Babyopkomst.nl

Eigen verhaal, verlies Joey

Beste lezers en lezeressen,
Mijn naam is Natasja en het heeft even een tijd geduurd voordat ik mijn verhaal op papier kon zetten.
Na vorig jaar al een miskraam gehad te hebben rond 8 weken, waar ik pas na 12 weken achter kwam was ik al mega verdrietig. Het stond al 4 weken stil en ik had er niks van gevoeld. Dus voelde ik me mega schuldig dat ik me de afgelopen periode eigenlijk supergoed had gevoeld. Kreeg gelijk te horen dat het zeker niet mijn fout was en dat natuur ingegrepen had, want dit kindje was niet goed geweest en dat 1 op de 3 vrouwen een miskraam krijgt. Maar ja dat wilde ik de eerste periode zeker niet aannemen, het leek wel of het niet mocht. En ik wist niet wat ik verkeerd had gedaan om dit verdrietige verlies mee te moeten maken.
Vandaar dat we heel erg blij waren dat ik in januari dit jaar er achter kwam dat ik opnieuw zwanger was. Wel vreemd, want dan ga je naar het ziekenhuis zodra je pas 3 weken zwanger bent om een inwendige echo te maken. Maar je krijgt wel bevestiging dat je weer zwanger bent. Dus deze keer was ik er nog blijer mee. Ik ging me ook netjes aan alles houden wat je wel en niet mag doen met deze gezonde ziekte.Op zich maakte ik me wel zorgen, omdat toch die miskraam nog vers in het geheugen lag. Ik voelde me goed en ja de verloskundige vertelde me we horen het hartje en het groeit goed. Alleen merkte ik van binnen dat er iets toch niet helemaal lekker zat. Ik kon het gevoel niet plaatsen, maar ik wist dat er iets niet goed zat. Ik vroeg daarom ook om een uitgebreide echo, daar ik die bij onze verloskundige praktijk met 20 weken niet had gekregen. Helaas moest ik pas rond de 23 weken naar het ziekenhuis voor deze echo. Het wachten hierop deed me zeker geen goed.
Op vrijdag 13 mei het weekend voor Pinksteren ging ik naar het ziekenhuis voor de uitgebreide echo en hoopte daar ongelijk te krijgen van mijn vervelende gevoel van binnen. Op de echo zagen ze gelijk een hele vreemde ronde plek te hoogte van de blaas. Ze konden me helaas niet vertellen op dat moment wat er aan de hand was, maar het was zeker niet goed. Ik moest niet van het ergste uit gaan, maar ook niet te licht over denken. Hallo zeg, daar kan je met je gevoel toch niet tussen in gaan zitten. In het zuiderziekenhuis hadden ze er niet de juiste apparatuur voor om daadwerkelijk te zeggen wat het kon zijn. Dus werd ik doorgestuurd naar Erasmus medisch centrum waar ze beter echo apparaten hebben om dit goed te kunnen zien. Helaas voor mij was dit pas na Pinksteren, dus moest ik met dit vervelende rot gevoel nog 3 dagen lopen voordat ik meer wist wat er met mijn kindje aan de hand was.
Eindelijk op 16 mei naar het Erasmus om de uitgebreide echo te ondergaan. Dat wachten in de wachtkamer deed mij zeker geen goed. Maar oke was eindelijk aan de buurt. Ze hebben een echo van ongeveer anderhalf uur gedaan en daarna brachten ze mij en mijn vriend naar een apart kamertje om even de uitslag goed door te nemen. Op dit moment wist ik al dat het helemaal niet goed zat. Toen de artsen na 10 minuten terugkwamen ( dit leek uren te duren) kregen we de volgende mededeling. Dat het kindje in mijn buik niet levensvatbaar is. De reden is dat alle urine in de blaas van het kindje is blijven zitten, waarschijnlijk doordat de plasbuis helemaal dichtzit.
Daardoor zit er ook helemaal geen vruchtwater in de baarmoeder. De niertjes zijn hierdoor helemaal vergroeid en er zitten ook kiestes in de niertjes. De longetjes zijn ook niet zover gegroeid dat we te horen hebben gekregen dat overlevingskans 0% is als we het laten komen.
Op dit moment stortte ik helemaal in, maar wist nog wel normaal na te denken over wat de volgende stap zou moeten gaan worden. Helemaal geen overlevingskans en ja daar nog 17 weken mee rond te blijven lopen dat is niet goed voor je emoties. En dat vonden de artsen ook absoluut geen optie. Dus ja werd er geadviseerd om de zwangerschap zo snel mogelijk te beëindigen. Maar eerst wilde ze een navelstreng punctie doen om uit te sluiten dat het aan onze chromosomen lag. Ik kan je zeggen dat dit niet prettig was daar ze helemaal door je buikwand heen moeten.
Ik kreeg netjes een brief met alle bevindingen mee en moest gelijk weer terug naar mijn arts in het zuiderziekenhuis. Iedereen daar leefde zo met mij mee en vond het verschrikkelijk. Normaal wachten ze een week met de bevalling op te wekken om je eraan te laten wennen, maar omdat ik al bijna tegen de 24 weken was konden ze er niet mee wachten. Dus op 19 mei was de dag dat ik opgenomen werd samen met mijn vriend in het ziekenhuis. Ik zag heel erg tegen een normale bevalling op, daar ik dit niet verwacht had op deze manier mijn kindje te krijgen.
Ik kreeg medicijnen om de weeën op te wekken en ja dan is het afwachten wat je lichaam gaat doen. De hele dag wachten tot er iets gaat gebeuren is echt niks. Mijn lichaam wilde ons kleintje niet zomaar opgeven. Maar zodra mijn bezoek s'avonds wegging na 10 uur, begon de pijn. Ik wist niet wat me overkwam waren dit de weeën al of had ik gewoon last van de bijwerkingen van de medicijnen. . Dus ik een paar keer om pijnstillers gevraagd en rond 5 uur hield ik het echt niet meer vol. Ik had op dit moment pas 2cm ontsluiting. Terwijl ik een ruggenprik zou krijgen begonnen de weeën al en was het binnen 10 minuten gebeurd. De arts was er maar net op tijd bij. Ik heb dus alles echt zo meegemaakt als een echte bevalling, zonder de ruggenprik. Dit hadden ze me willen besparen in het ziekenhuis. Achteraf ben ik erg blij dat ik het wel allemaal gevoeld heb, dit is erg goed voor mijn verwerkingsproces.

We hebben er gelukkig vrede mee en hebben nu zeker ook een bevestiging gekregen dat we de juiste beslissing hebben genomen toen we onze zoon Joey zagen. We hebben het tot 18.00 die dag op onze kamer gehad en hebben toen zo goed mogelijk afscheid genomen. Wat met aardig wat emoties ging. Ik was die dagen ondanks alle ellende eigenlijk heel erg rustig, maar dat schijnt het menselijk lichaam zelf te doen anders ga je er aan onderdoor, begreep ik van de verpleegsters in het ziekenhuis.

Hierbij in iedergeval de gegevens van onze zoon.

Naam Joey Knoester Geboren op 20-5-2005
Gewicht 725 gram Lengte 30 cm
Geboren en overleden om 06.02

Er zijn door de fotograaf van het ziekenhuis foto's van Joey genomen en we hebben een kaartje met bovenstaande gegevens gekregen van het ziekenhuis. Op het kaartje staat een voetafdruk van Joey. Hier zijn we erg blij mee, want we zullen onze eerste zoon Joey nooit vergeten.

Ze hebben in het ziekenhuis onderzoek gedaan op Joey en ze zijn er achter gekomen dat er in de blaas naar de urinebuis klepjes zaten, dit komt vaker voor bij jongetjes. Op zich is dit geen probleem als de klepjes gewoon werken en de urine door laten gaan. Bij Joey zaten de klepjes helemaal dicht gegroeid. Het chromosomen onderzoek was gelukkig goed dus weten we nu ook dat het niet aan ons lag.
We hebben voor onszelf ook een rouwkaart gemaakt voor Joey voor onze verwerking en naar de familie toe met daarop onderstaand gedichtje.
Een kindje, zo klein en teer Zo is het er en zo is het er niet meer
Het was nog zo ontzettend klein En had er nog lang niet mogen zijn

Maar bedenk in je stil verdriet Vergeten zal ik je niet
Want in je allerlaatste vlucht Vloog je tot in de blauwe avond lucht

Om als een klein sterretje heel klein Voor altijd bij ons te zijn.
De periode daarna ben ik erg boos geweest en soms nog, want ik zag ook overal om me heen zwangere vrouwen. En dan kon ik het wel uitgillen, waarom jullie wel en ikke niet. En ja afgelopen september zijn mijn vriend en ik op de uitgerekende datum er even tussenuit geweest, want werken of thuis zitten was emotioneel niet doen. We weten wel dat we in onze relatie sterker zijn geworden en het samen allemaal kunnen verwerken. Joey zullen we nooit vergeten en we denken dagelijks aan hem, maar we moeten ook verder en dat doen we ook zeker. Heb nog steeds dagen dat ik een emotioneel vrak ben, maar dat accepteer ik en de dag erna voel ik me weer goed en kan ik de hele wereld aan.
Nu ik dit zit te schrijven ben ik weer zwanger en wel 6,5 week. Het is nog heel pril en ik hoop echt dat het nu wel goed gaat. Ze zeggen niet voor niks 3x is scheepsrecht. Ik moet nu elke 2 weken naar het ziekenhuis voor controle en er word samengewerkt met het Erasmus om te kijken welke onderzoeken er gedaan moeten gaan worden zodat het deze keer wel goed gaat. Normaal is het spannend de eerste 12 weken voordat je door de moeilijke periode heen bent. Helaas geld voor ons nu 24 weken en hoop ik daarna echt lekker van de zwangerschap te kunnen genieten. We krijgen ook pas van de Arts alle echo's zelf als hij vind dat het echt helemaal oke is. Ben wel blij dat als er iets is nu ze er snel bij kunnen zijn. Is wel moeilijk hoor, ben echt mega blij, maar toch ook angstig en bang dat het weer fout kan gaan.In iedergeval hoop ik dat andere vrouwen hier ook wat aan hebben, maar voor mij is dit in iedergeval weer een stap vooruit in het verwerkingsproces.

Liefs van Remko en Natasja