Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 26-06-2009
Door Pauline Sampiemon
Ik ben als kind veel verhuisd. De zenuwen kreeg ik als mijn moeder weer begon met het voorlezen van de huizenadvertenties in de zaterdagkrant van wakker Nederland. Want elke keer als we verhuisden liet ik mijn vriendinnetjes achter en voelde het of ik weer opnieuw kon beginnen. Ik heb vaak gedacht ‘was je maar makelaar geworden, dan had je je passie van nieuwe huizen bekijken heerlijk uit kunnen leven zonder dat wij daar buikpijn van kregen’.
Vandaar dat ik al 26 jaar naar volle tevredenheid in Almere woon, en er ook niet meer weg wil. Ja, u leest het goed – Almere. Er is heel wat te doen over deze stad maar ik heb het er naar mijn zin. Hier ken ik mensen, en zij mij. En sinds de elf jaar dat ik hier werk, kom ik steeds mensen tegen die ik al eerder, in een ander verband, heb leren kennen. Heerlijk vind ik dat! Zoals bijvoorbeeld mijn oude oppas die nu kraamverzorgster is, en ook nog een hele goede. Of die jonge moeder die ik bij een van mijn eerste bevallingen leerde kennen en die ook de kraamzorg is ingegaan.
Maar ook in de verloskundige praktijk blijkt de wereld klein te zijn. Alweer ruim twee jaar geleden kreeg ik via een van de huisartsen van het gezondheidscentrum waar ik ook spreekuur houd een spoedgeval door. Het ging om een jong Marokkaans meisje, net zeventien jaar en waarschijnlijk al meer dan dertig weken zwanger. Ik maakte meteen ruimte op het spreekuur; toen ze binnenkwam zag ik een pittige meid die inderdaad al een aardig eindje zwanger was. Haar naam was Ayse.
Waarom had ze zolang gewacht? Het was gecompliceerd, haar ouders wisten nog van niks en dit kon ze ook absoluut niet met hen bespreken. Ayse zou het kind geboren laten worden – er was ook geen andere keus want voor een abortus was het al veel te laat. En dan zou ze het afstaan.
Ze was dan wel erg laat voor haar eerste controle, maar werkte verder prima mee. Ze verscheen op de echoafspraak die we in aller ijl al voor de volgende geregeld hadden en we zagen Ayse braaf op alle andere afspraken die wij voor haar planden.
En er moest ook een hoop geregeld worden. Allereerst natuurlijk alle medische onderzoeken, bloed afnemen, labtests en echo’s. Waar zou ze gaan bevallen? Maatschappelijk werk werd ingeschakeld.
Dit is toch al protocol in Almere. Tienermoeders gaan na de intake bij ons naar maatschappelijk werk om te bekijken of alles wat je in orde moet hebben om een kind te verzorgen ook gaat lukken. Zo als woonruimte, inkomen, voogdij voor zover nodig en tal van andere zaken. Voor het afstaan van het kind komt de Stichting Ambulante Fiom in beeld. Dit is een ambulante organisatie voor ongehuwde moeders die ondersteunt en begeleidt bij alles wat met het krijgen of juist niet krijgen van kinderen verband houdt. Je kunt er terecht bij ongewilde kinderloosheid maar ook bij adoptieproblematiek, abortuswens, afstand doen en noem maar op.
Het is een soort landelijke maatschappelijke onderneming gespecialiseerd in familiezaken. Zij wezen direct een soort case-manager toe die dan vanuit Zwolle naar Almere kwam om met onze cliënte door te spreken en uit te zoeken wat er geregeld moest worden en ook in hoeverre alle keuzes die ze deed ook echt die van haar waren. Indrukwekkend om te zien hoe professioneel en betrokken zij dit oppakken.
De cliënte bleef niet bij ons maar trok in bij haar vriend in Amsterdam, omdat op een gegeven moment de zwangerschap natuurlijk niet meer te verbergen was. Via de Fiom en de contactpersoon daar werd ik op de hoogte gehouden Ayse was inmiddels bevallen en het kindje werd in eerste instantie afgestaan.
De baby gaat dan eerst drie maanden naar een tussenpersoon en dan pas naar een gezin waar het langer kan of zal blijven. Je kunt als moeder in die periode op elk moment nog terugkomen op je besluit. Ayse wilde wel nog contact met het kindje houden. Ze was nog niet vastbesloten over afstand doen. Met de maatschappelijk werker van de Fiom en inmiddels ook met de raad voor de Kinderbescherming ging ze in gesprek over hoe het nu allemaal verder moest. En mijn rol beperkte zich verder tot het organiseren van een ruimte waar de diverse betrokkenen elkaar konden spreken.
Ik had weer eens zo’n afspraak geregeld en ging met mijn student van dat moment even controleren of het allemaal naar wens verliep. En wat bleek: juist die student had, tijdens haar stage voorafgaand aan die bij ons, in het Lukas-ziekenhuis Ayse’s bevalling gedaan en haar kindje aangepakt!
Zeker, we waren zeer onder de indruk van de betrokkenheid van het Fiom, maar ook van de inzet van Ayse. Ze had de bevalling goed doorstaan, had samen met haar vriend ook nog goed naar het meisje gekeken, haar in de armen gehad en toen toch, misschien tijdelijk, afscheid genomen. Want op dat moment zag het ernaar uit dat Ayse toch zelf voor haar kindje zou gaan zorgen. Heel apart om dan via je student weer een deel van het verhaal te horen.
Inmiddels twee jaar en vele studenten later kom ik met opnieuw een student aan de babbel over die mooie haren van onze allochtone kinderen. ‘Ja,’ vertelt ze, ‘mijn ouders in Zeewolde hebben een Marokkaans pleegkindje en dat is ook zo mooi!’
Geloof het of niet, maar het gaat weer over ons meisje, afgestaan door haar moeder Ayse, die nog steeds niet zeker is of zij nu zelf voor dit meisje kan gaan zorgen of niet.
Is de wereld nu klein of niet? Ik dacht het wel.
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
