Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 19-07-2009
door Marianne Wigbers
Voor de geboorte al weten of je een jongetje of een meisje krijgt kan. Veel stellen hebben het tegenwoordig tijdens de echo allang zelf gezien. Ze vragen de echografiste aan te wijzen wat er wel of niet hangt daar tussen de beentjes. Hollands-praktisch voor verfkleuren, behang, babyuitzet, het bedenken van de juiste naam en dromen in roze of blauw.
Om het de resterende maanden geheim te houden voor vrienden en familieleden gaat de één wat makkelijker af dan de ander. Lastig om het mysterie in stand te houden wordt het als je de aanstaande opa vraagt de toekomstige babykamer in een combinatie van prachtig roze en diep-rood te verven… Ja, dan blijft er bij het zien van een duidelijke zoetroze gloed uit de ramen voor de buurt weinig te raden over. Alles mooi in stijl gecombineerd, tot de gynaecoloog in de 34e week nogmaals een echo maakt en tot zijn grote verbazing opmerkt dat er toch wat extra’s te zien is…
Opa zal het trapje weer op moeten, deze maal met goed dekkende kwaliteitsverf in een stoerdere kleur. Opa, op zijn beurt, stelde voor dat de gynaecoloog deze maal de kwast maar ter hand moest nemen. In gedachten zagen ze de goede man al met witte jas en stethoscoop nog om de nek, fluitend en wel aan de slag gaan. Misschien dat ze het nog even zo laten, de kleine boreling zal er geen uurtje minder om slapen. Wisten jullie namelijk dat baby’s een rode kleur als prettig ervaren? Geborgen, warmte, veilig zijn de trefwoorden die ik las. Aan de naam hoefden het stel uit deze anekdote niet eens zo veel te veranderen, iets in het moederhart had haar altijd al verteld dat het een jongetje zou zijn.
Aannemen dat iedereen tegenwoordig weet wat het gaat worden heeft ook een andere kant. Na een bevalling waarbij op het allerlaatste moment voor een keizersnede werd beslist, bespraken we wat voor haar het moeilijkste moment was. Bij alles wat een plotselinge operatie met zich meebrengt was er één dingetje waar ze een vervelend gevoel over had… Toen haar kindje huilend en spartelend werd meegenomen door de kinderarts vertelde NIEMAND wat het uiteindelijk geworden was. Het voelde zo leeg.
Iets om aan te denken voor de toekomst. Bij het geboorte-moment hoort geen leeg gevoel.
Rijk voelde ik me bij een bevalling die ik onlangs op een boerderij begeleidde. Ik liet de vader zijn kind zelf aanpakken. Ik dacht: stoere koeienboer, moet kunnen. Zo stond hij eerste rang bij het ontdekken van een heus piemeltje en twee balletjes. Hij voelde nog even voorzichtig met de wijsvinger van zijn grote hand, maar het was echt zo. Na twee dochters een zoon. Oprechte verwondering ontroert mij nog altijd.
Wel weten-niet weten-geheim houden-verklappen, ach, verloskundigen waaien met alle winden mee. Wij hoeven niet te weten wat het wordt, als het op je buik ligt is het voor ons vroeg genoeg. Hier in ons dorp trouwens lijkt de trend meer en meer het ‘NIET WETEN’ te worden.
De hoofdregel die wij als verloskundigen bovenaan hebben staan blijft natuurlijk altijd: Als het maar gezond is!
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
