Dagboek Marscha: veel te vroeg bevallen
Het spijt mij vreselijk dat ik niet eerder met mijn vervolg verhaal kwam voor het dagboek. Ik heb namelijk een heel vervelend verloop van mijn zwangerschap gehad. Elke 5 weken had ik wel weer een bloeding, nu is dit wel het minst vervelende. Op een zaterdagnacht, 6 op 7 december 2003 was ik op een verjaardagsfeestje, inmiddels 26 weken en 5 dagen zwanger. Ineens voelde ik dat ik weer ging vloeien, maar dit keer met een beetje pijn in de buik. Mijn vriend & ik gingen naar het ziekenhuis op verzoek van de verloskundige. In het ziekenhuis moesten we een tijdje wachten, er was een heuse babyboom aan de gang. Inmiddels kreeg ik heftige weeën, rugweeen wel te verstaan. Heeeeel erg pijnlijk vond ik dat. Mijn vriend riep een verpleegkundige dat het niet echt goed met mij ging. Men dacht eerst aan een blaasontsteking, maar ik voelde dat dit niet zo was, ik vroeg om de gyn. Die kwam na een kwartiertje. Hij ging een echo maken, alles zag er mooi uit, het kindje was gezond en erg beweeglijk. Daarna toch maar toucheren, ik had al twee centimeter ontsluiting. Daarna ging alles heel snel. Ik werd met de ambulance samen met mijn vriend naar het Radboud Ziekenhuis in Nijmegen gebracht.
Daar aangekomen kreeg ik allerlei infusen en weeënremmers. Een spulletje waar ik heel erg van ging trillen en mijn hartslag als een razende tekeer ging. De weeënremmer stond op stand negen. Veel te hoog, want op een nacht was mijn hartslag 140 p/m ik werd er wakker van, alsof ik de marathon gelopen had. De stand ging nu toch maar lager, stand 6. De volgende dag kreeg ik weeën, wederom in mijn rug, maar omdat de crt-scan dat niet kan meten werd er door de verpleegkundigen gezegd dat ik absoluut geen weeën kon hebben. 9 december 2003 kreeg ik er ook nog eens een heel ernstige bloeding bij, waardoor ik niet meer van het bed af mocht en ik twee liter bloed kreeg via een nieuw infuus. Ook maar weer toucheren, nu had ik drie cm ontsluiting. Om de dag had ik rugweeen. Tot woensdag 17 december 2003 ook nog eens mijn vliezen braken. Inmiddels 28 wkn + 1 dag zwanger. En om de dag flinke weeën. Zaterdag 20 december had ik gelukkig een hele rustige dag. Ik mocht weer wat lopen, kleine stukjes. Maar de hele dag had ik vreselijke drang om te poepen, maar ik was wat hardlijvig door de staaltabletten. En als ik probeerde te drukken –persen-, voelde ik een brandige pijn in mijn vagina. Telkens gemeld aan de verpleging, maar het scheen niet erg te zijn. Tot de avondverpleegkundige kwam, als ik weer naar de wc mocht gaan moest ik dat even melden, ze wilde mijn verbandje zien. Nou, ik was klaar op de wc en ik had de verpleging gebeld. De verpleegster kwam en zag een verkleuring in mijn verbandje. Ze belde de verloskundige en die heeft een echo gemaakt, daarna met een eendenbek gekeken. Zij zei eigenlijk niets en belde de gyn. Die heeft ook met een eendenbek gekeken (erg pijnlijk overigens) daarna ook weer toucheren. Ik had volledige ontsluiting en het moest maar gebeuren. Ik direct mijn vriend en mijn moeder gebeld. Op de verloskamer kreeg ik weer wee-opwekkers. Mijn vriend was er gelukkig heel snel, mijn moeder kwam een half uur later. Aangezien ik niet goed wist wanneer ik moest persen en ik niet echt persweeën kreeg heb ik bij iedere wee maar geperst. Dit ging twee uur lang zo door en zondag 21 december 2003 om 1.36 uur is onze zoon geboren. Ik ben wel ingeknipt ook al woog onze zoon maar 1086 gram. Toen Thomas eruit kwam werd hij gelijk weggehaald en mocht ik hem niet vasthouden, wat heel erg naar was. Mijn vriend moest met onze zoon mee, gelukkig was mijn moeder wel bij mij. De placenta kwam er niet uit. De verloskundige trok aan de navelstreng en die knapte af, gelijk een klem erbij. Ineens na een kwartiertje voelde ik me heel erg ziek worden. Ik ben ook flauw gevallen en werd wakker op de OK. Het bleek dat ik 3 liter bloed was verloren en dat mijn placenta operatief verwijderd moest worden. Er werd mij verteld dat het echt kantje boord was, en dat men 4 uur met mij bezig waren geweest. De volgende dag werd ik met mijn bed naar de afdeling neonatologie (couveuse afdeling) gereden en kon ik onze zoon Thomas echt goed bekijken.
Tweede kerstdag ben ik met gemengde gevoelens naar huis gegaan. Want onze zoon moesten we achterlaten, maar ook wel weer blij dat ik naar huis mocht. Elke dag rijden we op en neer naar Nijmegen om onze zoon te verzorgen. Het gaat niet zo heel goed met hem, maar we blijven hoopvol dat hij eind februari thuis, gezond en wel, mag komen……….
