Babyopkomst.nl

Lucas, ons engeltje

Op zaterdag 27 november 2004 ging ik samen met mijn man Tinus bij een zwangerschapsduur van ongeveer 22 weken voor een 'pretecho'naar Delft. Tijdens de echo kwamen ze erachter dat ik totaal geen vruchtwater had en dat de niertjes van onze baby allemaal cystes bevatten. Toen wisten we nog niet dat het uiteindelijk een jongetje zou worden, daar kwamen we pas vlak voor de geboorte achter. Die maandag gelijk naar de verloskundigepraktijk voor een medische echo. Daar viel voor het eerst het woord Potter sequentie. Dit is een aangeboren afwijking waarbij de nieren niet of nauwelijks functioneren waardoor er geen vruchtwater is. Geen vruchtwater betekent geen ontwikkeling van de longen waardoor ons kindje buiten de baarmoeder het niet zou overleven. Via de gynaecoloog in het ziekenhuis zijn we doorverwezen naar het LUMC voor een second opinion, maar daar konden ze ons niet veel meer vertellen. Deze dagen verliepen voor ons in totale shocktoestand. En dan... we hebben besloten om ons kindje zelf te laten kiezen wanneer hij geboren wilde worden.

En dat gebeurde dus op zaterdagochtend 19 februari om 0:13 uur. Ik was toen 34 weken zwanger. De avond ervoor waren de weeen al begonnen rond 19:30 uur. Ik had alleen niet in de gaten dat het al serieuze weeen waren, ik dacht dat het indalingweeen waren.Rond een uur of 10 die avond hadden we de verloskundige laten komen en die had 2 1/2 cm ontsluiting geconstateerd. Wij snel naar het
ziekenhuis. Na totale ontsluiting en een uitdrijvingsfase van maar 9 minuten werd ons manneke geboren.

Lucas werd gelijk op mijn borst gelegd. Zo af en toe probeerde hij adem te halen, hij lag er heel rustig bij. Hij heeft niet gehuild en zijn oogjes niet geopend.De kinderarts constateerde om 1:15 uur dat hij overleden was. Zijn leven is als een kaarsje uit gegaan.
Toen ons engeltje op mijn borst lag, voelde ik mij zo intens gelukkig en ik was zo blij dat ik hem eindelijk kon leren kennen, ookal was het maar voor zo kort.

Nadat de placenta geboren was, heb ik hem gewassen en hebben Tinus en ik hem aangekleed. Maatje 44 paste precies. Hij was 43 cm en hij woog 1730 gram.Je zag weinig afwijkends aan hem, hij had een beetje een ingevallen borstje en hij had klompvoetjes omdat hij klem had gezeten al die tijd zonder vruchtwater.
Mijn ouders en mijn broer waren al die tijd op de achtergrond aanwezig en hebben hem ook vastgehouden.

De volgende dag zijn we naar huis gegaan.Op zondag zijn we met 2 van mijn beste vriendinnen weer opnieuw naar hem gaan kijken in het ziekenhuis.
Op die maandag is hij voor obductie naar het LUMC gegaan en de dag daarop kwam hij naar het rouwcentrum bij ons vlak in de buurt waar hij opgebaard heeft gelegen in een heel mooi kistje met opvliegende eenden erop.

Donderdagochtend is hij bij ons thuis geweest. Ik heb hem uit zijn kistje genomen en heb hem het hele huis laten zien. Later hebben we hem nogeens goed bekeken van top tot teen en heb ik hem ingesmeerd met een cremmetje.Die donderdagmiddag om 13:15 uur hebben we in Gouda een kleine besloten bijeenkomst gehad waarna hij gecremeerd is.
Tijdens de bijeenkomst heb ik hem bij me gehouden en hebben we geluisterd naar wiegeliedjes gezongen door Celine Dion van haar cd Miracle.Mijn vader, moeder,broer en schoonouders hebben hem toen nog even vastgehouden.
Daarna hebben Tinus en ik het kistje naar het crematoriumhuisje gebracht waar we voor het allerlaatst afscheid genomen hebben van onze zoon Lucas...Sindsdien zijn er vele weken verstreken en gaat het elke dag een stukje beter.
Ik mail veel met vrouwen via de lieve-engeltjes mailgroep. Hier heb ik ongelovelijk veel steun aan en denk ik zo nu en dan samen met Tinus aan een volgend kindje...Uit de obductie is gebleken dat het niet genetisch is, alleen maar domme pech....
Lucas heeft bij ons thuis een eigen plekje gekregen in een heel mooi sierurntje. Dit is ons verhaal...

Suzanne en Tinus minoesh@yahoo.com