Babyopkomst.nl

Eigen verhaal, verlies Kim

Hallo,

Ik zal me even voorstellen ik ben Femke 24 jaar, en 3 jaar geleden gebeurde er iets in mijn leven wat alles heeft doen veranderen.

Ik was zwanger maar woonde nog niet samen mijn vriend en ik waren wel blij met deze zwangerschap dus op zoek naar woonruimte. Ik mei 2001 kochten we een flat en 2 dagen later met de echo bleek ik al 26 weken zwanger te zijn, iets wat we niet snapte want ik was gewoon ongesteld op de juiste tijden slikte de pil dus dat was even schrikken. gelukkig was de flat op tijd klaar en 19 juli 2001 werd Kim geboren geweldig een dochter we waren allebei in de wolken. Mijn ouders woonde om de hoek en op 28 juli gaf mijn vader een tuin feest om zijn verjaardag te vieren, en aangezien mijn moeder een bedje had staan voor Kim zijn wij daar ook even geweest. Maar ik zat niet op mijn gemak Kim wilde al de hele dag niet drinken (ik gaf borstvoeding) en sliep heel veel. Uiteindelijk zijn wij na een uur naar huis gegaan waar mijn vriend zei dat als ik zou afkolven hij Kim wel eten zou geven misschien dat ik onrustig was en dat zij dat voelde. Zo gezegd Rob zit op de bank met Kim en riep mij naar de kamer en dit klinkt als een cliché maar we zagen de dood over haar heen trekken. Ik ben de verloskundige aan het bellen en Rob nam de temperatuur op die kwam niet meer boven de 35 graden uit. De verloskundigen zou naar het ziekenhuis bellen en wij moesten gaan rijden want op een ambulance wachten duurde toen te lang. Bij de EHBO aan gekomen stonden ze ons al op te wachten. Ze zijn anderhalf uur bezig geweest met reanimeren ze lag aan de morfine heeft 2 keer een spuit in het hart gehad en ze werd volledig beademd. Toen kwam de arts naar ons toe of wij even mee wilden komen. Daar werden we voor de keus gezet Kim van de beademing afhalen en kijken of ze zelf een teken geeft dat ze wil en kan vechten. of haar aan de beademing laten liggen maar de arts vertelde er bij dat als ze ooit bij zou komen zij nooit bewust zou zijn van het leven. De hersens hadden te lang zonder zuurstof gezeten. Wij hebben toen gekozen om haar van de beademing af te halen wel met de toezegging als zij een teken van leven zou laten zien dan vechten we er voor tot het einden.

5 minuten later was ze overleden. ik dacht dat heel mijn wereld was vergaan, dat mijn hart uit mijn lichaam werd gerukt ik snapte het niet. Zoiets gebeurt in films en (heel triest) bij andere maar toch niet bij mij. Ik werd toen echt wakker geschud dat het niet vanzelf sprekend is dat je je kind ziet opgroeien en later ziet trouwen.

Na een jaar Telde ik opnieuw aan en heb nu een zoontje van 2 jaar die helaas ook niet zomaar 2 is geworden hij heeft met zijn 1 jaar in het AZM gelegen op de PICU (pediatrische intensive care unit) met Meningokokken Sepsis en heeft daar een week moeten knokken voor zijn leven. maar hij is nu een jaar later kern gezond dus het leven heeft ook iets moois.

Ben nu zover dat ik Kim aan het verwerken ben en Kevin tja dat is mijn boefje mijn alles.

Het enigste waar ik veel aan gehad heb is praten veel praten en blijven praten.

Veel liefs Femke