Eigen verhaal; ordinair
Ik stuur jullie een verhaal over hoe de wereld om je heen verandert als je zwanger bent. En dan heb ik t niet over sommige vrouwen die zichzelf ineens anders gaan voelen of gedragen, maar juist over de buitenwereld die anders tegen je aan is gaan kijken. Als je je nuchtere zelf blijft, zoals ik, maak je soms grappige dingen mee. En heel indrukwekkende, veel leeplezier:
Ordinair
Ik hoef weinigen nog uit te leggen hoe zeer ik mij een vreemde eend in de bijt der zwangeren (en aanverwante buiksprekers) voel...En hoe ik soms een onzichtbaarheidsspray wens, voor zo nu en dan. Zo ook vanmorgen. Aanvankelijk.
Al vroeg stapte ik de wachtkamer binnen van de prikpoli. Een rij stoelen met grijze dakkies begroette mij vriendelijk. Alle blikken gericht op mijn buik. Toen ik bijna aan de beurt was, stond ik op en liep naar de prikkamer. Dat hoort, had ik gezien. Zij stond ook op en liep achter me aan. Ik was niet meteen aan de beurt - er stond nog een oudere dame voor me. Ik ging tegen de muur aan staan, legde mijn hand op mijn buik. ,,Voel je t al?'' Zo'n vraag verrast me anno nu niet meer. ,,Nee, ik doe dit meer uit gewoonte.'' ,,Dus je voelt t nu niet?'' Ik concentreerde met even om dat goed te checken, maar nee, parel was rustig. ,,Maar het kindje kan wel heel druk zijn'', babbelde ik, ,,vooral als ik ga zitten. Dan is het net een pingpongbal.'' Haar blik zat op mijn buik geplakt. Zal ik m nu gaan voelen, vroeg ik me af, alsof ik voelde dat ze hier meer van wilde. ,,U mag wel even voelen'', zei ik. ,,Wilt u dat?'' Ze keek angstig, leek wel, maar zei gretig: ,,Ja, natuurlijk.'' Ik pakte haar rimpelige hand - er miste een kootje van haar pink - en legde die op de plek waarvan ik weet dat pareltje daar nog wel eens tegen aan kickt. Er gebeurde niets. Ik verschoof haar hand en wachtte af. Maar nee...Toch liet ze haar hand liggen, langer dan ik had gedacht.
Toen ze mijn buik losliet, zei ze: ,,Moet dat nou?'' en knikte met haar hoofd naar mijn buik. Groot vraagteken boven mijn hoofd. ,,Die strakke kleding.'' Ze probeerde nu de andere dame erbij te betrekken. Ze gaf een ruk aan haar eigen bloes zei: ,,Vroeger trok je gewoon wijde kleding aan, liet je dat niet zien. Doe ik nu ook niet.'' Nu ging de bloes omhoog en de antieke buik bolde boven haar riem. ,,Dat laat ik toch ook liever niet zien.'' ,,Nou ja, ehh, ik vind t wel leuk om mijn buik te laten zien'', verontschuldigde ik me haast. ,,En bovendien, zolang ik nog geen zwangerschapskleding hoef te kopen, doe ik dat niet en dus draag ik wat ik normaal draag. Strakke kleding. En ja, shirtjes gaan dan iets strakker staan...'' ,,Is toch heel erg modern'', viel de andere seniore mij bij. En ik knikte. Ook bij het beeld dat die andere seniore schetste van winkeletalages met zwangerschapsmode. ,,Nou, ik vind het, nou ja laat maar, dat woord mag ik niet gebruiken.'' ,,Ordinair'', hielp ik haar op weg.
,,Ja! Precies!''
Stil.
Even.
En toen:
,,Misschien ben ik wel gewoon jaloers.'' Ze peilde mijn reactie. Maar ik keek vragend. ,,Ik heb zelf nooit kinderen gehad. En dus ook geen kleinkinderen. Ik ben helemaal alleen, heb ook geen broers en zussen.'' ,,Ik snap het'', zei ik, ,,heel goed.'' En 'geeft niets' met een stevige glimlach erachter aan. ,,Ik heb het wel heel graag gewild. Maar ik trouwde op mijn 32e en op mijn 33e overleed mijn eerste man. Vijf jaar later hertrouwde ik, maar toen bleek ik al in de overgang te zijn. We zijn nog wel bij artsen geweest, maar die zeiden dat ik door het overlijden van mijn eerste man vervroegd in de overgang was geraakt. Mijn moeder had van mijn trouwjurk de wiegbekleding willen maken. Kwam ik pas veel later achter.'' Ze keek me droevig aan. ,,Ik kan er nu nog om huilen. Ze zeggen dat ik er gewoon over moet praten. Mijn man niet, die heeft er geen problemen mee. Die zegt dat hij kinderen wel leuk vindt, maar dat hij het ook leuk vindt als ze na een tijdje weer weggaan.'' Ik dacht een traan te bespeuren in haar oog; ze keek in elk geval heel treurig. ,,Dus daarom zei ik, ik ben misschien wel gewoon jaloers.'' Mijn hart was in kleine stukjes gebroken. Ik had steeds zachtjes gezegd dat ik het snapte en dat het niks gaf. En dat ze er erg goed aan deed erover te praten. Van binnen voelde ik haar pijn en het schoot even door me heen me aan te bieden als surrogaat-kleinkind-met-baby. ,,Ik heb wel een nicht van me terug gevonden, woont in Australië. Daar gaan we naartoe dit jaar. Maar ja, haar zie ik maar één keer, want mijn man zegt nu al dat hij zo'n reis maar één keer wil ondernemen.'' Ik werd geroepen door de prikdame. Nam plaats op de stoel, liet de groene band de aderen in mijn bovenarm afknellen, me prikken en dit keer twee buisjes bloed uit mijn arm tappen. Vervolgens stond ik op. ,,U bent'', zei ik.
,,Wanneer komt het?'', vroeg ze.
,,Eind dit jaar ergens'', zei ik, vaag.
,,Ooo, dan zit ik in Australië'', antwoordde ze.
,,Geniet ervan'', zei ik, ,,geniet er heel erg veel van!'' En dacht: dat gun ik u zo!
