Eigen verhaal; angst en onzekerheid
Vandaag ben ik precies 11 weken en zes dagen zwanger van mijn tweede, of eigenlijk mijn derde kindje, ik heb namelijk 12 weken geleden een miskraam gehad na een zwangerschap van zes weken, ik ben toen gecurreteerd, maar toch keurig twee weken later weer een eisprong en meteen weer raak!! Genieten is er helaas niet echt bij, hoewel ik dat graag zou willen want ook tijdens deze zwangerschap had ik weer regelmatig vanaf het begin bloedverlies.
Inmiddels heeft de gynaecoloog mij verteld dat dit een onschuldige oorzaak heeft en heb ik mijn kindje in mijn buik zien spartelen, dus echt bang voor een miskraam hoef ik niet meer te zijn, maar toch. Hoe kan het toch dat je zo graag een (tweede) kindje wilt en als het dan zover is dat je maar nauwelijks blij durft te zijn. Bij mij heeft dat een duidelijke reden, niet alleen de eerdere miskraam, maar ook mijn voorgeschiedenis. Vier jaar geleden (ik was toen 23) werd er bij mij borstkanker geconstateerd, ik ben geopereerd, bestraald en heb zes maanden lang chemokuren gehad.
Daarna ben ik kankervrij verklaard, geweldig natuurlijk, maar dan begint het lange wachten, vijf jaar is een magische grens. Tot ieders verbazing bleek ik zes weken na mijn laatste chemo zwanger te zijn geraakt, ik had niet verwacht dat dit kon. Doordat mijn conditie belabberd was, was de zwangerschap zwaar, maar afgezien daarvan probleemloos. Ik ben op 06-12-1999 bevallen van een prachtige zoon, Ronan, nu 2,5 en ongelovelijk gezond.
Zo gezond dat ik het bijna niet kan geloven. Lang hebben we geaarzeld, wel een tweede niet een tweede, en toch JA besloten. Het is net of je je bij een tweede keer meer bewust bent van wat er mis kan gaan, want de angsten die ik nu heb, heb ik bij Ronan niet gehad. De zwangerschap en al haar kwaaltjes vind ik geen enkel bezwaar, lichamelijk kan ik het aan, maar de angst en onzekerheid over miskramen en gezondheid van mijn kinderen en mijzelf zijn bijna soms zo ondragelijk dat ik me afvraag of ik hierna ooit weer zwanger durf te worden.
Dat wilde ik even kwijt.
Anja
