Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 05-05-2009
Tweede paasdag. Met mijn vriendin Mariël, een herintredende vroedvrouw (waarover later nog veel meer) heb ik dienst en juist deze week is er in de media veel te doen over de thuisbevalling. Enige jaren terug werd namelijk bekend dat we in Nederland een vrij hoog kindersterfte cijfer hebben. Klopte niks van, allemaal appels met peren vergelijken, maar ja, zoals dat gaat, werd dat onmiddellijk op het conto van de verloskundige geschoven. Dat kwam allemaal door die gevaarlijke thuisbevalling! Nederland is immers het enige land ter wereld waar nog ongeveer 30% van de vrouwen thuis bevalt.
Als reactie hierop is er onderzoek gedaan naar de conditie van baby’s die thuis of in het ziekenhuis onder begeleiding van de verloskundige zijn geboren. Schitterend onderzoek voor ons: het toont namelijk aan dat een geplande thuisbevalling net zo min gevaarlijk is als een ziekenhuisbevalling. De kans dat kinderen in een slechte conditie geboren worden, is geen sikkepit hoger. Hoe komt dat? Dat komt door 1. goed opgeleide verloskundigen en 2. door goede vervoersmogelijkheden als dit onverhoopt nodig is.
Dit is natuurlijk een heel korte en wat simplistische samenvatting van een zeer complexe studie (meer dan 570.000 vrouwen deden mee!) maar het voert wat ver deze dames hier allemaal op te voeren. Ik noem het even, omdat het allemaal zo leuk bij elkaar kwam op deze zonnige tweede paasdag.
We beginnen vroeg rond een uur of half zes met mevrouw Maria Hoog uit Hongarije. Ik had haar eerste bevalling ook gedaan. Die eindigde in het ziekenhuis, omdat het persen niet zo erg meer wilde lukken, als ik mij goed herinner. Nummer twee kwam zonder problemen thuis ter wereld en ook voor nummer drie heeft dit scenario Maria’s voorkeur. Wij treffen Maria aan met goede weeën en al een mooi eindje op weg. Heftig genoeg om meteen te blijven en alles vast klaar te zetten.
Eerder die nacht zijn we al even gaan kijken bij Suzanne Kooij, een Nederlandse die weeën om de vijf minuten heeft en haar tweede kind graag thuis wil baren; liefst nog voordat Koen, zoonlief van zeven, van zijn logeerpartij terugkomt. Er is wel wat gerommel, maar de weeën moeten toch echt sterker worden voor we haar in partu verklaren.
Terug naar mevrouw Hoog. Daar kunnen we kort over zijn: we hebben wat rondgekeuteld, genoten van het oudste meisje dat vloeiend Hongaars sprak met de opvang, vrienden van haar moeder. Maria brengt een mooi een jongetje ter wereld, na twee meisjes. Deze twee, die beneden vol verwachting bij de oppas zitten, spurten natuurlijk direct naar boven om hun klein broertje te zien.
Mevrouw Kooij (zie boven) woonde bij mevrouw Hoog om de hoek, dus mijn collega Mariël tuigt met doptone rond negen uur naar de buren om, zoals ze zegt, ‘daar even poolshoogte te nemen’. Geen goed nieuws. De weeën zijn gestopt. Koen is weer thuis en Suzanne belt wel als de weeën weer beginnen. Op naar de kraamvisites.
Rond een uur of twee die middag belt ze inderdaad, en aan haar stem hoor ik al dat dit het serieuze werk is. Zij heeft nu een goede vier centimeter ontsluiting en ze is vastbesloten om thuis te bevallen. Koen vindt het heftig, zijn moeder zo te zien en hij blijft dicht bij Suzannes moeder. Zij gaat straks lekker een eindje met hem fietsen. Mariël zet Suzanne onder de douche en ik ga verder met de kraamvisites.
Onder het fietsen houdt Koen het niet meer. Ook hij moet naar huis, ‘om daar even poolshoogte nemen’. Midden onder de bevalling stapt hij dapper naar binnen met een klein bosje paardenbloemen voor zijn moeder in zijn knuistjes. En onder het puffen gunt ze hem een dankbare blik.
Op Suzannes waterbed (Nederlandse, hè, allochtonen doen daar niet aan) wordt even later zeer vlot en mooi een stevige dochter ‘in goede conditie’ geboren. Allemaal onder de bezielende begeleiding van mijn herintredende collega. En ik mocht erbij zijn en mijmer nog wat over dat krantenartikel. Wat blijft er nou nog te wensen over, als je zo fijn onder je eigen douche kunt staan, in je eigen bed kunt bevallen en dan, onder je harde werken door, zo’n bemoedigende bosje paardenbloemen krijgt van Koen.
Vlak voor we weggingen hebben we ze nog even in het water gezet.
Pauline Sampiemon
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
