Eigen verhaal; twee stuitbevallingen
Ik wil graag mijn verhaal delen met jullie.
In 1997 was ik zwanger van ons eerste kindje, en eigenlijk al gauw bleek dat dit kindje in een stuit lag, ik was toen nog erg kleinzerig en was eigenlijk best een beetje bang voor wat er zou gebeuren.
In week 38 moest ik voor controle naar het ziekenhuis, en daar bleek ik een erg hoge bloeddruk te hebben, er zat eiwit in mijn urine, en in mijn bloed was ook iets gevonden,ik had al een ruime week extreme hoofdpijn maar had dit niet in verband met mijn zwangerschap gebracht. Toen bleek het een beginnende zwangerschapsvergiftiging te zijn. Er werden geen risico's meer genomen want ik had ook nog maar erg weinig vruchtwater, dus ik werd opgenomen in het ziekenhuis en daar zouden ze me inleiden.
Na dag één had ik iets ontsluiting maar de weeen namen weer af ik kreeg voor de nacht een injectie om lekker te slapen en weer wat kracht op te doen.
Dag twee weer een poging om de weeen opte wekken en dat lukte na een lekker warm bad erg goed.
Ik lag net in bed toen we een enorme knal hoorde het leek wel of er een ballon knalde, dit bleken mijn vliezen te zijn.
Nou blijkt dat bij mij de eerste centimeters lang duren maar daarna gaat het in een rap tempo.
Al die tijd was ik alleen met Bert mijn vriend af en toe ging hij iemand halen omdat ik het idee had dat mijn kindje toch echt al zou komen, maar dit werd afgedaan met: het gaat echt nog wel wat uurtjes duren en een kindje krijg je niet zomaar.
Tot ik op een moment zei dat er toch echt een verloskundige moest komen kijken want ik had echt persdrang!!!
Doordat Bert duidelijk kon maken dat het wel degelijk ernst was kamen ze toucheren.
De lakens gingen omhoog en toen schrokken ze zich rot ik had volledige onsluiting!!!
Door hun reactie voelde ik tussen mijn benen en raakte het kontje aan, want die was er al een flink stuk uit..
Er was dus nog helemaal niemand om mij te begeleiden, iedereen moest nog opgetrommeld worden, een man of zeven hoort je te begeleiden bij een stuitbevalling en er was niemand ik had ook nog geen infuus voor het geval dat een keizersnee of knip nodig was, daar lag ik dan met volledige ontsluiting en enorme persdrang maar mocht nog niet persen omdat ze nog niet gereed waren.
Infuus werd geprikt twee maal mis natuurlijk door de enorme stress die er heerste.
Oke allemaal gereed persen maar: twee persweeen en daar was ons meisje, om 20.10 uur, Jamie, 2990 gram, wat blauw dus gelijk bij me weg.En wat heb ik me dat zelf kwalijk genomen, ik dacht doordat ik haar had aangeraakt ze zo blauw was geworden dat ze was gaan ademen in mijn buik en dat dan de placenta niet meer werkte. Mede dankzij mijn verloskundige heb ik mijn verhaal in het ziekenhuis uitgepraat . mijn vertouwen in de veiligheid in een ziekenhuis was weggenomen dus ik wilde nooit meer in het ziekenhuis bevallen maar stel je voor dat het weer noodzakelijk was dan moest ik toch weer vertouwen hebben.
En wat bleek in 1999 ons tweede kindje lag ook in een stuit, deze keer hebben ze geprobeerd om het te draaien maar na een half uurtje zei ik laat het maar lekker zitten, de klappen van deze zweep ken ik tenslotte al.
Op donderdag moest ik voor een controle naar het ziekenhuis had al twee weekjes last van lichte weeen en de gynacoloog deed een inwendig onderzoek om te kijken hoe het vlotte, achteraf bleek dat hij me gestript heeft(had dit niet gezegd) heel de middag had ik regelmatige weeen en 's-avonds mocht ik even komen er werd een ctg gemaakt om de weeen te meten en te kijken hoe het kindje het maakte.
De weeen waren nog niet krachtig genoeg en ik had pas twee centimeter ontsluiting dus ik mocht weer naar huis toe.
Die nacht rond half vier werd ik wakker en dacht nu is het toch echt begonnen nog even ander half uur blijven checken op de wekker er zat toch echt regelmaat in. Dus Bert wakker gemaakt en het ziekenhuis gebeld, ik mocht gelijk komen.
helaas pas vier centimeter ontsluiting maar ik moest wel gelijk blijven voor het geval dat. Weer na een lekker warm bad kwam de weeenstorm op gang, met één verschil dat Bert iedereen had ingelicht over de eerste bevalling en er voor gezorgd dat nu wel iedereen op zijn plaats was.
Weer twee persweeen en daar was ons tweede meisje,om 11.49 uur, Kelly, 3010 gram. Al die verhalen die ik hoorde over stuitbevallingen hadden me erg bang gemaakt, maar ik heb er nu zelf twee achter de rug en vind het een hele prestatie van mezelf dat ik ze op deze manier op de wereld heb gezet. Ik ben daardoor een sterker mens geworden omdat ik nooit van mezelf gedacht had dat ik dat kon en kan nu erg goed met pijn omgaan. Ik ben nu in verwachting van mijn derde kindje, en ik ga er eigenlijk van uit dat ook dit een stuitbevalling zal worden.
Deborah.
