Eigen verhaal; alleen maar leuk
Eerste paasdag, een beetje zenuwachtig doen we een test. Zou het deze keer raak zijn? Binnen een seconde kleurt het venstertje overtuigend blauw. Na drie keer testen geloof ik het pas echt. We zijn door het dolle heen, wat heerlijk dat er bij ons een kindje komt. Ik wacht geduldig alle zwangerschapsklachten af maar die blijven mij bespaard. Onertussen lees ik alles wat los en vast zit en kopen we al een hele hoop babyspul voor ons kleine wondertje. Ik groei en ik bloei en ik voel me supergoed. Op 6 mei krijgen we de eerste echo en zien we dat ik op dat moment negen weken en drie dagen zwanger ben. Zoals we al dachten ben ik 6 december uitgerekend.
De weken vliegen voorbij en alles verloopt zeer voorspoedig. Ik lach en ik straal en ik geniet van elk moment. Ik doe nog van alles en voel me erg fit. Ik slaap heerlijke en geniet van de schopjes in mijn buik. De zwangerschapskleding accentueert mijn dikke buik en ik voel me zo trots als een pauw. Ook mijn vriend glundert de hele dag. iedereen is enthousiast en leeft met ons mee. Mijn leerlingen op school voelen vaak even aan mijn buik en maken de mooiste tekeningen. Wat moet ons kindje gevoeld hebben dat hij meer dan welkom is. Wat geniet ik van deze zwangerschap en alles er om heen. Als ik 22 weken zwanger ben zien we op de echo dat wij een zoon verwachten! Blijdschap alom! Hij hoort er al helemaal bij. We zoeken een mooi kamertje uit en maken zelf hele aparte geboortekaartjes.
Als ik met zwangerschapsverlof ga voel ik me nog steeds geweldig. De laatste weken thuis geniet ik nog meer dan voorheen en begin ik uit te kijken naar de bevalling.
aan de weeen. Ik vergeet helemaal dat het die dag pakjesavond is en ben alleen maar blij dat ik niet langer op mijn mannetje hoef te wachten. Om tien uur zetten de weeen goed door en om half een heb ik drie centimeter ontsluiting. Ik duik een uur onder de douche en om drie uur word ik heel misselijk. ik vraag aan mijn vriend of hij de verloskundige wil bellen, ze moet eerder komen dan de afgesproken tijd. Ik moet overgeven en vang wee na wee in hoog tempo op.
De verloskundige komt meteen na het telefoontje en dat is maar goed ook want ik heb 9 centimeter ontsluiting. Na een kwartiertje (het is dan inmiddels vier uur) mag ik mee persen. Om tien voor half vijf krijgt de baby het eventjes benauwd dus zetten we alles op alles om hem thuis snel geboren te laten worden. Een knip, een aanmoediging, een flinke perswee en de ellebogen van de verloskundige in mijn buik zorgen ervoor dat om twee over half vijf onze zoon wordt geboren. We noemen hem Ivar en we zijn supertrots. Hij heeft een goede apgarscore (9 en een 10). Zijn hartslagje is al heel gauw weer hersteld en de verloskundige is zeer tevreden.
Ivar blijkt een heerlijk tevreden mannetje. Tot op de dag van vandaag (hij is nu zes weken oud) is het echt alleen maar leuk met hem! Ik ben goed hersteld en de hechtingen zijn mooi genezen. De borstvoeding gaat geweldig en Ivar huilt bijna nooit. Ik voel me alweer helemaal super en kan de hele dag door met volle teugen van ons ventje genieten. Op dit moment ligt hij in de box allerlei geluidjes te maken en vanochtend kreeg ik een stralende glimlach van hem. Mijn hart loopt over van liefde.
Ik had gehoopt op een zorgeloze zwangerschap en heb die ook gekregen, maar dat de tijd daarna ook zo geweldig goed en fijn zou verlopen is helemaal een cadeautje. Wat een rijkdom is dit toch.
Ik vind het een heerlijk leven zo!!!
