Ik krijg een hoffelijk knikje terug. Hij loopt langs me heen naar de postvakken om even later met een krant onder zijn arm terug te kuieren. Theedoekmannetje passeert in tegengestelde richting, nu met een gevulde tas en de Verse Bakker verlaat het terrein.
‘Eén twee drie vier, kom ter nog wat van? Ruud, waar blijf je? Ik wacht hier al zo lang!’
Het liedje zit in mijn hoofd, ik gebruik het maar even als mantra.
‘Vijf zes zeven, het duurt…’
Er wordt naar me gezwaaid door een jongeman, hij loopt op een drafje, met zweet op zijn voorhoofd. Godzijdank gekleed in een rood T-shirt en een zwarte joggingbroek. Ik zwaai terug met een lichte aarzeling.
‘Ruud?’
Patricia ligt in de voortent op een plastic chaise longue met gebloemd kussen. Ze ziet wat bleek en houdt haar hand op haar onderbuik. Ook zij draagt een rood shirt en een zwarte broek. Ruud wil koffie voor me zetten, ik heb mijn ontbijt voor ze overgeslagen, dus hij mag aan de slag in zijn petieterige caravan-kombuis. Intussen kan ik Patricia observeren. Ik schuif een klapstoeltje bij en luister eerst eens naar het hartje.
‘Boinkeboinkeboinkeboink.’
Ik zie een traan in haar ooghoek opwellen. Van opluchting, zegt ze, met de baby is alles goed. Na die hele onrustige nacht in de benauwde caravan zakt de spanning bij het horen van de hartslag van haar kindje. De koffie loopt door en ik vraag of ik Patricia inwendig mag onderzoeken. Een korte uitleg over het onderscheid tussen ongevaarlijke harde buiken en voortijdige ontsluitingsweeën. Door met twee vingers voorzichtig van binnen te voelen aan de baarmoedermond kan ik het verschil beoordelen. Ze sjort meteen haar joggingbroek naar beneden. Zittend op de ligstoel gaat dit een beetje onhandig, ik help haar door broek en onderbroek in één beweging over haar billen naar beneden te trekken.
‘Dank je.’
Vanbinnen voel ik gelukkig een stugge gesloten baarmoedermond. Ik vertel Ruud en Patricia meteen het goede nieuws.
‘Loos alarm, je bent niet aan het bevallen!’
Van mij mag de broek weer aan. Tijd voor koffie.
Op de terugweg groet ik nog een man achter een grasmaaier. In zijn popperige minituintje zie ik geen grassprietje langer dan drie centimeter, kabouters en geraniums kijken vrolijk toe.
‘Lekker weertje hè, al zo vroeg!’
‘Nou..’
Houthakgeluiden trekken mijn aandacht. Op een open plek zijn twee mannen aan het houthakken. Tenminste, de ene staat van een afstandje toe te kijken hoe de ander zich in het zweet werkt. Voor iedere slag zwaait hij de bijl met twee handen naar achteren om hem daarna met een doffe klap diep in een boomstam te laten dringen. Het hele klokkenspel zwaait ritmisch mee.
Ik durf bijna niet te kijken, maar doe het toch.
‘Man, oh man, let op uw saeckje.’
Ze stoppen als ik passeer. Ook hier word ik weer uiterst vriendelijk gegroet.
Ik ben in mijn zomerjurk, keurig opgestoken haar en schoenen met hakjes natuurlijk de grootste bezienswaardigheid.
Stof tot nadenken.
Normen en waarden.
Vond ik het daarnet volkomen normaal Patricia, amper zeven minuten na onze kennismaking, uit haar jogging- en onderbroek te helpen voor een inwendig onderzoek en vind ik het merkwaardig dat naturisten er genoegen in scheppen om in niets anders dan hun Adamskostuum een broodje halen, of de krant, of dat zij ongegeneerd haardhout hakken met zwiepende piemels?
In de auto sms ik naar Femke en ik hoop dat ze ergens is waar ze haar gezicht in de plooi moet houden.
-nou voor vandaag alweer genoeg piemels gezien-
Ze smst direct een aantal vraagtekens terug met een smiley en het woordje ‘hoeveel’.
-5, nee 4eneenhalf. 1 was zo klein die tel ik niet voor vol :)
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
