Babyopkomst.nl

Eigen verhaal: het verlies van Maarten en Sander

Ik zal me even voorstellen. Mijn naam is susanne (37) en ben getrouwd met Ronald (43) en we hebben 6 kindjes nl Maarten*, Sander*, Lisa, Pepijn, Lobke en Jaïr.

Helaas zijn onze eerste 2 zoontjes overleden.

Na ruim een jaar proberen waren we eindelijk zwanger, wat waren we blij. Toch verliep de zwangerschap niet over rozen want in de 8ste week al kreeg ik wat bloedverlies. Toch wees een controle bij de huisarts uit dat de baarmoedermond gesloten was en dat alles dus in orde leek te zijn. Toen ik in de 9de week weer wat bloed verloor; mocht ik een echo laten maken in het ziekenhuis.

Gelukkig ons kindje leefde en de bloeding zou van de innesteling kunnen zijn werd ons verteld. Helemaal opgelucht besloten we toen iedereen het goede nieuws te vertellen dat we papa en mama zouden gaan worden.

Aangezien het onze eerste zwangerschap was wisten we niet wat normaal was en wat niet. Ik had regelmatig last van mijn buik maar volgens de verloskundige waren dat harde buiken en die hoorde er gewoon bij. Wel vond ze ons kindje wat aan de kleine kant voor ongeveer 23 weken en daarom stelde ze voor dat ik het wat rustiger aan zou gaan doen en halve ipv hele dagen werken. Zover is het helaas niet meer gekomen.

Toen ik sávonds aan het strijken was kreeg ik flinke buikpijn. Ik besloot vroeg naar bed te gaan en dacht dat het mijn darmen waren die opspeelden. Dat deden ze wel vaker aangezien ik een spastisch colon heb. Helaas werd de pijn eerder erger dan minder en ik lag te rollen door mijn bed. Dan maar even naar de toilet om tot mijn grote schrik te constateren dat ik bloed verloor. Meteen in paniek de verloskundige gebeld want ik was pas 23 weken zwanger.

De verloskundige wilde eerst niet komen. Ze had me sóchtends nog gezien en dacht dat ik een nierbekken ontsteking of zo zou hebben en de huisarts maar moest bellen. Na lang aandringen kwam ze toch en constateerde dat ik weeën had en al 3 cm ontsluiting. We moesten meteen naar het ziekenhuis toe en al die tijd had ik nog hoop dat ze me in het ziekenhuis wel zouden kunnen helpen.

Helaas was niets minder waar. De gynaecoloog vertelde dat de ontsluiting te ver gevorderd was en dat ons kindje geboren zou gaan worden. Het zou overlijden omdat het nog te klein zou zijn om buiten de baarmoeder te kunnen overleven. Onze wereld stortte op dat moment in en toen moest ik nog gaan bevallen. Dat heb ik zelf gedaan maar zo voelde het niet. Het was meer alsof ik naast mijn eigen lichaam stond en naar een ontzettend akelige film keek waar een ander de hoofdrol in had. Ronald kon het niet aan en vroeg mijn toestemming om op de gang te mogen wachten tot het voorbij was. Zelf moest ik door.

Omdat ze dachten dat mijn vliezen al waren gebroken mocht ik gaan persen maar met een enorme knal klapte toen de vliezen pas uit elkaar en zat ales onder. Niet lang daarna werden de beentjes van ons kindje geboren en stopte daarna de weeen. Ik moest wachten tot ze weer op gang kwamen om ook het lijfje en het hoofdje geboren te laten worden.

Op mijn verzoek werd ons kindje meteen meegenomen want ik was bang voor wat ik te zien zou kunne krijgen. Het was vast mismaakt want de natuur had toch ingegrepen. Niet dus! De verpleging kwam vertellen dat het een prachtig mannetje was met alles erop en eraan. 400gr en 27 cm lang.Ik wilde hem heel graag zien maar durfde hem niet vast te houden. Hij was zo compleet maar oo zo klein dat ik bang was dat er een armpje of beentje af zou breken als ik hem op zou pakken. Ik sprak tegen hem, huilde dikke tranen en raakte hem zachtjes aan. Daarna nam de verpleging hem mee en kwam Ronald weer binnen. Op advies van de verloskundige heeft hij daarna samen met mij ons kindje nog bekeken en ook hij was erg trots en verdrietig. Op dat moment kregen we ook te horen dat ons kindje voor de wet niet zou bestaan omdat ik de 24 weken grens niet had gehaald. We hoefden hem dus niet aan te geven bij de burgerlijke stand en ook geen uitvaart te verzorgen dat zou het ziekenhuis allemaal voor ons regelen. Wel konden we ons kindje een naam geven voor in het ziekenhuisdossier. We noemden hem Maarten.

Te zeer overmand door verdriet en niet wetende dat er wel degelijk hele andere mogelijkheden waren stemden we toe.

Wel lieten we op advies van onze kraamhulp de dag erna een dienst geven in de stiltekapel van het ziekenhuis voor ons en ons kindje.

Er werd obductie uitgevoerd op Maarten maar daar kwam niets uit; hij was helemaal gezond. De gynaecoloog had dat wel verwacht zei hij want hij zocht de oorzaak bij mij in de vorm van een aangeboren baarmoederafwijking.

Na het ontzwangeren zou er onderzoek gaan plaatsvinden.

N.a.v. een baarmoederfoto met contractvloeistof bleek dat ik inderdaad een afwijking had die hij uteris bicornis noemde oftewel 2-hoornige baarmoeder. Ons kindje had in 1 poot van de baarmoeder gezeten, daar was de groei uitgeweest m.a.g. weeenaktiviteit en ontsluiting. Toch mocht ik meteen weer zwanger worden want een volgende zwangerschap zou ik dan wel voorbij de 28 weken komen.

Toch wilden wij graag zekerheid want dit wilden we niet nog eens mee maken. We vroegen daarom een second opinion aan in een ander ziekenhuis en namen de foto mee. Daar waren ze helemaal niet zo zeker over de afwijking. Dat er een afwijking was, was duidelijk maar welke konden zij zo niet zeggen. Ik moest teruggaan naar het ziekenhuis en om een kijkoperatievragen om ook buiten en binnenzijde van de baarmoeder te bekijken. Het zou nl kunnen dat er alleen een tussenschot in de baarmoeder zou zitten dat misschien verwijderd zou kunnen worden. Ik kwam op de wachtlijst voor die ingreep en ontdekte toen tot onze stomme verbazing dat we zwanger waren. Dar hadden we eigenlijk geen rekening mee gehouden. De eerste keer had het tenslotte ook heel lang geduurd.

Nu moesten we een keuze maken. Gaan voor deze nieuwe zwangerschap of het onderzoek en daarmee ook de zwangerschap afbreken. Niet echt een moeilijke keuze voor ons want we wildengraag een gezinnetje, hadden net een zoontje verloren en er was een goede kans dat het deze keer wel goed zou gaan. We gingen er dus voor.

De hele zwangerschap was erg beladen en spannend en vanaf het begin liep het ook niet echt lekker. Af en toe bloed verlies, veel hardebuiken en buikkrampen. Toch vond de gynaecoloog alles steeds in orde en op een gegeven moment heeft hij zelfs tegen me gezegd:"dat ik me niet zo aan moest stellen en maar eens moest gaan genieten van deze zwangerschap. Ik haalde me dingen in het hoofd die er helemaal niet waren"!

Gevolg was dat ik helemaal niets meer durfde te vertellen terwijl mijn lichaam heel duidelijk signalen gaf dat het niet lekker ging. Zo bleek ook bij de controle van ruim 22 weken. Ik had 1 cm ontsluiting en werd met spoed opgenomen. Diezelfde middag zou er een bandje om de barmoedermond worden aangebracht om verdere ontsluiting tegen te gaan. Hellas is die ingreep er nooit gekomen want door het toucheren kreeg ik weeen aktiviteit waardoor het bandje niet geplaatst kon worden. 3 dagen lag ik aan het preparinfuus om de weeen te remmen. Door onoplettendheid van het personeel en ook een kapot apparaat heeft het uiteindelijk niet voldoende mogen baten en werd na 23 weken ook onze 2e zoon Sander geboren. 490 gr en 28 cm lang en sprekend zijn broer Maarten*. Wat waren we wederom trots en verdrietig. Deze keer durfden we hem wel vast te houden en te knuffelen en i.t.t. Maarten* kreeg Sander* zelfs kleertjes aan van de verpleging. Het stond zo mooi.

Wederom moesten wij met lege handen naar huis toe. Er zou geen obductie plaatsvinden op Sander* maar hij bleef wel in het ziekenhuis achter omdat ook hij voor de wet niet bestond. We wisten ondertussen wel dat er meer mogelijk was dan het ziekenhuis ons vorig jaar na Maarten* had verteld; maar we wilden geen onderscheid maken tussen onze kindjes die ons allebei even lief waren.

Sander kreeg dus ook een dienst in de stiltekapel en het ziekenhuis zou voor een waardig afscheid zorgen zeiden ze ons.

Ik ben daarna in de medische molen terechtgekomen en uiteindelijk ook in een ander ziekenhuis. Daar bleek ik inderdaad een andere afwijking te hebben en ben daaraan 2x geopereerd met succes. De eerste nieuwe zwangerschap eindigde daarna na 9 weken in en miskraam maar daarna ging het 4x goed. Steeds werd er met 14 weken een cerclage aangelegd rondom de baarmoederhals om vroegtijdige ontsluiting tegen te gaan. Lisa werd nog prematuur geboren met 32 weken (heeft daar gelukkig ondanks een hersenbloeding niets aan over gehouden!) maar Pepijn, Lobke en Jaïr kwamen allemaal nadat in de 37set week het bandje was verwijderd.

Ons gezin is nu compleet, de stress van de medische ingrepen, spanning of we een gezin kunnen krijgen, de spanning rondom alle zwangerschappen en de hectische tijd na de geboorten hebben een zoektocht naar Maarten* en Sander* lange tijd in de weg gestaan. Nooit hebben we nl van het ziekenhuis bericht over hun crematie gekregen en toch wilde ik weten waar ze nu waren. Als er nl een strooiveldje was zou ik er eens heen kunnen gaan als ik het weer eens moeilijk had.

Het doet mij ontzettend veel pijn te moeten melden dat het ziekenhuis ons enorm voor de gek heeft gehouden. Maarten* had destijds best aangegeven kunnen worden bij de gemeente, we hadden best zelf een begravenis of crematie kunnen regelen; alleen wilden zij dat waarschijnlijk niet of wilden ze dat ons besparen. In ieder geval is er van een waardig afscheid door het ziekenhuis zoals ons was beloofd niets gekomen. Zowel Maarten* als Sander* zijn helaas tesamen met ander "medisch ziekenhuisafval"naar de ZAVIM in Dordrecht gebracht om daar in de afval verbrandingsoven te worden gegooid. En dat doet zo'n pijn!

Onze lieve kindjes zomaar tussen het bloed uit de O.K, de amputaties, tumoren en kweekjes gewoon weggegooid. Dit hebben ze nooit verdiend, dit verdiend niemand! Helaas kunne we er niets meer aan veranderen en zijn de tijden gelukkig wel veranderd. Sinds 1996 schijnt dit niet meer te gebeuren maar in 1993 en 1994 dus nog wel.

Om onze zoontjes alsnog een waardig plekje te kunnen geven hebben ze nu een eigen site gekregen op

www.maarten-sander.da.ru met hun verhaal, hun fotoos, gedichten, etc. Er is ook een gastenboek bij waar berichtjes voor ons achtergelaten kunnen worden. Mailen mag natuurlijk ook naar ronald-susanne@home.nl want daar putten we momenteel ontzettend veel steun uit.

Ik hoop dat u ons verhaal wilt plaatsen zodat het onrecht wat ons en onze kindjes is aangedaan bekend wordt en veel mensen hopelijk alsnog een bezoekje gaan brengen aan onze mooie mannetjes die zoveel beter hebben verdiend.

Liefs van Susanne Brugge