Dagboek Marscha: endometriose en ivf
Al zolang ik mij kan heugen heb ik iedere maand vreselijke menstruatiepijn. Ik was al een paar keer naar de huisarts geweest, maar die zei dat het er nu eenmaal bij hoorde. Enkele maanden voor mijn 30ste verjaardag hadden mijn partner en ik besloten te stoppen met de pil. De menstruatiepijnen werden heftiger en heftiger. Totdat het zo erg was dat ik niet meer van mijn bed af kon komen van de pijn. De hele morgen en middag heb ik op bed gelegen, mijn vriend kwam toevallig wat eerder thuis van zijn werk en schrok enorm! Hij belde met mijn huisarts en die zei dat hij weinig kon doen en dat we maar naar het ziekenhuis moesten gaan. Eenmaal aangekomen bij de huisartsenpost werd ik onderzocht, men dacht in de eerste instantie aan een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Bij gynaecologie werd ontdekt dat ik bloedingen had in mijn buikholte, dmv een inwendige echo. Ik werd met spoed geopereerd, mijn leven was in gevaar. Ik had niet een uur langer moeten wachten. Ik had dus endometriose in een hele ernstige vorm. Alles zat aan een elkaar verkleefd. Mijn eierstokken, darmen, niets zat goed. Ik kreeg een behandeling door elke drie maanden een spuit Zodalex te krijgen. Erg pijnlijk en vervelend. Ik werd circa 10 maanden door Zodalex kunstmatig in de overgang gebracht. Men hoopte dat de verklevingen dan zouden "uitdrogen" en dat dan alles weer te genezen zou zijn. Vlak na mijn 31ste verjaardag kreeg ik een kijkoperatie om te kijken of men de overgebleven verklevingen weg kon snijden. Dit was niet het geval, mijn eierstokken waren goed maar mijn eileiders zaten nog steeds verstopt.
Dus moesten we onze kinderwens realiseren via IVF. We hadden er nog nooit van gehoord. Het was echt een domper. Maar goed, toch proberen. Wat een drama, elke dag twee spuiten in mijn buik. Mijn partner kon er niet goed tegen dat ik mij elke dag moest injecteren in mijn buik. En ja hoor, dat had ik weer. Ik had overstimulatie. Iets wat heel zeldzaam is, maar ik produceerde teveel eitjes omdat ik te heftig op de medicijnen reageerde. Na twee maanden rust mochten we het nog een keer proberen met een lagere dosis medicijnen. Toen had ik weer eitjes die niet hard genog groeiden, de eitjes moeten een doorsnee hebben van circa 2.5 cm. Toen zat ik echt in de put. Drie keer in de week moest ik voor controle naar het ziekenhuis. Ik wilde er al mee stoppen, want elke dag spuiten dat valt niet mee. Eindelijk na een maand waren er genoeg eitjes en mocht ik naar Nijmegen voor de punctie. Er waren nog maar twee eitjes goed, de rest was alweer verkleefd en vol met bloed, dus niet bruikbaar. Twee dagen later werden de eitjes teruggeplaatst, ze waren goed bevrucht, gelukkig. Nou, toen kwamen de twee langste weken van mijn leven. Wachten op mijn menstruatie, niet zwanger. Of het uitblijven van mijn menstruatie, wel zwanger. En wonder boven wonder, ik was zwanger!!!! We kunnen het nog steeds niet geloven, ik ben nu 16 weken zwanger. En ik kan bijna niet wachten tot ik hopelijk een gezond kindje mag vasthouden. Helemaal van ons samen!. En als het goed gaat zou ik nog een keer willen proberen. Alle ellende ben ik nu al weer vergeten en nu zouden we nog graag een tweede kindje willen. Al te lang wachten kan niet. Want endometriose is chronisch en dan zal uiteindelijk toch mijn baarmoeder eruit gehaald moeten worden.
Willen jullie op de hoogte blijven van het verloop van mijn zwangerschap, kijk dan regelmatig bij Nieuwe info op de site of Het dagboek van.
Groetjes
Marscha
