Babyopkomst.nl

Eigen verhaal: veel te vroeg en snel is Stijn ons afgenomen

We leerde elkaar kennen op 6 januari 2006 en op 1 mei 2006 zijn we gaan samen wonen. Vlak daarna kwamen we er achter dat ik zwanger was. Ik had een dag na die test last van bloedingen, een miskraam. Een maand later 15 juli 2006 had ik nog een test gedaan. Ik bleek weer zwanger te zijn. Alles leek goed te gaan. Niet misselijk of andere klachten alleen snel
moe. Dat ik 20 weken zwanger zou zijn mochten we een echo laten maken in het ziekenhuis om te kijken of onze baby een hazenlip had. Dit was niet te zien op de echo omdat de baby zijn hoofd weg draaide of zijn handen voor zijn gezicht deedt. De baby was iets te klein vonden ze wel op de echo, dus we moesten terug komen. Dit zou 20 november zijn. Op deze dag was ons jongentje weinig of niet gegroeid en had een witte substantie in zijn darmen (kon oud bloed van mij zijn). Donderdag 23 november moesten we terug komen om nog een echo te laten maken door een gynaecoloog deze vrouw schrok heel erg van wat ze zag en liet een andere gynaecoloog mee kijken. Deze wist te vertellen dat er te veel vocht zat op plaatsen waar
het niet moest zitten. Het zat in de nek (down syndroom), om de longen en onder de huid in de buik. Dit kon eventueel duiden op trisomie 18. In het ernstige geval zou de baby dus overlijden en het minst erge zou de baby het down syndroom hebben. Met het trisomie 18 weten ze niet precies zeker wanneer de baby overlijdt maar als de zwangerschap wordt uitgedragen zou hij nog een paar uur leven. Ik werd die donderdag voor vrijdag 24 november door verwezen naar het AMC voor een vruchtwaterpuntie. Eerst moest ik terug komen in het ziekenhuis voor een bloedtest, misschien heb ik wel een infectie opgelopen waardoor het mis ging met onze zoon. In de auto naar het AMC toe voelde ik de baby nog schoppen in mijn buik. Ik was toen 23 weken en een 1 dag zwanger en 1 week gelukkig getrouwd.
Ik werd in het AMC aan het echo apparaat gelegd en wat we zagen was alles behalve leuk. Mijn baby was in mijn buik overleden. We zagen de baby liggen maar er bewoog niks. Geen hartje die klopte helemaal niks. De gynaecoloog schrok heel erg en vertelde ons dat onze zoon was overleden. Er is toen nog wel een vruchtwaterpuntie gedaan waarbij ik het gevoel had alsof ik leeg getrokken werd. Ik had me nog nooit zo leeg gevoeld als op dat moment. Er is toen tegen ons gezegd dat we eventueel terug konden naar het ziekenhuis waar ik onder behandeling ben voor eventuele verdere info, maar ik kon ook wachten tot maandag.
Ik heb bewust gekozen voor maandag. Ik wilde zelf even alles op een rijtje zetten en het er met mijn man over hebben. We hebben onze ouders, broer en zussen gebeld om het slechte nieuws te vertellen. Mijn ouders, zus en schoonmoeder zijn gelijk gekomen om ons op te vangen. Ik heb het hele weekeinde in een roes door gebracht. Zondagochtend had ik het heel moeilijk. Er bewoog niks meer in mijn buik en mijn buik was heel zacht aan het worden. Ik heb toen weer een flink potje zitten janken. Maandag was het dan zo ver, naar het ziekenhuis toe en horen hoe en wat nu verder. Ik mocht zelf kiezen wat er ging gebeuren, ik kon het kindje net zo lang bij me dragen als ik dat zou willen of dat de bevalling zelf kwam. De keuze was ook om de bevalling op te wekken.
Na zondag had ik het idee dat ik maar snel voor een bevalling moest gaan want anders zou ik hier geestelijk aan onderdoor gaan. Dus die wens had ik dan ook uitgesproken. Ik kon dinsdag al terecht. Er is toen dinsdag dat ik op de afdeling verloskamers kwam rond 10 uur een tabletje vaginaal ingebracht om de baarmoedermond week te maken en de baarmoeder zelf te laten samentrekken. Rond 22 uur is er een 2 tabletje ingebracht. Ik had nog geen ontsluiting maar wel een wat soepeler baarmoedermond. Ik wilde graag dat mijn moeder bij de bevalling zou zijn dus die gebeld dat ze maar in ons huis moest slapen omdat de baby met 2cm ontsluiting geboren kon worden.
Net na het 2 tabletje kreeg ik ook pijnstillers omdat de pijn steeds scherper werd. Om 12 's nachts had ik gebeld omdat de pijn niet te harden was, ik heb toen een prik in mijn bil gehad tegen de pijn. Om 2 uur belde ik nog een keer omdat de pijn weer terug was. Na overleg met de afdelingsarts kreeg ik nog een prik. Inmiddels wat het even na 3 uur toen ik dacht dat ik moest plassen. Ik onder invloed naar de wc, wel eerst mijn man wakker gemaakt omdat ik het gevoel had dat ik niet op mijn benen kon staan. Nadat ik op de wc zat en toch niet kon plassen had ik ineens een drukkend gevoel. Dit voelde niet goed en zei tegen Maikel dat hij de verpleegkundige moest bellen en mijn moeder. Ik heb zelf de verpleegkundige gebeld, dat die kwam deedt ze een zeiltje onder mijn billen en zei dat als ik de drang had om te persen ik dat moest doen. Ze ging zelf nog even de arts halen om te voelen hoeveel ontsluiting ik had. Dat ze terug kwamen lag onze zoon er al voor de helft uit. Mijn lichaam heeft de weeen zelf opgevangen en het kindje uitgedreven. Toen het kindje er dus voor de helft eruit lag waren de weeen ook over. Ik moest van de arst zelf nog persen omdat het vliesje nog om hem heen zat. Dit wilde ze niet stuk maken omdat dit een bijzonder en toch een heel mooi gezicht is.
Op 29 november om 3.15 uur is Stijn geboren.
Mijn ouders die kwamen te laat. Ik heb ondanks de medicatie alles gelukkig heel duidelijk mee gekregen. Ze hadden Stijn netjes uit het vruchtzakje gehaald en Maikel heeft de navelstreng doorgeknipt. Het was heel duidelijk toen wel te zien dat Stijn in iedergeval trisomie 18 heeft. Hij had een hazenlip, vingertjes over elkaar en een scheef voetje. Voor mijn gevoel had hij ook geen bilspleet( daar zat een witte vlies over heen). Verder was alles wat vocht moest zijn bloed in zijn eigen lijfje. Een opgezet buikje waar bloed in zat en om zijn hoofdje zat een kroon van vocht met bloed. Ondanks hoe hij eruit zag vond ik hem perfect. Hij zag er heel broos en
breekbaar uit. Op donderdag 30 november mochten we het ziekenhuis uit. Maikel was met mijn schoonmoeder naar een begraafplaats/ crematorium geweest en ze hadden een datum en tijd afgesproken om Stijn te cremeren.
We hebben Stijn 1 dag bij ons in huis gehad en toen moesten we hem alweer weg brengen voor de crematie. Dit was 1 december, Maikel en ik zijn precies 2 weken getrouwd. We hebben Stijn, onze lieve zoon in
besloten kring laten cremeren waar bij de keuze was in de famillie kamer om of hem achter te laten of hem te overhandigen. Ik koos voor het laatste. Ik kon in het ziekenhuis mijn kind ookal niet achterlaten. Maar ik kon hem nu ook niet weggeven. Mijn wereld storte totaal in dat ze Stijn kwam halen. Nu was alles met Stijn echt voorbij. Je bent moeder en dan wordt je kind je afgenomen.Ik begrijp het niet. Ik ben 24 jaar oud, Maikel is 32, hij heeft een
hazenlip en er is niks in de famillie bij ons. Alle zwangerschappen in de famillie verlopen altijd vlotjes en de mijne loopt na 23 weken
helemaal mis. Ik snap het ook niet. Ik hoop dat er iets uit de testen komt die ook wat meer duidelijkheid geeft over volgende zwangerschappen.
We willen zo graag kinderen, al moeten we ze adopteren, ze komen er bij ons. Deze tegenslag houdt ons niet tegen, maar hij is zo gemeen.
Vandaag hebben we medalions laten bestellen om het as van Stijn in te doen, zodat we Stijn altijd in ons hart en bij ons hart kunnen dragen. Zo blijft hij de rest van ons leven toch bij ons. Hij is en zal altijd
ons eerste kindje zijn en we zullen altijd over Stijn praten alsof hij bij ons is.
In een jaar tijd is er zo veel geluk geweest en nu in 1 klap lijkt dat geluk voorlopig voorbij. Het is een gevoel en ik weet dat het over gaat,
maar het is en blijft heel gemeen.