Babyopkomst.nl

Eigen verhaal, een nieuwe zwangerschap na het verlies van Sterre

Ik ben Maria en wil graag mijn verhaal met jullie delen. Ik ben nu voor de derde keer zwanger en ik hoop dat ik dit keer mijn kindje levend in mijn armen kan sluiten!
In 2002 besloten mijn man en ik om toch te proberen om kinderen te krijgen. Ik weet nog dat we in een pizzeria zaten en dat hij vroeg hoe ik er tegenover stond. Ik had de hoop al opgegeven dat hij er aan wilde beginnen, dus ik vloog hem om zijn nek, tuurlijk wilde ik dat nog steeds!
Ik was al jaren aan de pil, dus we gaven mijn lichaam de eerste maanden tijd om aan mijn eigen hormonen te wennen en in mei 2003 bleek ik zwanger. Groot feest! We waren heel erg blij dat het gelukt was en we zagen het helemaal zitten.Ik vertelde het met 11 weken op mijn werk. Ik had geen bloedingen of andere klachten gehad, dus dacht dat het allemaal goed zat.
Helaas bleek bij de eerste controle bij de verloskundige dat ik een missed abortion had gehad. Het kindje was gestopt met 10 weken en 3 dagen. Er ging van alles door ons heen van "hoe kan dat nou" tot ongeloof en heel, heel erg veel verdriet. We werden naar huis gestuurd om aan het idee te wennen en om dit slechte nieuws te verwerken.
Een van mijn eerste reacties was "haal het er maar uit, ik heb er toch niets meer aan", maar daar wilde de verloskundige niet mee instemmen. Achteraf was ik daar erg blij mee, ik had echt tijd nodig om afscheid te nemen van dit kindje en van deze zwangerschap. Helaas lukte het mijn lichaam niet om het kindje af te stoten, dus ben ik na bijna 3 weken wachten gecuretteerd.
Men was in de OK heel erg aardig, zo begripvol. Helaas kon men niet voorkomen dat ik aardig in paniek de narcose inging, dus werd ik ook in heel onrustig wakker. Het lichamelijke herstel leek spoedig te gaan en na een flink aantal weken was ik er geestelijk ook weer redelijk bovenop.
Ik wilde zo graag weer opnieuw zwanger worden, maar ik werd maar niet ongesteld. Ik belde naar de huisarts, die wilde wachten tot 3 maanden na de curettage, maar nee hoor, er gebeurde nog steeds niets. Wel elke maand buikpijnen, als ik mijn eisprong zou moeten hebben en als ik zou moeten menstrueren. De huisarts gaf me een verwijsbrief naar het ziekenhuis, maar toen ik belde bleek ik nog 2 maanden te moeten wachten voordat ik terecht kon. Ondertussen hield ik mijn temperatuurcurve bij, schreef ik op hoe het zat met mijn buikpijnen en had ik het vermoeden dat er iets niet goed was gegaan met de curettage.
Eindelijk mocht ik in januari 2004 naar de gynaecoloog. Door ziekte werden we geholpen door een arts assistente en zij had heel erg veel begrip voor ons. Na een gesprek en een onderzoek, moest ik nog bloed laten prikken voor mijn hormoonspiegel, maar ze schatte al in dat er niets uit zou komen, omdat de temperatuurcurcve en de buikpijnen op verklevingen wezen.
En een maand later was er niets in mijn buik veranderd en alle uitslagen gaven hetzelfde beeld: ik zou gewoon moeten menstrueren. Besloten werd tot een kijkoperatie.
Helaas kon die maar door een persoon gedaan worden, dus weer een maand wachten. Ik had die gyn ook in het nagesprek na de curettage gehad en ik vond het een nare man. Hij heeft toen enkele dingen gezegd die wat mij betreft niet door de beugel konden (dat ik te oud was, dat het daarom was misgegaan enz).
Begin maart was de kijkoperatie. Ik was doodnerveus, maar had er toch alle vertrouwen in. De gyn kwam na een paar uur even langs om te vertellen wat hij gevonden had en er bleek niets aan de hand te zijn! "Nou, meisje, het zullen je hormonen wel zijn"... Ik zei dat dat allemaal nagekeken was, maar het was allemaal niet zo eenvoudig en ik moest maar weer terug naar de arts assistente. Hij zei het op zo'n manier dat hij de kijkoperatie zonde vond van zijn tijd.
Een paar dagen na de operatie begon ik ineens heel heftig te vloeien en na 4 weken weer! Jahoor, ik menstrueerde weer. In het nagesprek met de arts assistent gaf zij aan dat er toch iets gezeten moest hebben en dat dat door de operatie was stuk gemaakt. Ze zou dit nog opnemen met de gyn. Prima! Ik was allang blij dat we het weer konden gaan proberen.
Ik raakte weer zwanger. De uitgerekende datum van de tweede zwangerschap lag dicht bij de eerste, maar daar had ik geen problemen mee. De eerste maanden waren erg spannend, gelukkig ging alles goed.
We mochten wat eerder langs komen voor een echo en alles was goed. Ik heb een heerlijke zwangerschap gehad en we genoten echt van het kindje in mijn buik. Ik zou thuis gaan bevallen en dat moest geen probleem zijn.
In februari 2005 kreeg ik weeën. "Mooi," dacht ik, "Ik ben zo nieuwsgierig naar ons kindje, ik wil het nu wel eens zien!" Van de eerste krampjes tot aan indalingsweeën... ik pufte erop los en rond een uurtje of 6 's avonds bleek ik pas 3 cm ontsluiting te hebben.
De verloskundige vond dat ik gewoon lekker door moest gaan. Ik had vrij veel rugpijn, maar ik was volgens haar zo helder dat het geen zin had om naar het ziekenhuis te gaan voor pijnbestrijding, want dat zouden ze nog niet geven. Okee, thuis bevalt beter (bovendien had ik het wel aardig gehad met ziekenhuizen), dus ik stapte weer onder de douche. Haar inschatting was dat het nog wel aardig lang zou kunnen duren, maar rond 20.30 kreeg ik persweeën.
Dus de verloskundige weer gebeld. Wat bleek? Ik had al 9 cm ontsluiting! Zij regelde in alle haast de kraamzorg, zette alle spullen klaar en om 21.15 mocht ik gaan persen.
O, wat was ik blij dat ik mee mocht doen.
Maar tussen de persweeën door kon ze geen hartje horen.
Ik moest stoppen met persen. Hoe ze ook zocht, geen hartactiviteit.Ze belde het ziekenhuis, regelde een ambulance en binnen no time lag ik op de verloskamer. Met de echo werd gekeken of ons kindje nog leefde. Helaas... Iedereen werd heel erg stil...
De persweeën gingen door... ik mocht weer mee gaan persen. Net toen ik het niet meer zag zitten ("Voor wie doe ik dit eigenlijk? Ons kindje is toch al overleden"), was ik er bijna. Nog een keer goed persen en daar lag ons meisje... Nog warm van mijn buik, helemaal vies van het meconium en bloed.
Ze was zo mooi, ons eigen kindje.
Ze is ergens in de laatste drie uur van haar geboorte gestorven. Ze is onderzocht, ik ben onderzocht, maar nooit hebben ze de reden van haar overlijden kunnen achterhalen. Ze is nog een aantal dagen bij ons thuis geweest, we hebben haar gekoesterd, liedjes voor haar gezongen, er zijn lieve mensen langs geweest die afscheid van haar hebben genomen, we hebben haar verteld wat er ging gebeuren met de begrafenis...
Ze heeft een mooi plekje op de begraafplaats en ze is onuitwisbaar in ons hart opgenomen.
We zullen haar nooit vergeten, zeker niet nu ik weer zwanger ben.De uitgerekende datum? Weer rond dezelfde tijd!
De nieuwe zwangerschap is een echt kadootje. Ik ben zo goed als door de miskramenperiode heen en krijg nu wat meer vertrouwen in deze zwangerschap. Voorlopig proberen we er van te genieten. Maar de schrik slaat me wel om het hart als ik aan mijn toekomstige bevalling denk... Gelukkig krijgen we alle steun van de verloskundige en vanuit het ziekenhuis. Ik heb tenslotte een medische indicatie gekregen en heb gelukkig nu een gyn getroffen, die heel begripvol is.
Ik hoop met heel mijn hart dat ik dit kindje over 6 maanden levend mag vast houden...