Eigen verhaal; vaginisme en zwanger
Dat zwanger worden niet vanzelfsprekend was was voor ons al duidelijk aangezien ik vaginisme heb, dit houd in voor de mensen die dit niet kennen dat ik geen gemeenschap kan hebben door ongewilde-onbewuste spierspanning zodra er iets in mijn probeert te gaan. Dit kun je zomaar hebben of door een traumatische ervaring. Op zich was dit niet het einde van de wereld want ik weet niet wat ik mis maar aan de andere kant wil je dit toch wel graag delen met je man. Het ergste vond ik dat ik dacht nooit geen kinderen te zullen krijgen, tot een seksuoloog waar ik voor het vaginisme naartoe was gegaan met mijn man vertelde dat ik best wel zwanger zou kunnen worden, dit door middel van zelfinseminatie. Dit hield in, je hebt een spuitje waar je eventueel een slangetje op kan zetten en hiermee zuig je het sperma op en dit breng je bij jezelf in. Het zelfde idee als gemeenschap alleen is dit slangetje heel dun en je houd helemaal zelf de controle want dit is vaak ook een onderdeel van het probleem vaginisme, dta je de controle kwijt bent.
Toen wij weg gingen bij de seksuloog met een bos slangetjes en spuitjes in onze handen heb ik eerst enorm zitten brullen in de auto, ik was zo blij dat ik wel zwanger zou kunnen worden...dat ik dit wel kon als vrouw! Dat ik mijn man dit wel kon geven. Ik weet dat ik geen schuld tref dat ik vaginisme heb en ik ook liever anders zou willen maar ergens blijf je niet helemaal compleet voelen.
Nou daar gingen we dan, ik had ook nog eens een erg onregelmatige cyclus dus maakte ik een lijst in de computer hoe dit verliep.
Het inbrengen van het slangetje was eerst zelfs heel moeilijk, je moet je voortsellen dat ik geen idee heb hoe het voelt van binnen!
Maanden gingen voorbij vol emoties, stress, zenuwen en soms irritaties tussen mijn man en mij. Tot wij van ovulatietesten hoorden, wat een uitvinding! Zo hoefden wij niet tig keer per maand te insemineren maar 1 of 2x als de test vruchtbaar aangaf.
En ja na 4 maanden dit te hebben gedaan was ik zwanger! Het heeft zoŽn 2 weken geduurt voor ik het geloofde, ik schreef mij in bij moeders voor moeders om urine in te leveren voor onderzoek en zij kwam thuis informatie geven en een test doen. Wij waren zo nerveus voor die test, bang dat het niet zo zou zijn terwijl onze test toch echt positief was. Nou deze was ook vet postief en toen waren we opgelucht.
De zwangerschap verliep goed, geen misselijkheid wel heel erg moe maar verder weinig klachten.Ik maakte me geen seconde zorgen over mijn kindje hing nooit aan de telefoon bij een raar pijntje of wat dan ook, ik was niet onzeker en ging er zonder bij na te denken vanuit dat alles goed was. Ik mocht bij de gyneacoloog blijven i.v.m met mijn vaginisme, ik voelde me daar veiliger. Halverwege de zwangerschap kreeg ik wel angst, soms ineens bekroop me een heel angstig gevoel.......de bevalling. Nu is elke vrouw wel zenuwachtig en dat is niet zo raar maar ik had nog nooit gemeenschap gehad, voor mijn gevoel paste er niks in, hoe moet er dan een kind uit! Nu vertelden ze mij dat met vaginisme het er in....heel anders is als er uit. Alles stond in het dossier en als ik zou bevallen houden ze hier natuurlijk rekening mee verzekerde ze mij, deze gyneacoloog was heel aardig en ik voelde mij erg op mijn gemak bij hem. Hij was seksuoloog geweest dus kenden hij het probleem ook goed en had er ervaring mee.
De bevalling begon op de uitgerekende datum om 23:30, de weeen gingen snel en om 2:00 was ik in het ziekenhuis. Daar was de vraag......hoeveel cm ontsluiting??? Toch wilde ik het weten omdat je dan een richtlijn hebt, ik had nog nooit een inwendig onderzoek gehad! Proberen..en gata het niet dan niet. Met een inwendige echo wilde de arts assistent het proberen..ik zag de kop van dat apparaat en zei gelijk al nee...dat gaat echt niet.....te groot! Goed hij probeerde het met zijn vingers en het was best even naar maar het lukte en het was 3 cm, nu is mij verteld altijd dat het ongeveer 1cm per uur zou zijn dus zou het wel even duren. Ik werd naar de verloskamer gebracht met mijn man en mijn moeder en daar was het weeen opvangen, die steeds sneller kwamen.
Na anderhalf uur kreeg ik al persdrang! tegelijk braken mijn vliezen bij de eerste perswee, waarvan ik niet wist dat dat een perswee was! De arts werd gebeld en kwam er gelukkig snel aan en ja ik zat binnen 2 uur van 3 op 10 cm en mocht gaan persen. Door het persen en alles wat zo snel ging heb ik geen seconde aan mijn vaginisme gedacht, de natuur neemt het over en je wil je kindje eruit hebben, de arts plaatste zelf een draadje op het hoofdje inwendig op ons kindje en ik heb niks gemerkt!
Ik werd zelfs ingeknipt en ik vond alles goed, ze mochten van alles bij me doen het maakte me helemaal niks uit! En dat voor iemand die bij de gedacht aan een inwendig onderzoek vreselijk begon te zweten dat het zweet letterlijk langs mijn armen liep!!
Na zo'n 20 minuutjes was daar onze dochter! Al met al heeft mijn bevalling vanaf de eerste wee maar 5 uurtjes geduurt.
Na een douche en controle's mochten we naar huis met ons meisje van 6 pond en 46 cm.
We hebben een goede kraamweek gehad vol dingen die alle ouders moeten leren. Zo huilde ze savonds veel, je voelt je machteloos net als elke nieuwe ouder.
Na de kraamweek bleef zij dit doen, veel huilen, zo ineens uit het niets. Nagevraagd en dit zouden wel darmkrampen zijn, probeer dit eens en probeer dat eens. Werkte niet..de ene tip na de ander, druppels, drankjes, inbakeren enz enz We hebben het consultatiebureau platgebeld en ik voelde me er niet gerust op, dit was niet normaal meer, 5 weken waren er verstreken en het leken wel pijnaanvallen, ze zag er moe uit en het gegil was geen gewone gegil meer, ze had echt pijn! Als je dit ziet als moeder doet je hart zeer, je huilt gewoon mee. Hierdoor werd er weinig geslapen, we waren op, moedeloos, machteloos en bleven maar bellen dat niks werkte en of het ehct normaal was voor darmkrampen want als dat zo was wilde ik nooit geen kinderen meer dacht ik!
Na 7 weken stortte ik in, ik was doodop, hoofdpijnen en ik kon niet meer tegen het gehuil en ben naar mijn moeder gereden met het idee doe jij er maar wat mee want ik k an er niet meer tegen (dan spreekt de moeheid voor je).
Mijn moeder pakte de telefoon belde het ziekenhuis, kinderarts met de mededeling we komen nu en jullie kijken dat kindje nu na!
Zo gezegd zo gedaan.
Waar ze het eerste naar kijken en dat is overal zo, komt het goed aan, drinkt het goed, plast het en poept het? Geen koorts?? Dan is het gezond!!!!
Bij onze dochter was dit allemaal goed dat wisten wij ook wel.
Na wat nakijken stelde de kinderarts voor haar op te nemen onder het mom...en ik krijg het bijna niet mijn keel uit...huilbaby! Woedend als ik dat woord hoor want ik heb 7 weken lang aan lopen geven dat ze geen huilbaby is maar ze huilt omdat ze pijn heeft!! Niemand neemt je serieus en daar word je boos van, nog bozer bijna dan dat ze al zolang huilt.
Je kindje achterlaten in het ziekenhuis is ook zo'n vreselijk iets...je voelt je slecht, je laat je kind in de steek.
De verpleegster vond de huilbuien ook best wel heftig en gaf de eerste avond onze dochter al een zetpil!
Bij toeval ontdekte ze de 2e dag al het probleem, ze wilde schone urine hebben direct uit haar blaas en probeerde dus een catheter in te brengen wat niet lukte, ze kregen hem er niet in en wij werden gelijk doorverwezen naar het Wilhelmina Kinder ziekenhuis in Utrecht omdat ze dachten aan een urinebuisvernauwing. Dit bleek en ze werd hieraan geopereerd, dit viel voor haar allemaal erg mee, wij waren geradbraakt, emotioneel en lichamelijk.
We kregen een heel ander kind terug wat best wel even wennen was, dat ze niet huilde van de pijn, haar huilen was ook heel anders, vreemd voor ons.
Helaas duurde dit maar een paar weken en de aanvallen kwamen terug. Ik heb gelijk gebeld met Utrecht en nogmaals werd ze geopereerd. Net als bij de eerste keer ging het weer even goed maar weer kwam die pijn terug, we hielden zelf al schemaŽs bij van wanneer ze huilde, hoe erg, en we wogen zelfs haar plasluiers om er eventueel wat in te zien, of om aan de artsen te laten zien. Bij de eerste tekenen van pijn schoot ik gelijk in de stres, het idee, niet weer.
De arts die haar beide keren had geopereerd geloofde mij gewoon niet!! Dat kan niet zei hij, dan zullen het wel darmkrampen zijn, geef haar maar paracetamol zetpillen tig keer per dag!! Dat waren zijn woorden!
Ik kon niks meer zeggen en stortte ter plekke in, het is moeilijk uit te leggen hoe je je dan voelt, zo lang probeer je mensen al duidelijk te maken dat je kind pijn heeft, uiteindelijk krijg je gelijk, en dat heb ik ze laten weten toen, en na dit allemaal gelooft hij me niet dat het weer terug is! Terwijl het al eens terug is gekomen ondanks dat ze zeiden dat de kans wel zo klein was dat ze er nog last van zou hebben.
Ze wilden in die periode ook een blaasonderzoek doen een zogeheten UDO eurodynamisch onderzoek, maar dit was nooit gebeurt dus hebben we er op aangedrongen dit te laten doen.
Zo gezegd zo gedaan, we werden opgeroepen hiervoor, ik vond het qua gevoel helemaal niet leuk, blijf maar van haar af maar mijn verstand zei dat het moest want er was iets.
En dat bleek.....haar blaas was 3x zo groot als zou mogen en zij kon hem niet geheel legen, er bleef dus urine achter.
Waarom wisten ze niet en weten ze nu nog steeds niet.
Het resultaat we moesten leren haar te catheteriseren 2x per dag zodat haar blaas dan in ieder geval 2x geheel leeg zou zijn om infectie te voorkomen, en zij moest elke dag antibiotica hebben. Dat hakte er wel in, je kind mankeert iets, we moeten iets in haar stoppen, zelf!!
Ik??? Ik moet daar iets in haar stoppen! Ik met mijn vaginisme, mijn maag draaide om, tuurlijk dacht ik er ook aan of zij hier geen last mee gaat krijgen later.
Al met al viel het mee en konden wij het in 1x, het viel mij heel erg mee, ik dacht dat ik dat niet zou kunnen.
Vanaf het moment dat wij dit zijn gaan doen was de pijn weg en is ook weggebleven! Intussen is er afgelopen december nog een keer zo'n onderzoek gedaan en het resultaat was hetzelfde, wij mogen het catheteriseren wel minderen naar 2x per week maar wel elke dag nog antibiotica. Dit gaat heel goed en is voor onze dochter, nu 21 maanden net zo gewoon als tandenpoetsen. Over 2 jaar kijken ze weer hoe het gaat en wij hopen dat het dan niet meer nodig zal zijn omdat zij dan zindelijk zal zijn of worden en er meer controle over krijgt, maardit is afwachten. Het eerste jaar met ons eerste kindje is enorm zwaar geweest, we kregen gelukkig veel steun maar je stelt je wel iets anders voor dan dit! Nadat de pijn bij haar weg was wilde ze nog niet slapen savonds, ze was gewend vastgehouden te worden, dit deden wij omdat ze pijnaanvallen had. Je kan een baby zo klein niet verwennen maar zeker wel Ge wennen!! Schreeuwen krijsen, soms 2 uur achter elkaar als we probeerde haar te laten huilen. Het huilen bleef dus en ons geduld werd zwaar op de proef gesteld. Wij waren gewoon op, ik kon er niet meer tegen en heb hulp ingeroepen voor mezelf want het ging helemaal niet goed met me, gelukkig zag ik dit zelf in.
Onze kinderarts in onze woonplaats stelde een techniek voor, die wel heel zwaar zou zijn en hij haar wel op zou willen nemen hiervoor.....absoluut niet.. hoe gek wij ook werden van het gehuil als ze in bed moest en hoe graag we naar rust verlangde opname?? never nooit meer, onze ervaring in onze woonplaats was dat ze haar gewoon lieten huilen tijdens die pijn periode, personeel tekort en toen onze dochter 4 maanden was bleef ze daar gewoon in bedje alleen!! Een kind van 4 maanden wil niet meer alleen in bed liggen de hele dag! Vreselijk, onze harten braken toen we haar 2 keer over overstuur aantroffen, we gingen ook niet meer weg bij haar na die voorvallen. Nee geen opname, we deden het zelf. Het heet Control Crying techniek. Dit houd in...laten huilen en elke 4 minuten even gaan kijken, niet oppakken, niets zeggen, laten zien en voelen dat je er bent, eventueel instoppen en weer weg ook al blijven ze huilen. Dit volhouden tot ze slaapt.......ook al duurde het de hele nacht. Volgende avond hetzelfde ritueel enz enz enz Na 1 week moet het over zijn.
We bundelden onze krachten en gingen ervoor...ik heb zitten brullen voor haar kamerdeur! MIjn man was iets sterker en we sleepte elkaar erdoorheen.
Namen de tijd op en wisselden elkaar af. Na 3 uur sliep ze en bleef slapen! Wow, starend naar de babyfoon.
De avond erna was het al 2 uur! De derde avond een half uurtje!! werkte die babyfoon wel??
Het werkte want de 5e avond in 1x slapen! We wisten niet wat we moesten die avond, ze was al bijna 1 jaar en ditwas nog nooit gebeurt! Het werkte en bleef werken, zo af en toe een terugval maar dan hielden we als er niks aan de hand was die methode gelijk aan. Dit was gewoon geweldig, we hadden avonden voor ons zelf, we konden een filmpje kijken, of gewoon vroeg naar bed. Een van ons kon zelfs even de deur uit. Veel methodes geprobeert zoals bij haar op de kamer zitten heel stil, en dan sliep ze na een uur te hebben gezeten daar, en zij maar aanklooien, je voelde je af en toe in de zeik genomen, echt waar zo klein als ze was, en dan sliep ze en dankraakte de deur bij het weggaan en ze was weer wakker!
Maar dit hielp en daar zoijn we nog elke dag dankbaar voor.
Tot vandaag heeft ze best nog wel eens kuren, maar dat heeft elk kind, ze is niks gewend, we slopen altijd door het huis want als ze sliep was je heel blij en wilde je niks doen om dat te verstoren. Ik fluister automatisch nog steeds in de gang, ik trek zelfs soms de wc niet door!
we hebben toen altijd gezegd.....nooit meer! Nooit meer een tweede.
Na haar eerste verjaardag was de rust terug, ik had hulp voor mezelf gehad en het ging weer beter, we hadden rust zo ongelooflijk hard nodig en we voelden ons vrij snel beter, die avonden zijn heerlijk, even tijd voor elkaar en jezelf is zo belangrijk.
Het begon toen best wel te kriebelen, alleen is ook maar alleen. Mijn man zag het eerst niet zo zitten, ik had moedergevoelens en mijn man had meer moeite met de afgelopen tijd, hij zag al weer slapeloze nachten voor zich, en het insemineren vond hij niet leuk.
Na de bevalling had hij gehoopt dat het vaginisme over zou zijn, voor hem is het probleem moeilijk te begrijpen, hij zag het zo dat als er een kind uit kan kan zijn penis er toch ook in?? Zo makkelijk is het niet maar hij voelt het niet en is dus moeilijk te begrijpen. Ik had ook wel gehoopt dat echte gemeenschap wel zou lukken maar het verkrampen als hij in mij probeerde te komen bleef, ontspannen is zo moeilijk, je zou zeggen dat je daar zelf controle over hebt maar dat heb je dan dus niet, als alles verstijfd gaat het pijn doen waardoor je bang word en het niet gaat lukken. Door zelf te proberen en heel veel geduld van mijn man kon hij er wel aankomen, wat in het begin van onze relatie niet eens kon! Als hij al naar mijn vagina wees verkrampte ik al, nu kan hij met zijn penis al tegen mij aan liggen, je bouwt vertrouwen op, ik leerde hem te vertrouwen dat hij hem er niet in een keer zomaar in probeerde te stoppen, wat mannen vaak denken...als ik hem er nou ineens instop ben je er vanaf!! Zo werkt het dus niet en zou je alleem maar een extra trauma oplopen.
In die tijd samen maak je veel emoties mee, het is echt niet makkelijk geweest voor hem en voor mij...hij had relaties gehad en verlangde naar mij hij heeft ook gevoelens en dus teleurstellingen als ik niet wou of als het niet lukte, ik zag dit aan hem en voelde me enorm schuldig, ik dacht zelfs dat hij beter af was bij een ''normale'' vrouw.
Bij de seksuloog leerde ik dat ik mij nooit schuldig moest voelen, ik kon hier ook niks aan doen, dat nam een enorme last van mijn schouders.
We besloten toch te gaan voor een tweede kindje, omdat het bij de eerste zo lang duurde voor ik zwanger werd en wij niet al teveel leeftijd tussen de eerste en 2e zouden willen begonne wij weer met insemineren, uitgaande van dat het wel een jaar zou duren.
We schrokken eigenlijk wel een beetje toen ik merkte dat het na 1x al gelukt was!! We hadden na een positieve ovulatietest 2 avonden geinsemineerd en het was gelijk raak!
Inmiddels ben ik 34 weken zwanger en verwachten wij een zoon! Als onze zoon geboren word is onze dochter 22 maanden.
Ik was eerst wel een beetje bang als het een meisje zou worden dat deze ook deze problemen zou krijgen, we hebben tijdens de 20 weken echo ook nadrukkelijk gevraagd of ze de blaas na wilde kijken, dit zegt nog niks maar voor ons gevoel.
Het bleek toen ook dat het een jongen was, wat een rijkdom!
Natuurlijk nemen de angsten ook wel een beetje toe voor de bevalling. Goed ik heb het een keer meegemaakt en het is mij 100% meegevallen aangezien mijn vaginisme, ik ben toen in het ziekenhuis bevallen en zij wisten er van, dat is belangrijk natuurlijk maar nu wil ik graag thuisbevallen, ik ben nu bij een verloskundige en zij weten ook lang en breed mijn angsten. Mij is verteld dat een inwendig onderzoek als alles goed gaat niet eens hoeft als ik dit niet wil, de natuur kan zijn gang gaan en de persweeen komen vanzelf.
Tuurlijk ben ik nerveus en berkuipt mij soms ineens een enorme angst maar ik denk dat veel vrouwen dit hebben.
Ik ben niet eens zo erg bang vanwege het vaginisme, want ik heb zelf meegemaakt dat het iets totaal anders is als het eruit moet of er in. Ik ben meer angstig voor een lange bevalling omdat ik toch wel verwend ben met een eerste bevalling van m aar 5 uur, wat als ik nu 20 uur loop! help denk ik dan.
Veel bespreken met de verloskundige is wel zo handig, zet je eventuele wensen en angsten op papier en geeft dit aan de verloskundige of gyneacoloog. Wat wil je en wat wil je niet, hier moeten ze rekening mee houden in zoverre het natuurlijk toe laat.
Mijn ervaring is dat als de weeen beginnen je instinct het overneemt en je doet het gewoon, het hele vaginisme was ik even kwijt terwijl ik me er zo druk over had gemaakt, ze konden inwendig onderzoeken, er kwam een heel mensje uit mij! Terwijl ik gewoon nog maagd was!
Ik ga nu uitkijken naar ons 2e kindje die ik mag krijgen, met een beetje angst voor het huilen en hopend dat het gezond mag zijn en wij ook mee mogen maken hoe een babytijd normaal zou gaan. En een beetje angst voor de bevalling maar ik weet dat het allemaal waard is en de kleine komt er toch wel uit of je wil of niet, daarna mag je het grootste wonder in je armen houden en ben je het meeste vergeten, (dit zeggen veel mensen ik geloofde het ook pas toen ik het zelf ervaarde)
Het vaginisme probleem gaan wij bespreken als de baby er straks is, of we nog hulp gaan zoeken weer mocht gemeenschap nog niet lukken na de 2e of dat we het zo laten. We kennen elkaar lichamelijk wel door en door want er is meer als alleen penetratie, dat heeft mijn man ook ondervonden op deze manier, er zijn ook veel paren die elkaar niet eens zo goed kennen omdat ze zich alleen met de daad zelf bezig houden, zo kun je het ook zien.
Jessica
