Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 29-06-2009
Verhaal in twee delen Marianne Wigbers
De dag begon al vroeg, met om 6.04 de geboorte van zoon Joppe, ruim acht pond Polders welvaren, een perfecte thuisbevalling. Mijn dienst zit er bijna op als ik Linda Dijkmans van Gunst aan de lijn krijg. Iedere vier minuten een wee van bijna een minuut lang.
‘Dan mag je toch bellen?’
Prima, ik verwissel mijn soepel zittende ‘nachtkleding’ voor de wat nettere ‘spreekuur-kleding’, kam mijn haar, deo onder de armen, werk mijn make-up bij en ga op pad. Het is half acht, mijn spreekuur begint om negen uur, zodra ik weet hoever Linda is kan ik dat overdragen aan Femke die om negen uur de dienst zal overnemen.
Linda heeft zes centimeter ontsluiting, de vliezen staan, ze heeft krachtige weeën. En ze heeft er zin in. Dat komt goed uit, want ik ook. Ik vraag Femke wel of zij het spreekuur gaat doen. Mijn stagiaire mag komen, vrolijk bel ik haar uit bed.
‘Mogge Marijke, kom naar de Bachlaan nummer elf, zes centimeter!’
‘Da’s goe.’
Zij lag er ook net in. Zo is het leven van een verloskundige. Ze bivakkeert tijdelijk op de praktijk. Marijke komt aangereden in de Volvo van haar vader, dat staat best stoer zo´n jonge meid achter het stuur. We hebben samen een leuke bevalling achter de rug. Dat willen we weer. Alles netjes klaar zetten, Linda zucht de weeën beheerst weg, we krijgen koffie van Arnold, met een speculaasje, oma haalt de oudste op, het stormt en regent deze ochtend, de kachel wat omhoog. De kraamverzorgster waarschuwen. De weeën worden heftiger, de vliezen breken, het vruchtwater is helder. Geen meconium, daar zijn we allemaal blij om. Linda puft een versnellinkje hoger. Ze gaat liggen, heeft bijna volledige ontsluiting. Soms wat persdrang, ze puft op het hoogtepunt van de wee zo intensief dat het klinkt alsof er een hondje blaft.
‘Oef-woef-woef-woef, oef-woef-woef-woef…’
We puffen met zijn allen. Linda, Marijke, Arnold, de
kraamverzorgster en ik. Voluit meepersen lukt nog niet, ik laat haar op de zij draaien, ze wil niet, maar doet het toch.
‘Oef-woef-woef-woeoeoeoef, oef-woef-woef-woeoeoef…’
Ik hoop dat, door het liggen op de zij het hoofdje dieper indaalt. Bij haar eerste bevalling werd ze via een Vacuüm Extractie verlost, haar zoontje presenteerde zich in kruin. Op dit moment ben ik niet helemaal zeker van de correcte ligging van deze spruit. Linda grijpt Arnold stevig vast bij ieder wee.
‘Oef-woef-woef-woef-woefurghh, oef-woef-woef-woef woefurghH…’
Wellicht wordt het tijd voor de uitdrijving. Persen. Toegeven aan het drukgevoel. Mouwen opstropen, schort voor, handschoenen aan. Linda draait weer op de rug, perst. Perst heel hard. Maar er gebeurt weinig. De volgende wee laat op zich wachten. En de volgende, en de volgende. Langere pauzes en kortere weeën. Tijdens het zuchten was het geblaf bijna continue te horen. Nu gebeurt er weinig tot niets.
Was het omslagpunt te abrupt?
Zijn het dan toch nog geen echte persweeën?
Ik probeer haar opnieuw de wee te laten wegzuchten. Zuchten wil en kan ze ook niet meer. Iets in haar wil persen, alleen is dat ‘iets’ net niet fel genoeg voor zichtbare vordering. Arnold herkent opeens overeenkomsten met de eerste bevalling. Zijn vertrouwen in een complicatieloze thuisbevalling slinkt zienderogen. Ik zet de tijdklok in mijn hoofd op een half uur. Het is nu half tien, als om 10 uur de baby het bochtje nog niet heeft gemaakt geef ik hem gelijk. Ik spoor Linda aan uit alle macht te persen. Het ontbreekt haar aan kracht, of de wee aan intensiteit, of een combinatie van beiden. De baring stagneert.
Linda merkt het ook.
‘Het lukt me nooit.’
Arnold maakt zich zorgen over de dijk die afgesloten is. In deze fase van de baring, op dit tijdstip van de dag, met een afgesloten dijk, waardoor we minstens vijftien minuten extra zullen moeten omrijden stuur ik niemand in eigen auto naar het ziekenhuis.
Ambulance.
Polderdorp heeft geen eigen Ambulance. We delen de ziekenwagen met onze buurgemeente. Het is dus altijd de vraag waar hij zich bevindt. Terwijl ik Linda door laat persen verifieer ik de standplaats. Niet bij het buurdorp, niet in het dorp zelf, toevallig staat hij helemaal bij het Veluwe-Ziekenhuis. Zal je net zien.
‘Ik laat hem alvast deze kant op komen, jij perst keihard door.’
Mocht de baby geboren zijn voor de ambulancebroeders arriveren, zal iedereen daar blij om zijn. Het is nog geen tien uur.
‘Geef nog even alles wat je hebt!’
Ik spoor aan, spoor aan, spoor aan, Linda doet ontzettend haar best. Met twee van mijn vingers in haar vagina geef ik druk.
‘Richting aangeven’ is de vakterm. Met knipperlichten heeft het niets te maken, door daar te duwen wordt het persgevoel versterkt. De richting waar de baby heen moet. Het is voor de vrouw die het ondergaat een tamelijk onaangename handeling, maar vaak uiterst effectief. Bij Linda heeft het nauwelijks effect. Na deze pers weet ik zeker dat het thuis niet gaat lukken. Vandaag heeft de vuurtoren een reddingsbrigade nodig.
Linda kermt dat ze niet meer kán.
‘Je hebt je best gedaan, time out, spaar je krachten tot we in het ziekenhuis zijn, zuchten maar weer…’
Linda gaat weer over in de blaf-modus, bij iedere wee grijpt ze Arnold stevig vast, als een reddingsboei in de storm.
‘Oef-woef-woef-woef, oef-woef-woef-woef.’
Het is bijna tien voor tien.
Het is net tien voor tien geweest, als de ambulance opeens voor de deur staat. Veel sneller dan verwacht. Zij hadden flink voordeel van de verkeerloze dijk. Geen boodschap aan de wegversperring, gas op de plank. Tussen twee weeën door helpen ze Linda de trap af, beneden staat de brancard klaar. Ik stel voor dat mijn stagiaire Marijke mee gaat in de ambulance. Iedere stagiaire moet een keer een ambulanceritje ervaren. Aan den lijve ondervinden wat een barende doormaakt in die benauwde schommelende ruimte. Marijke heeft voor deze situatie een betere kijk, ze heeft gezien hoe Linda zich vastklampt aan Arnold, hoe Arnold haar door de storm helpt. Hoe Arnold beter de plaats in de ziekenwagen kan innemen om zo dicht bij zijn vrouw te kunnen blijven.
‘Zal’k anders de auto van Arnold naar het ziekenhuis rijden?’
Ik twijfel, kan dat wel? Wel scherp, deze jonge meid, in no time heeft ze haar eigen belang ondergeschikt gemaakt aan dat van de barende. Als ik uit het raam kijk zie ik op de oprit een dikke Volvo staan. Aha, Arnold rijdt exact het zelfde type als de pa van Marijke.
‘Da ha’k al gezien ja.’
Haar Brabantse accent klinkt relaxed. Haar uitstraling is zelfverzekerd. Ze grijnst breed naar me.
‘Vraag maar aan Arnold of hij het goed vindt.’
Zonder aarzelen overhandigt hij haar de sleutels. Stapt in de ambulance bij Linda, schuifdeur dicht. En ze zijn vertrokken.
Whow, dat ging snel, ik moet de Gynaecoloog nog verwittigen dat we eraan komen. Vlug in mijn auto, mobiel op speaker, dial-direct, en krijg mevrouw Poelman aan de lijn.
‘Poelman.’
Helder, bondig en duidelijk overdragen is mijn doel. Een insturing waar geen speld tussen te krijgen is.
Adem in.
‘Goedenmorgen met Annemieke Visser. Ik ben onderweg naar u toe in verband met onvoldoende vordering van de baring van mevrouw Dijkmans van Gunst. Tweede kindje, a terme, stagnatie van de baring, mogelijk door verkeerde ligging, matige weeën, vorige maal een Vacuüm in verband met een kruinligging.’
Adem uit.
‘Dijkman? Wat? Ik versta je heel slecht.’
Volgende keer verder.........
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
