Eigen verhaal; welke roze wolk
Hallo, ik ben 26 jaar en 31 weken en 3 dagen zwanger van mijn eerste kindje.
Ik schrijf dit verhaal omdat ik hoop andere a.s. moeders te helpen die ook geen fijne zwangerschap hebben.
Mijn man en ik wilde dolgraag een kindje, we fantaseerde er veel over en ik kon me niets mooiers voorstellen dan zwanger zijn, je kindje in je buik voelen en je buik zien groeien.
Eenmaal gestopt met de pil was ik gelukkig al snel zwanger. (binnen een maand, dus ons geluk kon niet op!)
We konden het goede nieuws niet voor ons houden, en vertelde het na een week aan iedereen die het horen wilde. (we hadden de instelling van "als het mis gaat dan hebben we ook genoeg mensen om ons te steunen en hoeven we het niet alleen te verwerken")
Iedereen was erg entosiast maar oa mijn zus (op dat moment zelf 17 weken zwanger van een tweeling) kon het niet laten om toch even de opmerking te maken, of we het niet te snel vertelde.
Dat voelde echt als een klap in m'n gezicht, hoe kan je zoiets moois nu voor je houden? Ik was 6 weken zwanger en er groeide een kindje in mij????? Stel ik zou het pas na 3 maanden vertellen, dan moet je al die tijd iets verzwijgen van wat je het liefst van de daken wilde schreeuwen! En daarbij hadden wij zoiets van "stel dan gaat het een week nadat je het hebt verteld alsnog mis, dan heb je eigenlijk maar een week ECHT kunnen genieten". Ook m'n moeder gaf me sterk het gevoel het met m'n zus eens te zijn. Zo gelukkig als ik was toen ik het vertelde, zo vreselijk rot voelde ik me nu.
En toen begon de ellende. Binnen een paar dagen werd ik vreselijk misselijk en kon ik niet meer eten, zonder het gevoel te hebben dat mijn maaginhoud er weer uitkwam, en daarbij begonnen m'n darmen flink te onsteken, ik weigerde pertinent om hiervoor medicijnen te gebruiken, stress moest ik vermijden, maar dat was nogal moeilijk wanneer ik steeds het gevoel had dat bij alles wat ik zei of voor de kleine kocht me te moeten verantwoorden. Telkens kreeg
ik dan een opmerking als "vind je niet dat je te hard van stapel loopt? dadelijk gaat het mis en dan"? Gek werd ik ervan en menige scheld en
huilbui volgde.
Mijn eerste echo kreeg ik al met 7 weken, vanwege de onsteking in m'n darmen en m'n extreme gewichtsverlies (in nog geen maand tijd ruim 4 kilo) Ik zag het hartje van m'n kindje kloppen en dat gaf me weer een beetje de vreugde terug die op een gegeven moment ver te zoeken was. Ongeveer twee weken later ( ik was iets meer als 8 weken) begon ik
vreselijke pijn te krijgen in m'n linker heup. Echt ik voelde me ondsberoerd en vond aan heel m'n zwangerschap niets meer aan, en kon hem op dat moment missen als kiespijn! Hele dagen voelde ik me slecht en verging ik van de pijn! Ik kon vrijvewl geen trap meer lopen en sliep amper tot niet. Als ik langer dan een kwartier zat dan kon ik mijn linker been niet meer bewegen alsof ķe verlamd was. De huisarts verwees me door naar de fysiotherapeut.
Tot aan de 25ste week heb ik fysio gehad. ( drie verschillende therapeuten gehad,) en geen van drieen kon me helpen of wist waar de pijn vandaan kwam.
Het enige wat ze me konden vertellen was dat ik waarschijnlijk de laatste 3 maanden van m'n zwangerschap in een rolstoel zou belanden. En daar kon ik het dan mee doen.
Het aller ergste vond ik nog dat wanneer mensen (oa familie en vrienden) me vroegen hoe ik me voelde, en ik zei hoe ik me ECHT voelde (verschrikkelijk dus maar dat ik wel dolgelukkig was met m'n kindje, maar dat ik het zwanger zijn als iets vreselijks ervaarde) je de wreedste opmerkingen naar je hoofd geslingerd kreeg, opmerkingen als * je moet blij zijn dat je zwanger KUNT zijn! * je was ook veel te snel zwanger! * moet je zien wat voor een mooie buik je hebt GENIET daarvan! enz.
Die opmerkingen kwamen echt keihard aan, ik voelde me een vreselijke moeder en vond dat ik dit kindje niet verdiende. Maar hoe kun je nu genieten met het vooruitzicht op en rolstoel? m'n man moest vanaf de 14de week al vaker helpen met naar het toilet gaan, met douchen, me de trap opdragen enz. Zo'n leuk vooruitzicht had ik niet! Geloof me je voelt je ellendig en depressief! Vanaf ongeveer de 17de week begon ik m'n kleine te voelen, in het begin vond ik dat nog wel leuk maar binnen een paar weken werden het pijnlijke schoppen tegen m'n schaambot. Dus ook daar kon ik niet meer van genieten, en het schoppen en bewegen van de kleine begon me te irriteren.(ik had al zoveel pijn en dit kon ik er niet bijhebben) Ik had echt een ongeloofelijk schuldgevoel naar mijn kindje toe, het was zo gewenst geweest, en nu irriteerde alles me!! Wat was er mis met mij? Als laatste poging om van de pijn in inmiddels bijde heupen , zitbeenderen en stuit af te komen, ben ik 2x naar de rugkliniek gegaan. daar hebben ze m'n rug recht gezet, en m'n heupen recht geslagen met een hamertje en iets wat eruit zag als een soort beitel. Al heel snel nam de pijn geleidelijk af en kon ik al veel beter lopen!!!!
Vanaf de19de week had ik heel veel last van pijnlijke harde buiken (zo'n 4 a 5 per uur) Doodsbang was ik dat ik mijn kindje zou verliezen, dus kreeg ik het advies om rustig aan te doen (harde buiken zou een teken zijn van het lichaam dat je te veel doet) En ik deed al helemaal niets, al zou ik willen, ik kon niets doen gezien de pijn!!! En ik moest proberen om stress te vermijden. (ook dat werkt niet echt als de hormonen en de angst op een miskraam door je lijf gieren)
Met de 23ste week was er dan eindelijk een lichtpuntje. Ik kreeg een 3d en 4d echo, heel duidelijk was het gezichtje van mijn kindje te zien, hij/zij is zo mooi!!! tranen van geluk biggelde over de wangen van zowel mij als van mijn man toen ons ook nog werd verteld dat alles er goed uitzag en ons kindje zelfs een week voorlag op groei. Nog geen 5 minuten later kreeg ik alweer een volgende klap te verwerken, tijdens de echo kreeg ik weer een harde buik, de echoscopiste moest hierdoor even stoppen, en vertelde me dat ik het echt rustiger aan moest gaan doen, want ik wilde toch niet mijn kindje al met 28 weken hebben????????? Alles was opgenomen op dvd dus ook dat 28 weken verhaaltje, dus elke keer als ik de dvd zag moest ik dat weer
horen.`
Vervolgens bevalt m'n zus 5 weken te vroeg van de tweeling, ze liggen op de couveuseafdeling waar ook een kindje ligt wat met ongeveer 28 weken is geboren (er ging alleen maar angst door m'n hoofd bij het idee dat ķe van mij dan misschien ook geboren wordt, en ook aan al die slangetjes moet liggen.)
Wat was ik dan ook blij dat ik de 28ste week zwangerschap passeerde. Vanaf ongeveer de 25ste week voel ik me best wel goed, ik kan redelijk goed lopen, en heb nog maar weinig pijn in m'n heupen.
Alleen heb ik vanaf de 27ste week bekkeninstabiliteit, waardoor ik weer meer beperkt ben in m'n bewegingen, maar deze pijn is gewoon niets vergeleken bij de pijn die ik heb gehad, en is dus goed vol te houden. Sinds een paar weken vind ik het ook heerlijk wanneer de kleine beweegt of me trapt. En ik verheug me er ontzettend op, dat hij/zij word geboren. Is daar dan toch eindelijk die veelbesproken roze wolk???????????????????? Ik mis zelfs mijn werk totaal niet meer. ( ik ben kraamverzorgster, en ben al sinds het begin van m'n zwangerschap thuis), ik miste mijn werk de eerste 4 a 5 maanden heel
erg, geen kleine babytjes meer om te vertroetelen! Maar nu vertroetel ik dagelijks mijn kleintje in mijn buik, en nog een paar weekjes en dan kan het echte genieten voor mij beginnen. Ik voel me ook totaal niet meer schuldig t.o.v mijn kleine, want door gesprekken met de verloskundige en huisarts ben ik erachter dat bijna een kwart van de zwangeren helemaal niet op een roze wolk leeft, maar hierover tegen de buitenwereld uit schaamte niets durft te zeggen.
Aangezien ikzelf weinig tot geen informatie of verhalen heb kunnen vinden over vrouwen die het zwanger zijn niet als prettig hebben ervaren, hoop ik dat anderen wat aan mijn verhaal hebben.En zich hierdoor minder schuldig voelen.
