Eigen verhaal; prenatale depressie
Pre-natale depressie, bestaat dat dan dacht ik nog. Nooit hoor je er mensen over, want je moet natuurlijk blij zijn. Je bent zwanger en dat is al een wereld wondertje opzich. Dat was het ook toen we er achter kwamen dat ik zwanger was. Na bijna een jaar was het moment aangebroken. Niet meer vewacht voor de vakantie en toen gebeurde het. Ik was zwanger, daar bleef het ook bij. Niet overdreven gelukkig gewoon zwanger. Binnen een maand was het gevoel nog minder dan het al was. Ik was snel geiirterd sliep hooguit 2 a 3 uur per nacht eten was wou niet terwijl ik niet misselijk was ofzo. Lichamelijk gezien heb ik een perfecte zwangerschap achter de rug, maar mentaal ging het vanaf 8 wk behoorlijk achteruit. Rond de 13 week had ik bij de verloskundige al wel aangegeven dat ik overdreven moe was en dat het niet goed ging met me. Hier werd weinig op gereageert. Ach het hoort er allemaal bij he. De weken daarna gewoon gewerkt geprobeerd gezellig te zijn voor iedereen terwijl ik mezelf steeds meer begon te verleizen. De zwangerschap was niet leuk, ik genoot er niet van, was niet meer mezelf en mijn man en vrienden wisten niet meer wat ze nog voor me konden doen. Met 19 wk toch maar naar de huisarts. Die constateerde in ieder geval oververmoeidheid en ondervoeding. Ik mocht niet meer werken. Ik werkte 32 uur als verpleegkundige sporte 6 uur in de week en ging ook nog geregeld stappen, dus je snapt wel dat dat ook wel wat te veel was voor een zwangere vrouw van goed 4 maanden. Een week later was ik weer bij de verloskundige en dit keer trof ik iemand die wel aan me zag dat het helemaal verkeerd ging. Zei dacht meteen aan een pre-natale depressie. Iets wat best geregeld voor komt maar waar mensen niet aan willen of durven denken omdat zwanger zijn zo leuk behoort te zijn. Weer terug naar de huisarts en deze was het geheel eens met de conclusie van de verloskundige. Nog geen drie dagen laten kon ik al terecht bij spatie voor psychische hulp. Ik zit dus al vanaf 19 weken in de ziektewet terwijl ik van nature een bezig bijtje ben. Kon het dan ook niet accepteren dat het niet meer ging zoals ik allemaal wilde. Theoretische gezien wist ik precies was er aan de hand was en wat de gevolgen daarvan waren maar emotioneel kon ik het niet accepteren. Ik heb tot ongeveer week 27 tegen dit alles aan geschopt. En me er toen langzaam bij neer gelegd. Nu ben ik 35 weken zwanger en begin eindelijk een beetje te genieten van mijn kleine kindje die me toch af en toe erg wakker houd. Ik slaap sinds 2 weken eindelijk de hele nacht op wat onder brekingen na (plas momenten) dank zei een vriendin die magnetiseert. Ik durf nog steeds met volle overtuiging te zeggen dat ik zwanger zijn niet als iets leuks ervaar, ben wel erg blij dat ik over een maand moeder wordt. Na mijn bevalling zal ik dan ook nog een tijdje begeleid worden om er voor te zorgen dat ik niet weer in een depressie terecht kom. Ik heb nooit een geheimgemaakt wat er met me aan de hand was.daardoor kreeg ik genoeg steun van iedereen. Wel weet ik dat als ikooit nog eens zwanger mag worden van een 2 dat ik het allemaal anders aanpak. Om te beginnen rustiger aan te doen. Ik hoop dat ik iemand heb kunnen helpen die zich net zo ongelukkig voelt zijn haar zwangerschap en niet begrijpt wat er aan de hand is. Het is geen schande en je kan er zelf helemaal niets aan doen. Bij mij duurde het alleen heel lang voordat ik dat geaccepteerd had. En ik kan je wel zeggen dat dat zonde is van je zwangerschap………… groet.
