Eigen verhaal; nekplooimeting, en dan
Hallo,
Wij zijn Stan en Heidi, en we zijn nu ruim 16 weken zwanger. Begin dit jaar heb ik een miskraam gehad. Na 6 weken verloren we ons kindje. Onvoorstelbaar wat een inpact dit heeft....
3 maanden later bleken we weer zwanger. Weer was ik ontzettend blij, maar ook wel angstig. Hoewel deze zwangerschap vanaf het begin al heel anders voelt. Toen we de zes weken voorbij waren durfden we al voorzichtig wat meer plannen te maken. Ik ging naar de huisarts en deze regelde voor mij een echo met 9 weken.
Ondertussen spraken Stan en ik al wel over testen die we wilden gaan laten doen. Omdat er met name in mijn familie Down Syndroom en Cystic Fibrose (taaie slijmziekte) voorkomt dacht ik zo wel even een vruchtwaterpunctie te kunnen regelen. Ik belde met de verloskundige en zij gaf mij het nummer van het prenataal diagnostisch centrum. Ik nam contact op vertelde mijn verhaal en dat ik een afspraak wilde maken voor een vruchtwaterpunctie. Degene aan de telefoon vertelde mij dat het niet zo makkelijk ging. Down Syndroom blijkt maar zelden erfelijk te zijn en taaie slijmziekte was nog niet dichtbij genoeg vastgesteld. Ik baalde hier ontzettend van. Ik heb nog gevraagd wat het kost om een vruchtwaterpunctie zelf te betalen. Dit bleek €1000 te kosten. Geld wat we op dat moment niet hadden. Mevrouw aan de telefoon vertelde me wel een afspraak te kunnen maken voor een intakegesprek. Deze afspraak maakte ik. Dit alles speelde zich af in de 7e week van mijn zwangerschap. De afspraak voor de intake zou ik krijgen in mijn 11e week.
Toen we negen weken zwanger waren kregen we dus de eerste echo. Deze werd in het ziekenhuis gemaakt en gebeurde vaginaal. Onvoorstelbaar... ons kindje. Hoofdje, rompje, knopjes voor armpjes en beentjes..... alles erop en eraan.
Stan, normaal een "echte vent", had het zelfs moeilijk en was blij dat de lichten in de echokamer gedimd waren. Nu begon alles toch wel hele echte vormen aan te nemen. Nu durfden we het wel te vertellen aan de omgeving.
In week 11 ging ik samen met mijn moeder, zij kent tenslotte de familiegeschiedenis het best, naar het intake gesprek. En yes... ik kreeg weer een echo. Ons kind was nog mooier dan de eerste keer en wat was mijn moeder ontroerd.
Bij het intake gesprek werden ontzettend veel vragen gesteld. Hoe de familiestamboom eruit zag. Wie welke aandoening had en hoeveel mensen en drager waren van CF. En hoeveel kinderen er daadwerkelijk CF hadden. Naar aanleiding van dit gesprek werd voorgesteld om wat bloed af te nemen en een afspraak te maken voor een nekplooimeting. Ook werd uitgelegd hoe de kansbereking in zijn werk ging. Ik ben 35 jaar. Vrouwen van mijn leeftijd hebben een kans van 1 op 280 op een kindje met het Down Syndroom. Als bij mij de berekening zou vallen onder de 1 op 250 dan had ik recht op een vruchtwaterpunctie. De berekening zou gebasseerd zijn op de bloedwaarden (er worden 2 bloedwaarden bepaald) en de dikte van de nekplooi.
Al deze tijd ging ik ervan uit dat het met ons allemaal wel goed zou zijn. Ik voelde me zo ontzettend goed en zo ontzettend zwanger.
De nekplooimeting werd afgesproken in de week dat we 13 weken zwanger zouden zijn. Ik ging naar het ziekenhuis en dacht die nekplooimeting is een fluitje van een cent. Even een vaginale echo, meten en klaar... We hebben echter een kind die nu al 2 eigenschappen heeft van beide ouders..... Het eigenwijze van Stan en de luiheid van ondergetekende. Ons kind lag met de toet naar de camera en sliep. En sliep zo lekker dat het niet wakker te krijgen was. De echoscopiste kreeg op een gegeven moment een lamme arm en ging met een collega even koffie drinken in de hoop dat hij intussen wakker zou worden en om zou draaien. Binnen 5 minuten waren ze terug. Ons kind was inmiddels wakker, maar vertikte het om met z'n nek naar de camera te liggen. Intussen moest ik zo ontzettend nodig plassen van al het gedruk dat ik dit maar even ben gaan doen. Toen ik geplast had en weer op de bank lag. Was ons kind wakker en draaide zich keurig op de rug. Binnen 3 minuten was de meting gedaan (we hebben de echokamer in totaal bijna 45 minuten bezet gehouden!!!).
De afspraak die gemaakt werd was dat we een dag later gebeld zouden worden over de uitslag. Ik werk fulltime en had afgesproken dat men mij op het werk mocht bellen.
De volgende dag ging oom 11.15 uur de telefoon. Een gynacologe van het ziekenhuis aan de telefoon. Hoe het hele gesprek precies gegaan is kan ik niet meer na vertellen. Het belangrijkste is wat is blijven hangen. Dat wij een kans van 1 op 80 hebben op een kind met Down Syndroom. Ik dacht dat ik het niet goed hoorde. Pas nadat ze het nog een keer vertelde geloofde ik het pas... Ze vertelde veel meer, over niet ongerust maken... dat ik altijd mocht bellen als ik vragen had, ik kreeg nummer en naam door...
Ik was zo verdoofd... Ik heb Stan gebeld (we werken bij hetzelfde bedrijf) hij kwam gelijk. Ik heb een collega gebeld om mijn telefoon over te nemen. Een andere collega om mijn dienst over te nemen. Ondertussen kwam mijn leidinggevende binnen, ik was zo verdrietig.
Ik ben uit het werk naar huis gegaan. 's Middags heb ik het ziekenhuis gebeld omdat ik toch nog wel heel veel vragen had. Deze zijn allemaal perfect beantwoord en hebben me ook zeker gerustgesteld. Inmiddels ben ik weer zo ver dat ik redelijk veel vertrouwen heb. Maar ergens in mijn lijf schuilt een klein duiveltje dat steeds maar roept: "Wens van de gedachten!!!!".
22 november de punctie gehad. Iedereen vertelde me dat de prik geen pijn deed en dat het allemaal niets voorstelde. Toch vond ik het nogal wat. Mischien dat het komt dat ik dik ben en de naald een langere afstand af moet leggen. Mischien toch ook het idee. Ik weet het niet. Ik werd niet echt blij van het onderzoek. Nu zitten we in een periode van wachten..... 1 week voorbij.... nog 2 te gaan.
Stan zegt een heel duidelijk standpunt te hebben, als het Down heeft moet het niet worden geboren. Ik heb het ook altijd gezegd. Als het Down heeft moet het niet worden geboren. Nu weet ik het zo net nog niet. Dit kindje is al zo een deel van mij. Waar haal ik het recht vandaan om eventueel dit leven te beeindigen. Wie ben ik om te bepalen dat dit kind een onleefbaar leven zal hebben. Ik ken zoveel Downkinderen die ontzettend gelukkig zijn en een goed leefbaar leven hebben (aan al die kinderen die dat niet hebben denk ik maar even niet). Op de site heb ik het verhaal gelezen van Yannick, zo'n mooi verhaal.... Stel dat het down heeft, het kan net zo'n kind als Yannick zijn, waar haal ik dan het recht vandaan..... Ik houd al zo veel van dit kind ...
Wanneer ik het allemaal over had mogen doen weet ik niet of ik alles nog zo in gang gezet zou hebben als ik het nu gedaan heb...
Ik ben me ervan bewust dat ik een keuze maken met mijn vehaal er niet makkelijker op maak. Ik hoop dat ik in staat geweest ben om je bewust te maken van het feit: waar begin je aan... SUCCES.
Duimen jullie met ons mee???
Heidi en Stan
