Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 02-04-2009
Door Marianne Wigbers
Met één oog open bestudeer ik de wekker, ik zie het niet scherp, even na half drie, geloof ik. Net had ik Bianca aan de lijn. Ze vertelde vrolijk dat ze iedere twee minuten een flinke wee had. Na vier volle minuten onderbrak ik haar relaas om te vragen of ze intussen alweer een wee had gehad.
‘Jahaa, die heb ik nu..’
Ze omschreef exact de plek waar de pijn begon, waar hij heenging en hoe hij afzakte. De baby bewoog vrolijk mee, ze lachte bij de uitleg over de schoppende voetjes die ze voelde. Voor de vorm vroeg ik nog naar vruchtwater, slijm of bloedverlies, overgeven of misselijkheid. Niets van dat al.
Mijn klaarzet-opdrachten zou ze doorgeven aan haar man, die trouwens lag te slapen.
‘Bellen als het heftiger wordt, of laten bellen.’
Ik tuur geconcentreerd naar de wijzerplaat. Focussen. Ik wil de meldingstijd in mijn brein opslaan, tesamen met achternaam, straat en huisnummer. Kalter. Bizetstraat. Zes.
02.40 Op de zij. Ligt niet lekker. ‘Zucht.’
Andere zij.
Heb ik het wel goed ingeschat. Moet ik mezelf niet het bed uithijsen om haar te bezoeken. Zo gemakkelijk aan de praat te houden tijdens een wee. Het zal best begonnen zijn, maar niet heftig genoeg. Ze gaat heus weer bellen als er iets veranderd. Mijn kleren liggen klaar, ze woont vlakbij, ze zou de kraamkamer in orde maken. Ik spreek mezelf toe.
‘Draai je om, Annemiek, slapen nu het nog kan.’
Om zeven uur deze zaterdagochtend ben ik uitgeslapen.
Bianca heeft niet weer gebeld, zou zij in slaap zijn gevallen? De weeën afgezwakt, overgegaan, zou zomaar kunnen. Ik ga douchen en ontbijten. Familie Kalter bellen schuif ik voor me uit, het zou jammer zijn als mijn vroege telefoontje hen wekt.
Föhn mijn haar in model.
Acht uur.
Lees de krant, ruim de vaatwasser uit.
Half negen.
Maak een boodschappenlijstje en een kraamvisite-lijst.
Kwart voor negen.
Pak mijn mobiel en kies ‘laatste-oproep-terugbellen’.
In gesprek.
‘Getsie.’
‘Pieppieppiep.’
Een voicemailbericht ‘gemiste oproep’.
‘GETSIE.’
Wie belt mij zaterdagochtend om kwart voor negen?
Terugbellen.
Ik versta met moeite de naam tussen hijg- en kreungeluiden.
‘Uhh-pff-pff-pfffffBia-ffffffffffff-n-grrrr-ca-pffff-pff-fffffff.’
Bianca.
Gestommel en gekraak.
‘Geef hier!’
Evert neemt over.
‘Ja, Biank hep ut slecht.’
Hij vraagt of ik wil komen.
In de auto bedenk ik de mogelijke scenario’s. Bianca ademde kort en hoog. Hyperventileren van paniek? Ze kreunde af en toe. Persweeën in aantocht?
Anyway, gas op de plank, Bizet zes.
De bel doet het niet, ik tik met mijn trouwring op het raam. Gesloten gordijnen, verdorde plantjes in het kozijn. –Dit is toch wel nummer zes.- Honden slaan aan, een betere bel kan je niet hebben. Daar hoor ik Evert roepen tegen de honden, hij doet open en drie exemplaren begroeten me kwispelend. Twee JackRussels en een Lassie-model.
Snuffel maar jongens, goed volk.
Vijf voor negen.
In de huiskamer tref ik Bianca, ze zit op het puntje van de bank, wiegt met het bovenlichaam. Ogen dicht, pijnlijke grimas op het gezicht. Haar variant op de weeëndans. Tussen de vingers heeft ze een sigaret.
Tijd om een trekje te nemen heeft ze niet.
Rook kringelt doelloos omhoog, heel de kamer ziet aardig blauw.
Ze begint aan een volgende pufsessie. Te snel, veel te snel. Ik puf met haar mee, probeer het juiste tempo aan te geven.
‘Door je neus in, Bianca, goed zo, rustig uit, lang uit, langer uit.’
Ze kijkt door haar wimpers naar me, afwezige blik, maar ze doet wel wat ik zeg.
‘Ik heb geen navelklem. Pffffffff.’
‘Kom meid dan gaan we naar boven, kan ik je onderzoeken.’
(Druk die peuk maar uit.)
De honden rukken op, besnuffelen me van alle kanten, dochter Ilona huppelt vrolijk met ze mee. Ze draagt prachtige zilveren laarsjes met roze sterren en over haar K3 pyjama een witte bodywarmer met bontkraagcapuchon.
‘Ik wil niet naar oma, ik wil bij jou blijven.’
‘Waar is je man?’
Evert is boven, het kraambed in elkaar zetten op de babykamer. Bianca verontschuldigt zich, het benodigde kraampakket blijkt nog niet in huis te zijn. Hondenharen, volle asbakken, lege koffiekopjes, verlepte bloemen in een vaas. Het zichtbaar ontbreken van enige vorm van nesteldrang hier beneden, geeft te raden over de toestand boven. Wat Bianca echter het meeste dwars zit is de ontbrekende navelklem. Kan je wel thuisbevallen zonder zo’n klem? Ik stel haar gerust, ik heb er meerdere in mijn tas.
Eerst maar zien hoe ik haar in de kraamkamer krijg.
Eerst maar eens zien hoe ik mijn improvisatie-uitrusting bij elkaar gesprokkeld krijg.
Allereerst maar eens zien hoe ik die sigaret tussen haar vingers uit krijg.
'Hete kruiken, emmer, vuilniszakken, warme doeken, koude washandjes, steriele gaasjes, kraamverband, alcohol, stoffen luiers, wat heb je wel?'
‘Effe wachte.’
Ik probeer haar tussen twee weeën door te motiveren om op te staan, lopen, de trap op, voor de volgende kramp zich weer aandient.
‘Effe wachte. Pfff. Iloon je moet naar oma. Pfffffffffffff.’
Evert komt polshoogte nemen, het bed staat klaar. We nemen Bianca tussen ons in en sjouwen haar richting trap. In mijn vrije hand draag ik mijn verloskoffer.
‘Pappa, ik wil hier blijven.’
De hondjes proberen tegelijk met ons de trap op te gaan.
‘Effe wachtuuuuuh.’
Volgende wee zuchten we weg in het trappengat.
Evert vraagt of hij het bed naar beneden moet sjouwen.
‘Kom op, nog tien treden, lopen maar Bianca.’
‘Mag ik ook naar boven?’
Van mij mag Ilona mee, haar op dit moment alleen de straat op te sturen naar oma lijkt me niks en Evert wil ik nu ook niet missen.
‘Ja hoor, je kan me mooi helpen, hoe veel jaar ben je?’
Ilona is al zes.
De bodywarmer gaat uit, ze gooit hem met een zwaai van de trap.
In colonne vervolgen we onze klim.
We hebben het gered en laten Bianca op het bed ploffen, het staat niet op klossen, met de rechterkant (helaas mijn favoriete) tegen de kast. Geen plastic zeiltje, geen absorberende onderleggers. In de badkamer was ik snel mijn handen en gris een stapeltje grijzige handdoekjes mee. Tussen het ledikantje en het bed heb ik een halve meter ruimte. Improviseren op de vierkante meter en op links. Koffer uitklappen, zuurstof paraat. Navelklem uit de verpakking. De luieremmer als afvalbak.
Het is kwart over negen.
Ik bestel een kraamverzorgster tussen twee weeën door. Mijn ene hand schudt de instrumenten uit het aluminium doosje op de steriele verpakking van mijn handschoenen, de andere houdt mijn telefoon aan mijn oor. Een paar maal herhaal ik de belangrijkste info.
Kalter, Bizet, Zes. En rap graag.
Ik waarschuw dat er vruchtwater in het bed zal stromen. Evert haalt zijn schouders op.
‘De matras is oud, we gooien hem weg na de bevalling.’
‘Geef dan maar een groot badlaken ofzo.’
In de commode vind ik een pak Pampers. Prima ter vervanging van matjes en kraamverband.
‘Wip maar even op met je billen.’
Een donkerblauwe handdoek en een uitgevouwen luier schuif ik in een vloeiende beweging onder haar blote kont. Bianca houdt één hand voor haar ogen tijdens het wegpuffen van de volgende wee, met de andere heeft ze Evert stevig in zijn kraag gegrepen.
‘Oooooohw, ooooohw, pffffffff.’
Het kleinste hondje is de brutaalste, hij zit onder het bed, Lassie en JackII houden de wacht in de gang. Evert wurmt zich tussen hoofdeinde en radiator, Ilona staat aan het voeteneinde.
‘Wat ga je doehoen?’
‘Hartje luisteren, hoor je dat Ilona, het hartje van de baby.’
Onderbroek uit, handschoen aan.
Klok de tijd.
09.20
‘Euhm, Ilona, weet jij waar de baby’s uitkomen?’
K3, zilveren laarsjes, ik heb nog nooit zo’n schattige assistente gehad. Ilona wijst zonder aarzelen tussen haar benen.
Mooi.
Ik leg uit dat ik ga voelen of dat broertje of zusje er al aankomt. Met twee vingers voorzichtig naar binnen. Een golf vruchtwater ontsnapt. Als ik mijn vingers spreid zien we daar tussen zwarte natte haartjes glimmen en dichterbij komen. Ze klapt in haar handjes en springt op en neer.
‘De baby komt, mamma de baby komt!’
Mamma bijt Evert in zijn arm.
Ze gromt als een hyena die niet van plan is haar net veroverde prooi los te laten.
-wordt vervolgd-
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
