Eigen verhaal; goede kraamhulp
Beste babyopkomst site, verloskundige Sandra Vuik,
Allereerst wil ik jullie heel hartelijk bedanken voor alle nieuwsbrieven en informatie die ik na aanmelding van jullie tijdens mijn zwangerschap en nu erna van jullie heb mogen ontvangen!
Ik ben zeer blij dat ik jullie site heb ontdekt en heb veel plezier en herkenning gevonden in alle verstrekte informatie.
Ik heb hier ook zeer veel steun aan (gehad)!
Ik wil jullie mijn verhaal vertellen, soms wordt er enigzins te licht over kraamhulp gedacht, terwijl dit zeer onterecht is volgens ons. Ik hoop dan ook dat misschien andere kindjes ook mede door hun oplettendheid gered kunnen worden:
De zwangerschap van onze dochter Bridget verliep uiterst plezierig. We zijn 20 mei 2005 getrouwd en een weekje later was ik al zwanger!
Helemaal geweldig natuurlijk.
Ik had zelf in de 9 erop volgende maanden nergens overdreven last van en heb tot en met de laatste dag nog gewoon gewerkt!
Ik ben zelfstandige en iedere dag verlof (zoals een werknemer met zwangerschapsverlof) is voor mij een dag geen inkomen.
Maar gezien mijn beroep, schoonheidsspecialiste, en mijn uitermate vriendelijke en begripvolle klantenkring was het werken ook totaal geen bezwaar. 16 februari j.l. begonnen mijn weeën al vroeg in de ochtend. Ik dacht eerst nog aan misschien voorweeën, want ik was pas de 21e uitgerekend. Ik ging er eigenlijk van uit dat ons kindje wat later geboren zou worden.
Ik wilde dus nog geen mensen overhaast gaan afbellen en ben toen gewoon aan de slag gegaan.
Mijn man was het hier uiteraard minder mee eens. Hij vond het werken van mij maar niks, maar ik ben uitermate trots op mijn eigen onafhankelijkheid en vond het nog allemaal wel goed te doen zo. s'-middags werden mijn weeën echter een beetje heftiger en mijn man was toen wel al reeds uit zijn werk thuis gekomen.
Ik heb toen toch maar op zijn advies mijn klanten voor die namiddag afgebeld en ben in een warm bad gegaan.
Mijn weeën bleven ondanks het warme bad aanhouden en kwamen al om de 3 minuten zo ongeveer.
Mijn man heeft toen direct de verloskundige gebeld om eens naar mij te komen kijken.
Ik heb een op hoogte verstelbare behandelstoel in mijn salon dus deze leende zich perfect voor de check-up van de verloskundige! Ik bleek 3 cm ontsluiting te hebben, dus dit was toch echt het begin van de bevalling en het kindje zou gaan komen. Het wachten was nu alleen op hoe lang het zou gaan duren. ...
Om 12 uur 's-nachts was de verloskundige nogmaals bij mij en had ik nog steeds maar 4 cm ontsluiting.
Mijn weeën waren echter bijna constant en hierop heeft de verloskundige besloten om rond half 1 mijn vliezen te breken, daarmee e.e.a. wat sneller in gang gezet zou worden.... Nou, dat hebben we geweten.... Normaliter zou ik dan ongeveer 1cm ontsluiting per uur krijgen, maar de verloskundige was nog niet vertrokken of ik had al persdrang. Na een kwartiertje vertrouwde mijn man het niet meer en belde haar op om toch nog maar een keertje terug te komen.
Ze kwam, keek en ons kindje was al op komst! We konden niet meer naar het ziekenhuis gaan, want op tijd van een half uurtje had ik 6 cm ontsluiting erbij gekregen. Mijn man werd gebombardeerd tot 1e assistent en om 01.58 werd onze dochter Bridget thuis notabene in mijn eigen schoonheidssalon geboren!!!
2 Heerlijke kraamdagen volgden en toen ging het gigantisch mis. Ons meisje werd geel, wilde geen voeding meer en de kraamhulp vertrouwde het niet. (God dank!!!)
De verloskundige werd gebeld en er werd wat bloed afgenomen ivm het bilirubine gehalte. Dit klopte inderdaad niet helemaal en ons kindje moest op zondagavond naar het ziekenhuis. Daar achtergelaten in de goede handen van de verpleging gingen wij ervan uit de volgende dag ons kindje weer te kunnen ophalen.
's-Nachts ging echter om 1.00 de telefoon. Het regionale ziekenhuis had de ambulance besteld van het dichtsbijzijnde academische Ziekenhuis en ons kindje moest accuut mee. Het ging heel erg slecht met haar. Ze was doodziek.
Ze vermoedden hersenvliesontsteking.
In Maastricht aangekomen, kregen we te horen dat ze al het mogelijke voor haar zouden doen.
Ze had een streptocok-bacterie opgelopen, waarschijnlijk van mij, via het geboortekanaal, gezien de ernstige mate waarin ze alreeds ziek was.
Nooit eerder gehoord, maar het schijnt dat 1 op de 5 vrouwen deze bacterie bij zich draagt...
Maar 1% van alle geboren kindjes wordt hier ook daadwerkelijk ziek van en onze dochter had dus gewoon dikke pech.
Later vertelden de artsen ons dat de helft van alle pasgeboren kindjes die besmet worden met deze bacterie komt te overlijden.
Uit de andere helft komen zwaar gehandicapte kindjes voort tot compleet gezonde.
Ze had hersenvliesontsteking en bloedvergiftiging, de bacterie zat reeds door haar gehele lichaampje, maar ze zouden er alles aan gaan doen om haar leventje te redden. Hoe en of ze hieruit zou gaan komen, durfde niemand ons te voorspellen.
We waren gelukkig nog wel, net op tijd!
Hiermee sloeg men in een adem de wereld onder onze voeten uit.
3 lange weken volgden, waarbij wijzelf in het Ronald Mc Donaldhuis verbleven en ons meisje voor haar leventje vocht als een leeuwin en gelukkig sloegen de medicijnen aan. Ze is letterlijk opnieuw geboren geworden zei een dokter tegen ons, toen ons meisje precies 1 weekje oud werd. Ze lag aan diverse apparatuur, medicijnen, beademing en slangetjes en ik zat nog midden in mijn kraamperiode... Het was allemaal zo onwerkelijk wat er met ons gebeurde.
Gelukkig konden mijn man en ik samen zijn met z'n tweetjes elk moment van de dag naar haar toe gaan.
In het Ronald Mc Donald huis kreeg ik ook kraamhulp en deze steun hadden wij samen ook heel erg hard nodig!
Ons meisje herstelde echter gelukkig wonderbaarlijk snel en mocht na precies 3 weken ziekhuisopname weer met ons mee naar huis. Nu thuisgekomen hebben we voor de toekomst regelmatige bezoekjes aan de artsen in het AZM in de planning staan.
Niemand weet hoe ons meisje zich zal gaan ontwikkelen. Niemand kan in de toekomst kijken wat dat betreft en volgens de artsen hebben we een compleet normale baby mee naar huis gekregen. Nu pas kunnen we optimaal van haar gaan genieten.
Alle tijd die we in het ziekenhuis verloren hebben, zijn we dubbel en dik met haar aan het inhalen. Lekker knuffelen en gaan wandelen met de kinderwagen. Vandaag had ik de laatste dag onze kraamhulp via couveuse nazorg.
We hebben erop gestaan dezelfde kraamhulp terug te krijgen, diegene waaraan onze Bridget haar leventje te danken heeft.
Ons kindje is vandaag een maand oud geworden en heef in haar 1e maand al meer beleefd als menig een in een heel mensenleven.
Wij hebben nog ontzettend veel geluk gehad!
Ik hoop dat geen enkele ouders dit hoeven mee te maken, maar ben dankbaar voor alle steun van onze kraamzorg, onze verloskundige praktijk, de vrijwilligers van het Ronald mc Donaldhuis en natuurlijk artsen en verpleging AZM Neonatologie.
Ons hart gaat dan ook uit naar alle pas geworden ouders die niet een geheel vlekkeloze bevalling en kraamtijd achter de rug hebben. Misschien dat er mensen zijn die uit ons verhaal enigzins kracht, steun of moed halen om met hun kindje en ontzettende gevoelens van onmacht om te kunnen gaan.
Met vriendelijke groet,
Helen, Friso & Bridget van Tienen
