Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 06-08-2009
column 14 Caroline Grootes.
Het is de vierde week van onze zomervakantie en we merken dat een hoop mensen terug beginnen te komen van vakantie. Het andere derde deel van Nederland met schoolgaande kinderen zit nog hoog en droog op de camping en de late groep is net op pad gegaan. De verloskundige praktijk gaat natuurlijk gewoon door, vaak lijkt een lokale hittegolf zelfs gepaard te gaan met een baby-boom-pje ter plaatse. Ook verloskundigen gaan graag met vakantie, en omdat het merendeel van deze beroepsgroep uit vrouwen tussen de 25 en 40 jaar bestaat, hebben ze schoolgaande kinderen en moeten ze dus tijdens de schoolvakantie met vakantie. Met als gevolg dat de potentiële waarneemsters plat gebeld worden, soms al maanden van te voren, en de achterblijvende collega’s extra diensten doen. En de zwangere? Die gaat ook met vakantie! De spreekuren lijken in de zomermaand juli wel wat rustiger, relaxter te verlopen, mensen hebben iets meer tijd, zijn wat meer ontspannen . De hoogzwangere dames gaan meestal niet meer (ver) weg, zo vlak voor hun uitgerekende datum. Maar ik ken er genoeg die tijdens hun controle vertelden dat ze zo weer lekker terug rijden naar de camping. Waarom ook niet. Ik ging zelf ook rustig tot 37 weken naar Frankrijk. Wááát??? O ja, maar jij bent zelf vroedvrouw. Alsof ik mijn baby er zelf uit kon trekken! Maar goed, ik vind het dus prima als mensen op de camping gaan zitten. Al was het wel even wat middernachtelijk regelwerk toen Hanneke me belde dat haar vliezen gebroken waren, maar dat het vruchtwater zo’n gekke kleur had. Zal ik even komen kijken? Nou, hihi, we zitten nog in de caravan in Bakkum... Opgezocht wat het dichtstbijzijnde ziekenhuis was, en na controle aldaar mochten ze toch naar huis rijden. In Nederland zit je zelden echt ver van gezondheidszorg. Alleen Zeeland heeft wat dat betreft een beetje een slechte naam. De Waddeneilanden hebben natuurlijk ook een status aparte... Gelukkig ging ik dezelfde week naar Texel als Ingrid. Ze was 38 weken zwanger van haar tweede, en met het nummer van mijn privé mobiel op zak kon haar niks gebeuren. Gebeurde ook niks natuurlijk. Jammer, leek me wel leuk, mijn eerste bevalling op de camping. Texel heeft trouwens een prima vroedvrouw op het eiland zelf.
Aan het rijtje reisgidsen in de boekenkasten van mijn cliënten te oordelen reizen ze graag en veel naar exotisch oorden. Allebei een baan, huisje boompje beestje, nog even een paar verre reizen en dan is het tijd voor een kindje. Alleen wacht de natuur niet altijd op zijn beurt, of willen we alles tegelijk... Zo stootte een kennis van mij een kreet uit bij het lezen van de bijsluiter van haar malariapillen voor de reis naar China: ik mag zes maanden niet zwanger worden na het slikken van deze pillen! (Lariam) We wisten nog niet dat ze plannen hadden... maar nu dus wel! En uit een ver oord belde Robert mij zenuwachtig op dat zijn vriendin net zwanger was en nu bloedverlies had. En koorts. En diarree. De gezondheidszorg op deze verre reizen is niet wat we hier gewend zijn en de taal is vaak een extra barrière. Een miskraam krijgen is niet leuk, maar midden in de jungle zelfs niet ongevaarlijk. In de tropen sterven nog steeds iedere minuut vrouwen aan de gevolgen van complicaties in zwangerschap, bevalling of tijdens een miskraam. Dan denken we als eerste aan infecties, maar een (na)bloeding die niet stopt kan even fataal zijn. Het is goed om de faciliteiten ter plaatse op het gebied van gezondheidszorg te onderzoeken vóór een exotische reis tijdens de zwangerschap wordt ondernomen. Tijdens een reis in de tropen met malariapreventie is goede anticonceptie aan te raden. Het effect van de pil kan verloren gaan door reizigersdiarree of een voedselvergiftiging.(denk dan om extra bescherming!) Een jonge zwangerschap (onder de vier maanden/ zestien weken) is kwetsbaarder (voor infecties, medicijngebruik) dan een zwangerschap tussen 20 en 30 weken.
Om te mogen reizen per vliegtuig is een brief nodig van de verloskundige waarin staat hoe ver je zwanger bent en dat je gezond bent en dat er geen complicaties te verwachten zijn. Dit heet een “fit to fly” brief, en is dus meer dan alleen een zwangerschapsverklaring. Een collega van mijn man kwam bijvoorbeeld met haar zwangerschapsverklaring niet door de incheck op Schiphol. Ze moet op het laatste moment nog naar een arts op Schiphol voor controle en de brief. Terwijl ze alleen maar naar Engeland vloog, maar wel al 36 weken zwanger was. Ik denk zelf wel altijd bij het geven van de brief: garantie tot de deur, want een vroeggeboorte, bloeding of andere complicatie kan ik niet voorspellen. Was dat maar zo! Alleen de voorgeschiedenis van de cliënt zegt iets, maar iemand die een keer te vroeg is bevallen zal uit zich zelf al niet ‘laat’ gaan reizen. Van louter het vliegen in een vliegtuig ga je overigens niet bevallen, daar is onderzoek naar gedaan. De vliegmaatschappijen zijn alleen maar erg bang voor het gedoe als er medische problemen zijn onderweg. Tijdens een vlucht naar Australië die ik maakte, werd er omgeroepen of er dokters aan boord waren. Er waren twee reizigers met (ademhalings-)problemen. Er was geen dokter aan boord, dus meldde me ik maar, en een verpleegkundige. Ik kreeg een kijkje in de medische kit, en heb kunnen constateren dat er heel veel medicijnen aan boord waren, maar GEEN spullen om een bevalling te doen. Geen navelklem of wat dan ook. Sommigen nemen het risico voor lief. Nadeem was 39 weken ver toen ze voor het eerst bij mij op het spreekuur kwam. Waarom ze niet eerder was gekomen? Ze was pas vorige week uit Pakistan gekomen. Met het vliegtuig? Ja hoor, geen probleem. Blijkbaar hadden ze het niet gezien onder haar shalwar qamiz (ruime gewaad) Van de meeste maatschappijen mag je maar tot 30 weken mee op verre vluchten. Binnen Europa tot 34 weken.
Stewardessen krijgen trouwens als ze zwanger zijn heel snel werk ‘op de grond’ . Dat geldt helaas niet voor stewards en piloten! Dat merkte ik toen ik voor de derde keer bij Odette werd geroepen omdat ze premature weeën (vóór 37 weken) dacht te hebben. Steeds was haar man er niet, opeens viel dat me op en vroeg ik ernaar. Hij was piloot op internationale vluchten. Toen begreep ik het. Odette was zo bang dat haar man er niet zou zijn als er iets gebeurde, dat ze van de stress alleen al voorweeën kreeg! Gelukkig, ook voor mijn nachtrust, kon hij tijdelijk op korte vluchten worden gezet.
Blijven de Europese bestemmingen over voor onze reislustige zwangere. Niet ver weg, goede medische zorg, we spreken de taal of men spreekt Engels... zou je denken. Maar houd er rekening mee dat je nooit weet of de baby te vroeg gaat komen. Let op de kleine lettertjes in de reisvoorwaarden en in de zorgpolis: zijn medische kosten in het buitenland gedekt? Mijn man had al grote bezwaren tegen het idee ‘Harlingen’ in het paspoort van onze eerste baby, toen ik met 33 weken zwangerschap naar Terschelling ging. Maar ik beviel netjes bij 41 weken in Amstelveen. Maar de bevalling van Sandra die zich aankondigde in Straatsburg bij 35 weken kon niet meer naar Nederland verplaatst worden... Kersverse opa en oma moesten wel een heel eind rijden naar hun kleinzoon.
Mijn vriendin die naar Afrika verhuisde na de geboorte van haar eerste kind, pakte het anders aan. Zij liet haar Nederlandse verloskundige overkomen naar Tanzania voor de bevalling van haar tweede. Maar dat is een verhaal voor een volgende
Zie ook Op vakantie in de zwangerschap
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
