Eigen verhaal; zwanger worden
Mijn verhaal begint nu 2 jaar geleden. We wilden graag een kindje en ik stopt in februari met de pil. Na twee maanden was het raak en we konden ons geluk niet op. We leefden op een roze wolk. De wolk waar iedereen over praat als ze zwanger zijn. Maar na een maand ging het mis. Zeven dagen voordat ik jarig was kreeg ik bloed verlies. Eerst een klein beetje maar na twee dagen kreeg ik ook kramp. Ik denk dat het rugweeen waren, want mijn rug deed zeer en ik verloor een soort vruchtje leek het. De verloskundige is nog langs geweest en adviseerde ons om de volgende dag even langs te komen om een echo te maken. Om te kijken of alles al weg was. Op de echo was goed te zien dat er nog maar een klein beetje zat en dat zou de komende dagen weg vloeien. Dit klopt ook. Drie dagen na de echo was ik jarig en moest ik werken. Ik was chagerijnig omdat het allemaal mis was gegaan. Mijn werk gaf mij gelukkig wel afleiding. Op mijn werk werd een grote bos bloemen gebracht en er zat een kaart aan. Daar had mijn vriend op gescheven: ''ik hou van je, wil je met mij trouwen." Toen kon mijn dag helemaal niet meer stuk. Ik was in de zevende hemel. En heb tranen met tuiten gehuild. De voorbereidingen gingen beginnen en we gingen stug door met oefenen en oefenden ons gek. In de tussentijd zijn we getrouwd. Toen we uiteindelijk z'n anderhalf jaar aan het oefenen waren geweest zeiden we tegen elkaar dat we toch maar eens naar de dokter moesten gaan.Want het duurde nu wel erg lang voordat er een kindje kwam. Dus een afspraak gemaakt met de huisarts. Die gaf ons gelijk en verwees ons door maar het ziekenhuis. Daar hadden ze meerdere mogelijkheden met onderzoeken. Dus zo gezegd zo gedaan met veel zenuwen gingen we naar het ziekenhuis. Daar zijn we de hele mallemolen door geweest. Veel testen en onderzoeken gehad en ik ben ook nog geopereerd om te zien of alles goed was met de eierstokken, eileiders en de buitenkant van de baarmoeder. Gelukkig was dat alles goed en was bij ons het enige probleem dat de zaadcellen van mijn man niet of nauwelijks door mijn baarmoederslijmvlies kan komen. We kunnen wel op de natuurlijke manier zwanger worden, maar de kans is heel klein dat het snel gaat. Toen dacht ik meteen aan mijn eerste zwangerschap en miskraam. Hoe zit het daar dan mee?? Dat was blijkbaar toeval geweest. Ze konden ons wel helpen door middel van iui (Intra-uteriene inseminatie).
Kort gezegd moest mijn man in een potje spuiten. Dat potje moest binnen het uur in het lab zijn. Daar bewerkten ze de zaadcellen en doen dat in een spuitje met een slangetje. Na ongeveer anderhalf uur was ik aan de beurt en werd het spuitje bij mij in de baarmoeder ingebracht en de zaadcellen werden ingespoten. En dan moesten we twee weken wachten totdat ik ongesteld werd of niet. Werd ik ongesteld dan was de poging mislukt en werd ik niet ongesteld mocht ik als ik 2 dagen overtijd was een zwangerschapstest doen. Deze periode van 6 maanden was erg zenuwslopend en vermoeiend voor ons. En a romantisch. Want normale seks, dat hadden we haast niet meer. De ene poging na de andere mislukte en het deed erg veel pijn. Het ging allemaal niet van zelf. In totaal hebben we 6 pogingen gehad. De zesde poging verliep vlot. Het spuitje ging er gemakkelijk in en het deed bijna geen pijn. Was dat een voorteken?? We hoopten van wel. De 2 weken waren erg spannend en we gingen bijna op vakantie. De dag voordat we op vakantie gingen was ik 1 dag overtijd en kon niet meer wachten. We hebben de test gedaan en hij was positief. WE ZIJN ZWANGER!!!!! Wat was dat een lekker gevoel om zo op vakantie te gaan. Meteen het ziekenhuis gebeld om een afspraak te maken voor een echo na de vakantie. We konden de maandag na onze vakentie terecht. Meteen onze ouders verteld dat we zwanger waren en nu maar hopen dat alles goed ging. We hebben het op de vakatie rustig aan gedaan met de voorgeschiedenis van de vorige miskraam in ons hoofd. We gingen met veel spanning naar het ziekenhuis voor de echo. Daar kwam het verlossende woord en zat een wormpje in mijn buik met een hartslag. Ons kindje leefde en groeide goed. Daarna konden we gewoon naar de verloskundige, want alles verliep nu als een normale zwangerschap. Daar heb ik met 12 weken een echo gehad en dat was ook weer spannend. Want zou alles echt goed zijn. Daar gaf ons kindje een show weg. Het was aan het draaien en woelen in mijn buik en we hebben hele mooie echofoto's meegekregen. Nu ben ik bijna 19 weken zwanger en geniet er met volle teugen van. Toch is elke controle en echo die ik krijg weer erg spannend. Toch die twijfels of alles goed is. Tot nu toe is alles goed en ik ben benieuwd naar onze 20 weken echo. Als dat goed is, is er toch een last die van je schouders kan afvallen. Omdat ze dan al een heleboel kunnen zien.
Dit was mijn verhaal. Ik hoop dat andere vrouwen wat hebben aan mijn verhaal.
Groetjes Diana.
