Eigen verhaal; Theo
Nog twee dagen en ik ben 42 jaar jong.
Mijn verhaal laat ik beginnen op het moment dat ik voor zaken in Italië was.
Angelique en ik waren net een jaar getrouwd en zijn speciaal naar het buitengebied verhuisd omdat we in Rotterdam geen kind meer wilden laten opgroeien.
Ik moet jullie vertellen dat Angelique en ik, beide al eens eerder getrouwd zijn. Beide konden we het niet eens zijn met de mening van de andere partner, zonder iets af te doen van haar of hem.
We kwamen elkaar tegen en waren beide op slag verliefd en dat is nog steeds zo.
Terug naar Italië.
Iedere dag belden we met elkaar wand iedere dag is weer een spannende dag, krijgt Angelique haar periode?
Die laatste dag in Florence vergeet ik echt nooit meer "Theetje ik ben niet ongesteld geworden" op de achtergrond hoorden ik blijdschap maar ook een beetje angst.
Zou ik er wel blij mee zijn? Ik sprong een gat in de lucht en mijn zaken relatie was net zo blij voor ons. Nu nog informeren ze bijna iedere week hoe het gaat.
Toen ik op Schiphol aankwam direct daar een test gehaald en eenmaal thuis plassen. BINGO we zijn zwanger.
Omdat ik nogal iemand bent van plannen en eigenlijk zeker wist dat Angelique verder was dan dat zij zelf dacht (gezien de verschijnselen) zijn we naar de huisarts gegaan. Angelique nog een beetje ongeloofwaardig kreeg daar een hand en een felicitatie als bevestiging. Buiten zei ze "ik ben zwanger"en langzaam drong het tot ons door, we worden pappie en mammie. Ons kind, echt te gek. Door de twijfel van de datum adviseerde de huisarts ons een Echo te maken, waardoor er zekerheid zou zijn.
Nou dat hebben we geweten.
Het wachten in het ziekenhuis was de moeite waard......een tweeling.
Angelique trok net zo wit weg als de achterzijde van dit computerscherm.
Ook hier kregen we weer een hand en de felicitaties en hop naar buiten.
Samen hebben we hand in hand door de stad gelopen, zonder ons te realiseren wat er nu echt gezien was, "ze hebben het verkeerd gezien" zei Angelique.
"Nee schat, het is echt"
Nu kan ik jullie ook wel vertellen dat we meerdere bedrijven hebben en we het eigenlijk best goed hebben. Om geld hoefden wij ons niet druk te maken, toch?
De eerste maanden waren echt leuk, dingen kopen, als eerste hadden we de tweeling kinderwagen. Een hele toer, dat kan ik je wel vertellen.
Toen de kinderkamer, kleuren, behang enz.
Vrienden en familie die al kleertjes kopen en met cadeautjes aan komen, echt te gek.
Angelique ondersteunen, zwangerschapkleding kopen en vrienden ontvangen, boeken kopen en lezen veel lezen.
In de winkels wordt je een soort van Rambo met een instelling van PAS OP ZWANGER, loop je door de gangen en paden en je let goed op dat er niemand tegen haar buikje stoot. Je bent trots op je vrouwtje en ook zij loopt trots als een pauw haar buikje (nu buik) te showen.
Op de afgelopen vakantie.....naar Italië was al goed te zien dat er iets groeide in dat strakke buikje. echt te gek.
Maar weet je, en daarom schrijf ik jullie eigenlijk, toen kwamen de gevoelens van redden we het wel. En van als het bedrijf nu niet goed gaat. Natuurlijk zijn dit de verantwoordelijkheid gevoelens, maar toch. Ik als aanstaande vader van een tweeling lig daar nachten van wakker, terwijl ik weet dat ik morgen weer flinke opdrachten zal ontvangen. Ik heb er een maagzweer van gekregen en ben er voor naar de doctor gegaan.
Eigenlijk is alles leuk en het is zeker het mooiste dat er in mijn leven kan gebeuren maar toch geeft het stress. Ik lig nachten wakker met het gevoel van als ik maar niet ziek wordt of een hartstilstand krijgt, wat moet er dan met Liek en de kinderen. Wat als ik failliet gaat en meer van dat soort gedachten.
Ik kan natuurlijk altijd nog bij een werkgever gaan werken en kan altijd mijn handen gebruiken.
We zijn goed verzekerd en Angelique zal niets te kort komen als mij iets zou overkomen maar toch geeft het veel stress.
Hierover kan ik niets vinden op een CD, een boek, een site of waar dan ook. Meestal gaat het over de vrouw met haar zwangerschapkwaaltjes en die zijn er zeker.
Angelique veranderd nu nog en ik moet er erg om lachen, al laat ik het haar niet merken. Ons huis is eigenlijk klaar en er valt niets op aan te merken maar er MOETEN klusjes gedaan worden........nou dat is geen probleem, dan doe ik die gewoon, dat maakt het leuk.
Ik hoorden wel eens dat er mannen weglopen bij hun vrouw of vriendin in deze periode. Niet dat ik dat gevoel heb maar ik kan het mij wel heel goed voorstellen.
De stress is erg goed te voelen. In mijn buik en mijn borst, slecht slapen en dat alleen om die twee kleintjes!!
Er zou wel eens een boek aan dit onderwerp geweid mogen worden.
Ik ben van mening dat een hoop aanstaande vaders daar steun aan zouden hebben.
De moeders vinden ons maar raar en we begrijpen hun niet..........maar dames, de man heeft het ook zwaar alleen anders dan jullie.
Ook voor ons is het een zware bevalling.
Weet je, het lucht op, dit aan jullie te schrijven.
Nog even en ik ben 42 jaar jong en wordt binnen twee weken vader van een tweeling.
Rijker kan ik niet worden, toch?
Neem mijn mooie Opel Frontera, mijn bedrijven, huis en mijn geld maar van mijn Angelique en mijn kid's blijf je af.
Die zijn pas echt mijn waardevolle bezit (als je over bezit kunt praten). Jullie weten wat ik bedoel.
Leuk jullie te hebben geschreven en zorg er voor dat je geen stress hebt mannen.
Theo Fransen
