Babyopkomst.nl

Eigen verhaal, de bange dagen en afscheid van Lanka

De bange dagen en het afscheid rond Lanka*

Mijn eerste vraag: Waarom? Waarom jij kleine meid van me! Hopelijk vind ik hier ooit een zinnig antwoord op zodat het niet voor niets is geweest.

Hoe het begon:

Toen mama zwanger werd durfde ik in het begin niet te hopen. Ik probeerde mij niet te hechten, omdat ik bang was jullie te verliezen. Na 12 weken ging alles goed en begon ik jullie onvoorwaardelijk lief te hebben. Ik vertelde aan niemand dat jullie beiden in mij groeiden, dat was ons geheimpje. Maar toe ging het fout, het hartje van mijn klein meisje Lenka klopte niet meer. Toch is zus nog bij ons kunnen blijven. Lekker warm met ons drie.

Mama keek altijd uit naar de volgende beelden van jullie. Het deed elke keer een beetje pijn om te zien dat Lenka niet mee groeide en elke keer te moeten beseffen dat je overleden was. Het was prachtig Lanka te zien groeien naar een perfect mooi mensje. Jullie zijn zo mooi!

Ik was blij dat ik zo’n mooie en zo veel beelden van jullie heb daarbinnen. Zo kon ik echt kennismaken.

Zwanger zijn is een fantastisch gevoel, ook al zijn er soms van die ongemakjes. Beweging voelen en weten dat er leven in je groeit is geweldig.

Mama keek met gemengde gevoelens toe naar de geboorte. Het leven dat ik alleen voelde en kende zou verdwijnen. Jullie zouden dan niet meer alleen van mij zijn. Lenka voorgoed te moeten afgeven zou zo’n pijn doen. Lenka zou niet meer bij ons kunnen zijn, enkel nog in onze hartjes. Langs de andere kan keek ik ernaar uit om Lanka in mijn armen te kunnen houden, knuffelen en je als een fiere mama aan iedereen te kunnen laten zien.

Het verhaal van Lanka:

Zaterdag 5 augustus sta ik op en heb pijn aan mijn bekken, ribben en mijn buik is een beetje hard. Mama is een beetje ongerust tot ze schopjes van je voelt. En al snel weet ik dat alles in orde met je is en kan ik weer gerust ademhalen.

Rond 19 uur krijg ik een wee, maar deze is veel harder dan de vorige die ik al had gehad. Zou je nu al komen? Ik wist in de loop van de week al dat je vroeger dan uitgerekend zou komen (16 september). Ik had die week al drie centimeter opening had de gynaecoloog verteld. Maar hij had me gerust gesteld dat je genoeg woog en perfect zou kunnen leven. Dus het was geen enkel probleem.

De weeën kwamen en gingen, heb dan vlug gebeld naar iemand die me naar het ziekenhuis kon voeren en die is onmiddellijk gekomen. Het leek nu allemaal heel dicht bij te komen, ik zou niet lang meer alleen zijn met jullie in mijn buik. We zijn vlug de auto ingesprongen en naar het ziekenhuis gereden. En ja mama ging bevallen. Ik krijg een monitor om, zodat ik je hartje en bewegingen kon volgen. Ik heb er voor gekozen geen epidurale verdoving te nemen. De uren en minuten kropen tergend traag voorbij. Rond drie uur zondagmorgen begon ik een hele harde druk te voelen en ik mocht eindelijk beginnen met persen. Het ging nu niet meer zo lang duren voor ik mijn twee kleine prutsen in mijn armen zou kunnen sluiten. Het heeft een twintig tal minuutjes geduurd en daar was je, een perfect meisje. Je weende en dat kreetje was voor mama het gelukkigste moment van men leven. Voor de eerste keer lang je op mama’s buik een geweldig gevoel.

Ze brachten je naar de onderzoekstafel toen mama Lenka nog op de wereld zette. Nog zo’n mooi meisje, maar ze huilde niet, ze was zo mooi. Op haar gezichtje kon ik een duidelijke lach zien, een zonnekindje.

Ondertussen was er paniek rond jou, je ademhaling viel weg. Ik werd bang. Ze gingen met je weg en het gevoel dat ik toen kreeg is niet te beschrijven, alsof mijn hart in twee scheurde. Ik wist niet wat er gebeurde, ze vertelde mij dat je wat slijmpjes had en dat je even aan de beademing zou moeten, maar dat het wel goed zou komen.

De na verzorging van de bevalling duurde voor mij eeuwen, ik wou zo graag naar je toe.

De kinderarts kwam naar me toe en ik voelde meteen dat er iets scheelde. Hij vertelde me dat je meconium aspiratie had.

Een woordje uitleg: normaal gezien doen baby’s hun eerste ontlasting buiten de baarmoeder in hun pamper. Die eerste ontlasting in donkergroen en extreem plakkerig. De baby slikt vruchtwater in, met wat afvalstoffen en celmateriaal. Maar het grootste deel wordt in het spijsverteringsstelsel gemaakt: slijm, gal, bloed, … . Vandaar de kleur. Soms kan het gebeuren dat dit toch in de baarmoeder terecht komt en dat kan ernstige longproblemen geven. 1 tot 4% van de baby’s hebben hierdoor een moeilijke start. Soms sterven hier kindjes aan.

Hij vertelde me ook dat je in slaap werd gehouden en dat je aan de beademing ligt.

Ik raak helemaal in paniek en wil zo snel mogelijk bij je zijn. Eindelijk mag ik naar je toe.

Mijn klein meisje ligt daar hulpeloos met buisjes en slangetjes.

Ik kan het niet geloven en even later barst ik in tranen uit, het is verschrikkelijk je zo te zien.

En steeds komen er nog buisjes en slangetjes bij. Mama ik zo bang en weet niet wat te doen. Ze laten ons even alleen, mama probeert je wat te knuffelen.

Even later komt tante Faby met Lenka en laat ons weer alleen. Wij met z'n drieën, maar ik kan jullie niet meer beschermen. Mijn twee meisjes in m'n armen, maar op deze manier doet het zoveel pijn.

De dokter komt en vertelt me dat je redelijk veel hebt binnen gekregen, hij zuigt nog een beetje van je longetjes.

Ik wordt naar mijn kamer gebracht want ik moest maar eens wat slapen. Slapen? Hoe kan ik nu slapen?

Ik heb op de kamer afscheid genomen van Lenka en heb haar in een mandje naast mij gelegd dat de verpleegsters hadden gebracht. Ze is zo mooi je kleine zus.

Na een uurtje draaien en keren keer ik terug naar jou toe.

Mama laat je handje niet meer los. Ik ga geen minuut meer van je weg.

Regelmatig komen ze langs om zo veel mogelijk weg te zuigen.

Tegen de middag val ik bij je in slaap, de dokter maakt me wakker als hij weer langs kwam.

Je toestand wordt slechter en misschien moet je naar een ander ziekenhuis. Ik word zo bang en voel dingen in mezelf die ik niet onder woorden kan brengen. En weer gaan de uren voorbij. Ik probeer zo veel mogelijk van je te genieten.

Ik ga even naar de kamer om iedereen te verwittigen. Het doet me goed even steun te krijgen. Al die handjes op onze schouders voelen warm aan, het doet goed he meid.

En daar gaan weer een paar uur. De dokter komt nog eens langs en plots moeten we alles inpakken want we gaan naar een ander ziekenhuis. Mama pakt vlug haar spullen, hoe vlugger hoe beter.

Jij wordt ondertussen in een couveuse gelegd. Mijn hart bloedt.

Daar aangekomen gooit mama vlug alles weg op de kamer, om bij jou te kunnen zijn. Mama komt bij je maar kan even niet meer. Na terug op de wereld te zijn duw ik maar wat eten in mijn mond.

Mama blijft bij je en houdt je hand stevig vast. Je mag even op me komen liggen. Zalig gevoel. Wordt toch snel beter mijn kindje.

Ondertussen zijn we maandagochtend. Na een paar uur krijg ik het nieuws dat je de avond niet zal halen. Mama is radeloos en duikt in elkaar.

Ze stellen me voor de keuze ofwel laat ik je gaan in je kunstmatige slaap ofwel laat ik je in mijn armen gaan zonder nog enig buisje of slangetje. Ik wil voor de eerste mogelijkheid kiezen, je kan toch nog beter worden! Wanneer mama begint te beseffen dat het geen zin heeft kies ik voor het laatste, maar eerst moet ik er zeker van zijn dat je geen pijn zult hebben. De dokter verzekert dat en brengt me naar mijn kamer.

Na een poosje kom je zo mooi de kamer binnen in je bedje lekker warm ondergestopt. Je bent mooi, ik kan je nu eindelijk eens bewonderen.

Ik neem je eens goed vast en ga je zeker niet meer los laten! Op het eerste gezicht zie je er goed uit en lijkt er niets mis te zijn. Maar toch moet ik je laten gaan. Je ligt in mijn armen, je bent zo mooi. Je kijkt me aan, ik vertel je zachtjes dat je mag slapen.

En na een poosje gaan je oogjes toe, ik probeer je nog wakker te maken, maar je reageert niet.

De wereld stort in en stopt, dit kan toch niet.

Even later geef ik je, je eerste badje en kleed je aan. Wanneer word je toch wakker?

Mama probeert zo veel mogelijk te geniet van die laatste momenten. Je badje, je aankleden, op schoot, knuffel, kus, je nog eens bewonderen.

Proberen te genieten van die momenten, die laatste momenten met jou mijn kleine prinsesje.

http://kleine-engeltjes.100webspace.net/