Babyopkomst.nl

Eigen verhaal, erg snel en onverwacht

Op 12 september j.l. ben ik bevallen van onze dochter Djoke. Vanaf het begin ging het al snel en onverwacht. De bevruchting was al 1 maand na het stoppen met de anticoncepti (spiraaltje), erg snel en voor ons toch onverwacht, maar dat neemt niet weg dat we er niet gelukkig mee waren! Het overviel ons alleen. De eerste 29 weken gingen perfect, niet misselijk, geen klachten, alleen moe. Tot mijn huisarts mij doorstuurde naar het ziekenhuis voor een uitgebreidere echo, hij dacht dat de kleine een groeiachterstand had. In het ziekenhuis werd dit door de gynaecoloog bevestigd, twee weken achterstand.
Ik moest twee keer in de week aan de CTG. Ook werd steeds mijn urine en bloeddruk gecontroleerd. Tot slot werd de placenta bekeken en onderzocht, dit was gelukkig goed. Bij 34 weken (en 5 dagen), op vrijdag 9 september, moest ik weer komen. Ditmaal mocht ik in het ziekenhuis blijven, ik werd opgenomen. Reden: te hoge bloeddruk (180-100), eiwitten in de urine en twee kilo gegroeid door vochtophoping. De naam hiervoor: pre eclampsie, oftewel zwangerschapsvergiftiging. Zaterdags kreeg ik medicijnen voor de bloeddruk (190-100), en zondags werd verteld dat ze een keizersnede hadden ingepland voor woensdag, 14 september. Zondagavond echter werd ik overmand door emoties en barste in huilen uit. Luchtte enorm op. Voelde me beter, totdat ze kwamen om de bloeddruk weer te meten: 210-110....een half uur later:
220-115..... een kwartier later: 230-115... Nog geen kwartier later: ik lag op de intensive care (hartbewaking) aan toeters en bellen, medicijnen om de bloeddruk omlaag te krijgen, een kalmerend middel en aan de ctg.....Die nacht herinner ik me weinig. Toen ik 's ochtends wakker werd en de gynecoloog bij mij bed stond heb ik gevraagd (lees gesmeekt) om een keizersnede, vandaag nog! Ik kon niet meer. De gynaecoloog wou het nog even aankijken, had de afspraak van woensdag al verschoven naar dinsdagochtend. Toen om 1 uur 's middags mijn bloeddruk weer omhoog ging, werd gelijk de OK gebeld en gereed gemaakt. Om half drie zou ik bevallen via keizersnee. Om 14:58 is uiteindelijk onze dochter geboren! Ze was 1980 gram en 43 cm. Ze heeft 1 week in de couveuse gelegen, alleen aan de hartslagmeters, verder geen zuurstof en andere toeters en bellen! Ze deed alles zelfstandig, heeft zelfs een flesje gedronken! Ze vonden haar een pittige tante en dat is ze nog steeds! Zo krachtig, en sterk. Ze deed het prima, en we mochten tegelijk naar huis, na twee weken ziekenhuis. Ze kwam thuis toen ze 2050 gram was! Echt onvoorstelbaar! Inmiddels is ze al bijna 7 pond en gaat het prima!

Mijn vriend heeft alles ook heel emotioneel beleefd. Van de een op andere dag lag ik in het ziekenhuis, en drie dagen later was hij al papa. Ook zat hij in spanning of het met mij goed zou gaan. Ik was erg ziek zeiden ze. Momenteel zit ik nog steeds aan de medicijnen voor de bloeddruk, deze is nu 125-75. Ik had verder nooit geen hoge bloeddruk, ook tijdens de zwangerschap niet. Zo ineens, in een week....Ik heb nu alles redelijk verwerkt. Het is dan ook niet niets. Maar als je dan je kerngezonde dochter vreselijk leuke geluidjes hoort maken in de wieg, en je voelt dat er een heel hechte en speciale band is tussen jou en je dochter, dan vergeet je alles weer! Je zou het ook zo weer doen! Het is alleen een groot risico wat je neemt... volgens
mijn gynaecoloog moeten we goed nadenken of we echt een tweede kindje willen. Ik heb namelijk een groot risico op wederom extreem hoge bloeddruk en daarmee weer op zwangerschapsvergiftiging! En nu was het met 34, 35 weken, maar als het voor de 30e week gebeurd, dan is het kindje nog niet helemaal volgroeid. Hoe het dan afloopt is erg onzeker. Nu ging het prima, ze doet het perfect. Maar wat als het met 25 weken al "misgaat"? Nu willen we daar nog niet aan denken, we genieten echt van onze dochter. We zien het over twee jaar wel, als we echt een kinderwens hebben, dan moet je dit risico er bij nemen. Maar nogmaals, eerst maar lekker genieten van dit kleine wondertje! En dat doen we!

Groetjes, Ina