Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 08-04-2009
Het verhaal gaat verder, het verhaal waarin Bianca en hoe heet hij ookalweer… oh ja, Evert, de vroedvrouw en de hondjes overvallen werden door de snelheid van de bevalling, maar waarin de grote zus Ilona kordaat assistentie gaat verlenen bij het doorknippen van de navelstreng...- Marianne Wigbers
‘Bianca, blaas nog eens uit. Even ademhalen joh. Als de baby er zo uitkomt Iloon, dan is die nat en met bloed hè?’
Ilona knikt. Mijn doel is het luchtig omlijsten van het gehele spektakel, wat eigenlijk niet voor kinderogen (en oren) bedoeld is.
‘Dan gaat hij huilen, dan mag jij mij een handdoekje geven, en dan droog ik hem af. Bianca je doet het goed hoor, de baby is bijna geboren. Pak je benen maar in plaats van het shirt van Geert.’
Bianca tilt haar hoofd op en kijkt me boos aan.
‘Evert!’
Sorry Evert, ik geef hem een knipoog. Waarschijnlijk zal ik over tien jaar nog tot in detail het Winnie de Pooh-patroon van de behangrand kunnen omschrijven, namen onthouden daarentegen is nooit mijn sterkste kant geweest.
‘Ik testte even of je wel oplette.’
Daar komt de finalewee, Bianca haalt hem uit haar tenen. Het hoofdje wordt geboren, de schouders, glibberglibber, wat een kleintje, heupjes, beentjes, minivoetjes. Vanaf de middel glibberig-vies van de zwartbruine babypoep.
Vijf voor half.
09.25
Het huilt meteen, ik laat Ilona een doek aangeven.
‘Oh, wat istie vies, zie je dat?’
Ze moet er erg van lachen. Dan laat ik haar tussen de beentjes kijken wat het is.
‘Een meisjesbaby.’
Ik vraag haar waaraan ze dat ziet, daar moet ze weer van lachen. Bianca kan ook weer lachen. Ze wisten allang dat het een meisje zou zijn.
Chantalle Naomie Kalter.
‘Ilona, vertel eens, heb jij een navel?’
Ze voelt eens aan haar buik en knikt.
‘Ja, ik heb een Navel.’
‘Laat eens zien.’
De pyjama gaat omhoog, daar zie ik een prachtige navel.
‘Kijk de baby heeft ook een navel, en kijk, door dat slangetje kreeg ze haar eten en daarmee zit ze nu nog vast aan je mamma. Zie je dat?’
Ik vraag of Ilona de navelstreng durft door te knippen.
‘Samen met pappa.’
Evert haalt het fototoestel van de kast.
Ik richt mij tot het minimensje, -ik hoop dat ze de vijf pond redt-, veel spek zit er niet op.
‘Nou Chantal, is dat even bijzonder, je grote zus die de navelstreng doorknipt.’
Nu Ilona aan het hoofdeinde staat vang ik de nageboorte (voor kinderoogjes ongezien) in de Pamper op. Ondanks dat Chantalle ruim twee weken te vroeg is geboren, ziet de koek er oud en opgebruikt uit.
Voor de hondjes is het niet meer interessant. Een korte snuffel aan de emmer met afval, met de hondse constatering dat er gewoon een puppy is geboren. Moest daar nou zo’n kabaal om gemaakt worden? Ze denderen de trap weer af, terug trekken in de mandjes, tijd voor een slaapje. Ik controleer Bianca’s ‘onderkantje’, geen schrammetje. Perfect. Schone luier eronder bijwijze van kraamverband, handdoek erover, klaar.
Volgend hoofdstuk, wat weegt deze baby? Indien onder de vijf pond, dan moet ik de kinderarts inschakelen. Wat zou het handig zijn als er nu een kraamverzorgster binnen zou stappen. Aan Bianca en Evert laat ik alvast doorschemeren dat ik hun dochter wel wat aan de kleine kant vind. Dat de kans bestaat dat ik haar in moet sturen naar de couveuse afdeling.
Aan de unster blijft de teller steken op slechts viereneenhalf pond, na een kort telefonisch overleg met de kinderarts valt de beslissing.
‘Insturen, het is niet anders.’
‘Als ik dan maar even kan douchen, ik ben een beetje vies geworden.’
Ze vraagt het heel liefjes aan me, permissie om zich te mogen wassen omdat ze ‘een beetje vies’ is geworden. Ik wijs wat klodders meconium aan, van kruis tot kin zit ze onder de zwartbruine smurrie.
‘Een beetje?’
We lachen gezamenlijk over this understatement of the year.
Ze wil opstaan, nu is het mijn beurt om ‘effe wachte’ te zeggen. Ik maak een paar foto’s van de hele familie Kalter op de rand van het bed en bedenk intussen hoe ik dit ga organiseren.
Het geblaf beneden betekent hopelijk de aankomst van mijn helpende hand.
‘Yess!’
Het is Liesbeth, we kennen elkaar al langer en verdelen zonder al te veel overleg probleemloos onze taken. Zij helpt Bianca onder de douche. Evert helpt Ilona de K3-pyjama te verwisselen voor een K3-sweather.
'Mag ik mee, mag ik mee?'
Haar enthousiasme kent geen grenzen, natuurlijk mag ze mee naar het ziekenhuis.
Chantalle aankleden neem ik voor mijn rekening. Een meidensetje maat 52 vis ik uit de commode. Het rompertje kan ik bijna tweemaal omslaan. De muts gaat ruim over de oren, de sokjes komen tot over de knie. Een schattig roze wolkje overhandig ik aan Pappa.
‘Je dochter.’
De auto is voorverwarmd, Chantalle in de Maxi-Cosy, klaar voor vertrek. Waar is Bianca?
Ze lacht betrapt als ik haar in de keuken tref.
Tussen haar vingers een sigaret.
‘Ja, ik ben effe op van de zenuwen hoor…’
De keukenklok staat stil, op mijn horloge zie ik dat het tien over tien is.
Het hele gebeuren is ook bijna niet te bevatten. Trap op, bevallen, douchen, trap af, auto in. Dit alles binnen vijf kwartier. Ik geef haar mijn complimenten voor het doorstaan van de bevalling en hoe flink ik haar vind, maar mijn verloskundigenhart moet ook wat zeggen over roken in huis. Ik maak er maar een grap van.
‘Geniet nog maar van je laatste trekje, de laatste die je binnen mag roken.’
Ze knikt. Ze weet het wel. Ze neemt nog snel een paar diepe halen en maakt hem weer uit.
Liesbeth en ik zwaaien samen met de hondjes naar de vertrekkende auto.
Ilona naast mamma op de achterbank. De Maxi-Cosy voorin.
Daar rijdt familie Kalter, de Bizetlaan uit.
10.15
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
