Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 15-04-2009
Pauline Sampiemon
Het is donderdag half zes (05.30 uur) als mijn diensttelefoon gaat. Mevrouw Okumata: ‘The baby is coming now!’
Afgelopen zondag was ik ook bij haar. Toen had ze ook al ‘terrible pain’, maar was er nog niets aan de hand. De eerste keer is deze dame vlot bevallen; vandaar dat ze ook ons directe mobiele nummer heeft. En wij gaan liever een keer voor niets dan dat we KIB – vakterm voor: een kind in bed – hebben.
Vandaar dat ik haar die zondag bezweer dat ze niet voor niets gebeld heeft. Immers, voor hetzelfde geld heeft ze wel ontsluiting en gaat ze wel bevallen. Net als de vorige keer beloof ik op dit vroege uur meteen te komen. Dezelfde student waarmee ik zondag dienst had, is nu ook weer van de partij dus we gaan welgemoed op stap. En direct bij het binnenkomen zien we het al: dit is serieus – ze gaat bevallen!
We doen een toucher; vier cm ontsluiting. Reden genoeg om naar het ziekenhuis te gaan. Maar o jé daar is ‘the next problem’: geen auto en geen opvang voor het twee jaar oude dochtertje. Vorige keer snel bevallen, dus ik stel voor dat mevrouw Okumata bij mij in de auto stapt en dat meneer met het dochtertje een taxi neemt. Dan heeft hij ook nog even de tijd om het meisje aan te kleden. Zo gezegd, zo gedaan. Wij op pad en ondertussen instrueren we mevrouw dat ze de weeën goed moet wegzuchten.
Bij het ziekenhuis moeten we in deze vroege uurtjes via een andere ingang. Ik schat zo’n beetje in daar dichtbij te kunnen parkeren en haar dat laatste stukje te laten lopen, dat kan ze wel. Mevrouw Okumata vindt de weeën heel erg en geeft bij elke wee aan dat het niet meer gaat – ze is te zwak! Aan mijn student leg ik professioneel uit dat dit een mevrouw is die stevige sturing nodig heeft. Door de snelheid en de heftigheid van de contracties hebben deze vrouwen vaak geen controle meer. Het is dan zaak om als verloskundige power te tonen en de leiding te nemen. En als je bij zo iemand als student iets wil bereiken moet je van goede huize komen en stevig durven aan te pakken.
Op die parkeerplaats gaat dat al helemaal mis. Mevrouw moet overgeven en geeft opnieuw aan dat ze veel te zwak is om te lopen. Maar ja, midden op een parkeerplaats om 06.00 uur in de ochtend... niet echt de ideale plaats om te bevallen. Dus gooi ik al mijn overredingskracht in de strijd om haar binnen op een bed te krijgen. Want hoe zwak ze ook roept dat ze is, je voelt dat je hier met een behoorlijke bonk spieren te maken hebt.
Uiteindelijk lukt het ons haar in bed te praten. Het gekke is dat wanneer iemand zich zo in de pijn verliest en alleen maar roept dat het niet meer gaat, dat je het idee hebt dat zo iemand eigenlijk niets meer opneemt. Maar niets is minder waar, zal blijken.
Ze wil alleen maar persen; ze roept alsmaar dat dat moet en kronkelt woest door het bed. Ik besluit nog maar weer eens van binnen te voelen om de situatie te beoordelen. Daarna stel ik voor dat de student het ook nog een keer doet.
Mevrouw Okumata geeft aan dat ze dat niet wil en vraagt of ze nu mee kan persen. Ik zeg: ‘Als je nu de student even laat voelen dan zal ik je daarna zeggen hoe het ervoor staat.’ Ik gun de student haar leermoment. Maar nee, dat wil ze echt niet. Dan zeg ik haar: ‘Geen punt, als het niet gaat dan doen we het niet, maar je mag nog niet meepersen want het is nog niet open genoeg. Probeer nu even op je linker zij te gaan liggen en je zult zien dat er dan schot in komt.’ Gelukkig lukt dat ook en wordt er daarna eigenlijk vrij vlot een mooie jongen geboren.
De student ziet nog bleek, zo erg is ze geschrokken van deze bevalling. Dat vrouwen zo uit hun dak kunnen gaan! Deze vrouw leek echt onbereikbaar. Ook tijdens de uitdrijving hebben we haar streng moeten toespreken en gelukkig zijn er twee zeer ervaren stevige verpleegkundige bij geweest.
Achteraf ben ik door mevrouw op het matje geroepen. Tenminste, dat liet zij mijn collega weten: ‘Ik had het gevoel dat Pauline het belang van de student boven mijn belang liet gaan.’ Ik ben bij haar langs gegaan en vroeg haar: ‘Over welk stuk ben je nu niet tevreden? Bij elk telefoontje van je ben ik ben direct gekomen. Ik ben bij je gebleven in het ziekenhuis en ik dacht nog bij mezelf, wat jammer nou, dat ze er op deze manier zo weinig van meekrijgt.’
Dan vertelt ze het verhaal van het toucher. Dat ik haar niet had willen zeggen wat de stand van zaken was, voordat de student getoucheerd had. Ik schrik wel, ik kan niet anders dan het beamen, het is eigenlijk een vorm van chantage geweest. Tegelijk ben ik enorm verrast dat iemand die zo volledig out of control is, toch precies registreert wat er gebeurt. En ik ben al net zo onder de indruk van de manier waarop ze het me vertelt: helemaal niet verwijtend of klagend maar gewoon direct, recht doorzee benoemen wat er is gebeurd.
Het is met recht een stukje praktijkopleiding – je kunt niet zorgvuldig genoeg zijn!
Ik bedank haar voor het feit dat ze de moeite neemt om dit te bespreken. ‘It’s ok,’ zegt ze. ‘It means a lot for me. That you’re here’.
Dat is op alle fronten leren – praktisch, coachend, communicatief. En daarbij een les in grootmoedigheid. Even weet ik weer waar ik sta; ook als opleider blijf je leerling. En dank zij haar grootmoedigheid hoef ik het ook niet meer met me mee te dragen.
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
