Babyopkomst.nl

Eigen verhaal, verlies van Diego

Donderdag 1 maart 2001

‘s Morgens vroeg om 07.00 uur voelde ik nattigheid!Ach het zal wel urine zijn, dacht ik nog.
De baby schopt natuurlijk tegen mijn volle blaas.Even omdraaien en lekker verder slapen.
Niet dus. Alweer zo’n scheutje nattigheid.Ik voel eigenlijk helemaal niet, dat ik een volle blaas heb.
Laat ik maar naar de wc. gaan, ik ben toch geen klein kind dat in bed plast.Al druppelend ga ik naar de wc. en plas omdat ik dat wel zal moeten na een nachtrust.
Het was de moeite van het opstaan niet waard, maar zo houd ik wel het bed droog.Eenmaal van de wc. gekomen realiseerde ik mij, dat er iets niet goed was.
Ik druppelde nu wel heel veel. De druppels werden ook veel groter.Ik zei tegen Rino, dat het volgens mij vruchtwater was.
Bel de verloskundige maar zei hij.Huilend van de schrik belde ik de verloskundige. Dat is niet best zei ze, maar ik kom er direct aan. Vang het maar op in een maandverbandje dan kan ik het even nakijken. Ik naar boven heen een onderbroek aantrekken met daarin een maandverbandje. Toen ik mijn been omhoog tilde om in de onderbroek te stappen kwam er een enorme PLONS. Er is echt iets goed mis. Er kwam een huilbui. Wat is dit nou? Het is urine toch? Ja peet je bent gewoon incontinent. Dat gebeurt wel vaker in de zwangerschap. Ik met mijn hand in de grote plas en er aan ruiken. Ochtendurine kun je toch ruiken? Waarom ruikt dit nu niet naar urine? Je kunt het wel schudden peet, dit is echt geen Urine. Gelukkig maar, aan een kant, anders was de verloskundige voor niets onderweg. Al wachtend rookte ik een sigaret. Niet wetend wat me overkwam. Gelukkig daar is de verloskundige al. Toen ik mijn verhaal gedaan had, zat er voor haar niets anders op, dan mij door te sturen naar het ziekenhuis. Weer huilen, ik ben nog nooit in een ziekenhuis geweest. Wat zal er daar allemaal gebeuren? Er was geen haast bij, maar ik werd wel tussen nu en 1 uur verwacht. Gauw even gedoucht en toen in de auto naar het ziekenhuis. We mochten in de wachtkamer plaatsnemen de dokter komt er zo aan. Ik heb het verhaal aan de dokter uitgelegd en mocht me uitkleden in de behandelkamer. Tijdens de echo kon de dokter al zien dat er weinig vruchtwater over was. Ik zag het hartje kloppen dus ik maakte mij weinig zorgen. Volgens mij wilde hij een inwendig onderzoek doen, maar het instrument dat hij gebruikte liep al vol met vruchtwater, dus is hij hiermee niet doorgegaan. Hij liet mij ook zien dat het vruchtwater was. Eenmaal terug in de spreekkamer was het naar stil. Ik kijk Rino aan. Rino kijkt mij aan. Waarom zegt hij nu niets? De reden hiervan werd mij heel snel duidelijk. Het spijt me jullie dit te moeten meedelen, maar ik heb hier geen behandeling voor. We staan met de rug tegen de muur. WAT???? Hoezo met de rug tegen de muur Hoezo geen behandeling? Ik ben toch op het ziekenhuis, daar word je toch opgenomen en behandeld? Waarom is het vruchtwater geknapt? Hier blijkt geen reden voor te zijn. Misschien een zwakke plek? We weten het niet. Je zult waarschijnlijk dit weekend al bevallen en wat mij betreft mag dat gewoon thuis. Je moet er wel rekening mee houden, dat de placenta niet vanzelf komt. Dit komt vaak voor in het aantal weken van de zwangerschap. De placenta zal dan operatief verwijderd worden. Hoezo dit weekend bevallen? Ik ben nog maar 22 weken zwanger, dan kun je toch niet bevallen. Dit gaat niet helemaal volgens de planning. Bij 40 weken zwangerschap wil ik graag thuis bevallen. Maar nu nog niet. Je moet me gewoon opnemen en behandelen, anders gaat het niet goed. We kunnen de baby in Enschede laten nakijken. Dit lijkt mij overbodig, want ik heb vorige week nog een echo gehad en alles was goed. Geestelijk zullen we nooit weten, maar als het gewoon na 40 weken geboren was had het ook een afwijking kunnen hebben, dus daar maak ik mij niet druk over. Hoezo de baby laten nakijken, hij leeft nog hoor! De dokter wenste ons veel sterkte de komende tijd. Bij vragen en of twijfels mocht ik altijd terugkomen.

We moesten een afspraak maken voor maandag, dan konden we er nog even over praten. Waarover moet ik praten. Over de bevalling? Ik ga niet bevallen, want de baby leeft toch nog! Geschrokken verdrietig kwaad verlieten Rino en ik de spreekkamer. We omhelsden elkaar in het nauwe gangetje tussen de spreekkamer en de wachtkamer. Niet wetend wat ons nu overkomt en waarom we naar huis worden gestuurd? We hebben een afspraak gemaakt voor maandag a.s. Overtuigt waren we niet. Hoezo geen behandeling. Ik ben nog maar 22 weken zwanger. Dit kan gewoon niet zomaar afgelopen zijn. Als ik thuis nou gewoon op mijn rug blijf liggen, misschien heeft de baby dan net genoeg water om niet uit te drogen en als het dan nog 2 weken zo blijft, wordt ik misschien wel opgenomen en behandeld. Misschien gaat het dan alsnog wel goed, het hartje klopt toch nog? Binnen drie kwartier waren we weer thuis met de mededeling dat ik dit weekend wel zal bevallen. Hoe is dit in godsnaam mogelijk. Wat moet ik nu in huis? Ze sturen mij naar huis en laten mijn baby doodgaan! Mijn zwager heeft mij proberen uit te leggen waarom ze me niet konden helpen. De longetjes zijn nog niet volgroeid. Hier begreep ik niets van. Er bestaan toch medicijnen die dit proces kunnen versnellen. Dit is ook zo maar worden pas met 24 weken toegediend. Er moet een ziekenhuis zijn dat mij wel kan opnemen en behandelen, de baby leeft toch nog! Ze laten het gewoon dood gaan! Niemand wil mij helpen. Maar de baby wil wel doorgaan, want hij leeft nog. Zwolle dicht. Groningen: Gesprek gehad met een dokter. Ook hij wil of kan mij niet helpen. Dat zal wel komen omdat onze eigen gyn met hem heeft gesproken. Ik laat het hier niet bij zitten, hoe kun je iemand nou zo naar huis sturen? Ik bel Nijmegen zelf wel, zonder tussen komen van onze gyn. Hier zijn ze wel bereid om mij op te nemen mits de behandelend arts het medisch noodzakelijk vindt. Deze zal dus niet meewerken, want hij heeft de hoop al opgegeven. Wat maakt mij die gedachte toch kwaad! Iets opgeven wat nog leeft. Het hartje klopt niet alleen, maar ik voel hem ook nog schoppen hoor! Heel Nederland staat in verbinding met onze gyn. We zitten vlak bij de grens, ik probeer het eens in Gronau. Ze zijn daar bereid mij op te nemen en hebben zelfs een behandeling voor mij. Ik het ziekenfonds gebeld en daar blijkt dat je niet verzekerd bent in het buitenland. De verloskundige weer gebeld en het hele traject uitgelegd. Ook zij wist hier geen raad meer mee en verzocht mij hier met onze eigen gyn over te praten. De behandeling die ze mij in Gronau wilden geven had weinig positief resultaat in Nederland. Wat doe ik nu? Laat ik mij opnemen in Gronau en steek mij hiervoor in de schulden? Even realistisch blijven. Ze kunnen mij daar ook geen garanties geven. En als het dan toch mis gaat? Kom ik nooit aan het verwerken toe, omdat ik mijn schulden moet aflossen. Ik weet het niet meer! Ik weet het niet meer! Ik weet het niet meer! Laat ik de huisarts maar bellen, kijken wat hij ervan zegt. Ook hier schiet ik niets mee op, Ik was in goede handen. Via een vriendin die al 35 weken zwanger is, heb ik een kraampakket kunnen lenen, om eventueel thuis te kunnen bevallen. Als ik er maar voor zorgde dat ze zelf op tijd een kraampakket terug kreeg. Ik heb toen het ziekenfonds gebeld en het hele verhaal uitgelegd. Ze zouden er spoed bij zetten, maar kon me niet vertellen hoe lang het zou gaan duren. Ik heb de verloskundige maar weer gebeld en gevraagd als ze die dag nog langs kwam. Gelukkig was ze dat toch al van plan. Ik voelde de baby nog steeds schoppen, maar ik begon toch wel te twijfelen. Toen de verloskundige eenmaal bij ons binnen was wilde ik toch wel weten of het hartje nog klopte van de baby. Even geluisterd en ja hoor gelukkig hij deed het nog. Zie je nou wel! Hier kun je toch geen afstand van doen? Dit kan ik niet opgeven hoor! Ik heb toch maar besloten thuis op mijn rug te blijven liggen. Baat het niet, schaadt het niet. Heb ik er voor mijn gevoel toch alles aan gedaan dit goed te laten verlopen. We zullen er een nachtje over slapen en kijken hoe alles deze nacht verloopt.

Vrijdag 02 maar 2001.Het wachten duurt lang. Wachten op de verloskundige die even langskomt. Dan weet ik of het hartje nog klopt. Alleen op mijn gevoel afgaan lukt niet meer, omdat je weet dat er iets niet goed is. Voelde ik hem nou schoppen of wil ik hem gewoon graag voelen? Gelukkig hij doet het nog. Zolang ik hem voel en weet dat het hartje nog klopt geef ik hem niet op! De hele dag visite, visite en visite. Hoe kom ik nu aan mijn rust? Als ik op het ziekenhuis had gelegen had ik meer rust gehad, wat misschien wel beter is in deze situatie. Aan de andere kant is het ook fijn om te weten, dat er zo veel mensen zijn die om je geven. Ik heb de buurvrouw gevraagd een baby-pakje te kopen in de kleinste maat. Mocht de baby toch geboren worden, dan heb ik in ieder geval kleertjes voor hem om aan te doen. Maatje 44 is toch wel klein. maar het zal nog wel iets te groot zijn. Gelukkig is het een broekje en een shirtje, die kun je nog een paar keer omslaan. ‘s Avonds komt gelukkig de verloskundige nog even om mij gerust te stellen. Want het hartje klopt nog. Het is echt een vechtertje! We gaan die dag lekker op tijd naar bed. De baby was ontzettend druk in mijn buik. Ik vroeg Rino of hij nog een keer mijn buik wilde voelen. Nu kon het nog! Gelukkig zijn we op tijd naar bed gegaan, want ‘s nachts om 02.00 uur word ik wakker van een ontzettende krampen in mijn buik. NEE het zijn geen weeën, dat kan niet waar zijn! Ik besluit maar even naar de wc. te gaan en daar zie ik tot mijn spijt allemaal bloed. Het is zover! Het gaat dan toch gebeuren! Shit nu is er geen weg meer terug. Waarom? Waarom gaat het nu toch mis? Ik wil er toch alles voor doen? Wist ik maar wat, WAT MOET IK DOEN?? Rino het is zover ik heb weeën en bloed verlies. Laat ik de verloskundige maar bellen, straks wordt hij per ongeluk op de wc. geboren. Gelukkig ze was er heel snel. Ik twijfelde eerst of ik wel wilde weten of het hartje nog klopte of niet. Al gauw kreeg ik het gevoel dat ik het toch moest weten. Gelukkig [denk ik] hij doet het nog. Ik weet niet wat ik liever heb. Dat het voor de geboorte al dood is of na die tijd. Het lijkt me beter voor die tijd, anders zit ik met mijn kindje in de arm die snakt naar adem en ik laat hem doodgaan. Na die tijd zou ook wel goed zijn, dan heb ik hem toch nog levend in de armen gehad. Ik weet het niet. Ik weet niet of ik nu gelukkig opgelucht of verdrietig moet zijn. Ik herinner me alleen het gevoel dat ik bij de geboorte van Gianni had en eigenlijk was dat gevoel nu hetzelfde alleen met veel meer angst voor het onwetende. Misschien krijg ik helemaal geen kindje, maar een mini monster? Hoe zou hij eruit zien? Welke kleur zal het hebben? Hoe groot zou het zijn? Wat zou die wegen? Trots laat ik de verloskundige het pakje zien dat ik mijn buurvrouw heb laten halen. Ze vond het ook een heel mooi pakje. Ik vroeg de verloskundige of ik alles klaar had voor de bevalling. Of ik niets vergeten was of dat ik bepaalde dingen anders zou moeten doen. Alles was verder prima. Ze vroeg me alleen of ik er wel aan had gedacht iets klaar te zetten waar de baby na de geboorte in kon liggen. Daar had ik nog niet aan gedacht. Ik wist niet zo snel wat ze er precies mee bedoelde. Moest ik het bedje klaarzetten? Ik vroeg haar wat ik het beste klaar kon zetten. Een mandje of zoiets. Ze maakte daarbij een gebaar met haar handen. Ik dacht nog, wat wil jij nou met een mandje? Maar de baby zal in de foetus houding wel klein zijn, dus pakte ik een mandje, waar ik 3 jaar geleden de sokjes van Gianni in bewaarde. Dit bleek een geschikt mandje te zijn. Met een opgevouwen katoenen luier leek het net een mini bedje. Ik vond het toch wel heel erg klein. Maar dacht verder nergens meer bij na. Wel maakte ik mij zorgen over de bevalling, of de placenta wel zou komen anders moest ik alsnog naar het ziekenhuis. De verloskundige stelde mij gerust, het ging niet als bij een gewone bevalling. We hadden iets meer tijd voor de placenta. Dus niet binnen het uur naar het ziekenhuis. Mocht het toch nodig zijn mochten Rino en de baby ook mee. Ik hoefde de baby gelukkig niet thuis te laten. Ik zag het niet zitten na de bevalling nog naar het ziekenhuis te moeten. Na een tijdje kletsen en een kopje koffie bleken de weeën spontaan te stoppen, wat ook het geval was. Het leek de verloskundige beter om nog een paar uurtjes te gaan slapen, het kon nog wel even duren. Ze trok haar jas aan en spontaan begonnen de weeën weer [dacht ik]. Als ze maar niet weg gaat. Zolang zij er is zal alles wel goed gaan. Na de controle van de harde buik die er niet was, besloot ze toch om weg te gaan. Ik wist niet of ik hier wel zo blij mee moest zijn! Maar er zat niets anders op. De verloskundige ging weg, maar ik wilde niet naar bed, Rino kon de slaap nog wel gebruiken, maar omdat ik niet naar bed wilde besloot hij ook maar om op de bank te slapen.
Als er dan iets is kan ik hem zo wakker maken.Net als bij mijn vorige zwangerschap kreeg ik de kriebels. Ik heb de wc. schoongemaakt en nog een paar dingetjes gestreken. Volgens mij heb ik wel 2 liter vruchtensap gedronken. Nu was ik toch ook wel moe. Ik ging op het bed in de kamer liggen en dacht even tot rust te komen. Maar niets was minder waar. Ik kreeg om de 5 minuten weeën.1,5 uur lang heb ik de klok 5 minuten zien verspringen. Gelukkig het zet door. Straks een paar hevige pers weeën en alles is achter de rug. Als het dan toch niet zo mag zijn, laat het dan nu maar over zijn. Na 1,5 uur zakte het toch weer af, de tijd tussen de weeën werd steeds meer in plaats van minder. Tegen 08.00 uur was het helemaal weer weg.

zaterdag 03 maart 2001

Rino werd wakker en vroeg hoe het ging. Na het ontbijt begon de visite ook alweer te komen. Ze schrokken toch wel, dat het bezig was. Ze hadden net als ik gedacht dat het wel 2 weken zo zou blijven. De hele dag door heb ik weeën gehad. Soms een uur om de 5 minuten soms maar 1 of 2 per uur. Om 17.00 uur ging de laatste weg om eten te koken, daar had ik ook wel zin in: eten. Na een paar happen begonnen de weeën ineens heftig te worden en direct om de 2 minuten. Na een kwartier heeft Rino de verloskundige maar gebeld. Het ging nu toch wel heel snel. Er was geen houden aan. Ik had al persdrang. Rino raakte een beetje in paniek omdat de verloskundige er nog niet was. Ik moest hem beloven niet te persen. Ik heb het beloofd met mijn vingers gekruist, want ik kon het gewoon niet ophouden. Gelukkig was de verloskundige er snel en waren we direct al opgelucht. Nu kon er in ieder geval niets misgaan. Na een paar hevige weeën moest ik naar de wc. Ik schrok me een hoedje, want er kwam iets uit mij. Ik schreeuwde om hulp. De verloskundige vertelde me dat het de navelstreng was. En nu??? Nu niets zei ze, normaal had je naar het ziekenhuis gemoeten maar dat hoeft nu niet. Want het gaat toch dood hè? Vroeg ik haar nog. Dit bevestigde ze met een knikje. Tussen de weeën door kreeg ik toch zin in een sigaret en heb hem ook gerookt. Kort daarna kreeg ik een hoestbui. Daar voelde ik iets uit mij komen en vroeg al huilend de verloskundige te kijken wat het was. Het bleek een voetje te zijn. Ik keek naar beneden en zag een heel klein voetje met een paar teentjes heel duidelijk. Een wee of 2 later moest ik weer hoesten en daar was het tweede voetje al. Dit is het einde. Het gaat nu echt gebeuren. Waarom? Waarom mag het niet bij mij blijven? Bij een volgende wee kwam het lichaampje, wat is dit toch duidelijk te voelen! En nu zit het vast. Het doet heel erg pijn. Lichamelijk en geestelijk. Ik wil hem het liefst bij me houden, maar het doet zo’n pijn! Bij de volgende wee moet hij er uit anders heb ik straks die pijn nog. Ik begin te huilen omdat dit het laatste stukje is en dan is alles pas echt over en uit. Waarom? De wee begint en ik druk zo hard ik kan. 18.58 uur Gelukkig of niet hij is eruit. Onze Diego. Alie vraagt aan Rino of hij de navelstreng wil doorknippen of dat zij het moet doen. Rino vliegt omhoog en zegt zonder aarzeling, dat doe ik. Het is ons kindje. Ik vind het fijn, dat hij het zelf wil doen. Nu kan Diego bij mij op de buik. Het is toch geen monster. Hij is zelfs heel mooi. Alles zit erop en eraan. Waarom mocht hij niet leven? Nog 2 weken en hij had een kans gehad. Zo’n mooi en gaaf kindje. Alleen zijn longetjes zijn niet volgroeid. Hoe is dit nou mogelijk? Een klein mensje zo klein en toch perfect. Hij heeft zelfs kleine nageltjes. 10 vingertjes 10 teentjes. Hij heeft het neusje van Rino, het mondje van mijn oma en volgens Rino heeft hij mijn knieën. Lieve kleine Diego, we hadden zoveel plannen, zoveel ideeën, zoveel liefde te geven. Je grote broer Gianni wacht op jou. Hoe moeten we hem dit nu vertellen? Wat nu?? Wat nu??De placenta was er al met 45 minuten, weer een angst minder. Bijna alles ging goed, het enige:

ONZE DIEGO IS DOOD!!

Alie vroeg of ze hem moest wassen, maar ik vond het prima zo, hij was mooi zoals die was. Alie vroeg of ze Diego moest wegen. Dit stelden wij zeer op prijs. Hij woog 540 gram. Niet niks hè? Ik keek Alie aan en begon te huilen, de kleertjes passen helemaal niet! Ik kan ze wel omslaan zei ze nog, maar ik vond dat niet mooi. De kleertjes gaan dus niet door! Wat nu? Ik kan hem toch niet zo in het mandje leggen? Alie begon over een doekje, hierdoor kwam ik op het idee een pandana van mij te gebruiken. Ik had nog een mooie zacht gele met beertjes. Alie heeft Diego in het mandje gelegd en toegedekt met mijn bandana. Ze deed het met veel liefde ze praatte zelfs tegen hem. Dit deed mij goed! Na een korte evaluatie en uitleg over hoe Diego nu gestorven is, ging Alie weg en hebben we de familie en vrienden gebeld; Ze zijn allemaal geweest en de meeste hebben ook nog even naar ons zoontje gekeken. Ik was er echt trots op, maar was verdrietig dat het niet leefde. We hebben Diego in een wit kistje begraven. Gianni heeft nog iets voor zijn broertje gemaakt. Hij heeft een rood verfhandje op een blauw papiertje gemaakt en ik moest er op schrijven: Dag lieve Diego Van Gianni.

Zondag 04 maart 2001-03-28

Deze dag hebben we veel visite gehad en zijn we heel veel bij Diego geweest.We hebben hem op zijn eigen kamertje gelegd, zodat hij wel zijn eigen plekje hier in huis heeft gehad.
Hij ziet er nog mooi uit. Hopelijk blijft dit zo!

Maandag 05 maart 2001

De afspraak bij de gynaecoloog heb ik maar afgezegd. Daar heb ik nu echt geen zin in. De receptioniste feliciteerde mij hartelijk zonder te vragen of alles goed was gegaan. Ik heb haar [vind ik op dit moment] op een iets te harde manier laten weten, dat de baby dood is. We zijn vandaag naar het gemeentehuis geweest om de geboorte van onze zoon aan te geven. We kregen geen geboorteakte mee. Alleen een overlijdens akte. Waarom dit is gaat mij de pet te boven. Ik ben bevallen, maar krijg geen geboorte akte.!! Normaal is voor ongehuwden bij de Wet geregeld, dat het tweede kind dezelfde achternaam krijgt als de eerste. Nu blijkt dat niet zo te zijn bij levenloos geboren kinderen. Dit is toch van de zotte. Eerste kind heet A. Tweede kind heet B. Dit waren ze bij het gemeentehuis met mij eens, dus moest er alsnog een erkenningsake opgemaakt worden, zodat Diego ook A. mocht heten. Gelukkig is dat allemaal goed gekomen. Eenmaal thuis gekomen zijn we direct naar Diego gegaan en hebben we nog even van hem genoten, zo’n mooi kindje. Onze Diego A.

Dinsdag 06 maart 2001

Vandaag is dan de dag.Het definitieve afscheid van Diego. We zijn vandaag niet bij hem weg te slaan. Het komt nu wel heel erg dichtbij.
Dan hebben we niets meer. Alleen nog de herinnering en een wond in ons hart.Vanmiddag om 14.00 uur wordt hij begraven. We hebben een mooi wit kistje uitgezocht.
Ik heb Diego zelf in het kistje gelegd en toegedekt met de pandana.We hebben er nog een hoop liefde bij in gedaan en Gianni wilde zijn rode verfhandje er ook bij doen.
Nadat we Diego een kusje gegeven hebben sluiten we samen het kistje af.Rino zal zelf het kistje dragen. Die gedachte vindt ik fijn.
Gianni gaat ook mee een mooi plekje zoeken voor Diego.Ik heb dan ook iedereen verzocht niet in het zwart te komen. Het moet een [voor Gianni] mooi plekje zijn voor zijn broertje. En niet een somber en zwarte gebeurtenis.

Na het koffiedrinken bij ons thuis gaat iedereen weg. Dit was het dan. Het einde van alles.
De schrikDe angst
Het verdrietDe vechtlust
De woedeDe twijfel
De bevallingDe begrafenis
De pijn

Het leven is soms hard Heel kort en maar heel even.
Het enige wat we je nu nog kunnen geven,is een plekje in ons hart.

Voor zover wij nog van geluk kunnen spreken, zijn wij gelukkig dat het allemaal zo is afgelopen. Leuker kan niemand het voor ons maken alleen maar draaglijker.
Een gesprek met de gynaecoloog heb ik nog niet gehad, misschien komt dat er nog wel.Op dit moment ben ik van mening, dat het gesprek voor de bevalling wel iets langer had mogen duren.
Hij had ons misschien beter kunnen voorbereiden op het gebeurde.Er waren ons dan veel angsten bespaard gebleven. Als ik eraan toe ben zal ik contact met hem opnemen en het verhaal nog eens persoonlijk met hem doornemen; Voor mij kan hij niets meer doen, misschien voor iemand anders, die hetzelfde staat te wachten.

Ook ben ik Alie ontzettend dankbaar voor alles wat ze voor ons heeft gedaan. Ik hoop dat ze zich goed realiseert dat ze voor ons meer is dan een verloskundige. Ze heeft voor altijd een plekje in ons hart. Hier zijn gewoon geen woorden voor te vinden en geen bloemen voor te koop.

Lieve Gianni,

Toen we jou vertelden dat er een baby bij mama in de buik zat, was je dol enthousiast.Je was heel voorzichtig met mama en kuste regelmatig de baby in de buik.
Je wist niet beter, dat als de buik van mama heeeeeel groot was, dat dan de baby zou komen.Toen mama een echo had gehad, dat is een kijkje binnen in de buik, wisten wij dat jij een
broertje zou krijgen. Dit vond jij fantastisch nieuws, maar het maakte jou niet veel uit of hetnu een broertje of een zusje zou worden, als er maar een baby zou komen.
Toen het hele huis in rep en roer was, dacht jij dat mama in bed had geplast. Mama wilde datdat waar was. Helaas moest ik jou teleurstellen. Ik vertelde jou, dat het baby water was en dat
mama naar het ziekenhuis moest omdat het niet zo goed ging met de baby.

Toen we terug kwamen dacht jij dat alles weer goed was en vroeg mij hier ook naar.Ik moest je alweer teleurstellen en vertellen dat ze mama en de baby niet konden helpen.
Jij zou mij wel helpen zei je nog, dan komt alles weer goed.Je wist niet beter, dan dat je een weekendje bij Jolanda, Francesco en Gino natuurlijk mocht
logeren. Toen je weer thuis kwam stond ons een enorme opgave te wachten. Hoe moeten we joudit nu vertellen!
Ik heb je even op schoot genomen en je verteld dat je broertje al geboren was. Je begon te lachen enom je heen te kijken. Je vroeg je af waar de baby nu was. Samen met papa zijn we naar boven gegaan.
Je begon heel hard te lachen toen je jouw broertje zag liggen. Je vond hem heel mooi en wilde hem ookaaien en een kusje geven. Toen je dit gedaan had wilde je hem meenemen naar beneden om mee te spelen.
Toen we vertelden dat de baby dood was en dit dus niet mogelijk was ging je mee naar beneden.Eenmaal beneden ging je naast me zitten en vroeg me heel lief of er wel een nieuwe baby in mijn buik zat.
Ik vertelde je dat dat niet zo was! Je begon ontzettend hard te huilen het ging me door merg en been.Je schreeuwde het uit! Maar ik wil die dode baby niet! We probeerden je te kalmeren en vertelden je dat
wij ook geen dode baby wilden en dat jij dan wel een nieuwe zou krijgen. Jij vond dit een goed idee, maardan moest er wel een zusje komen, want die kunnen wel voetballen als ze geboren zijn, broertjes niet die zijn dood.
Ik heb verschillende pogingen gedaan om jou uit te leggen dat het geen verschil maakt tussen broertjes of zusjes diedood gaan. Meestal gaat alles goed als er een baby geboren wordt, maar soms heb je gewoon grote pech en dan is de
baby dood.

Het is nu bijna 5 weken geleden en nog heb je het er veel over. Je wilt ook heel vaak naar het mooie plekje van Diego.Gisteren wilde je gaan graven om Diego daarna weer mee te nemen naar huis. Dit is helaas niet mogelijk en vertel je
dat Diego liever op het mooie plekje blijft. Gelukkig neem je hier genoegen mee, want soms kun je het me heel moeilijkmaken om je eerlijke maar toch redelijke dingen uit te leggen.
Je hebt een mooie molen voor hem gekocht en hem zelf in de grond gezet. Het enige wat je nu nog wenst is een ballon van het ziekenhuis. Ook deze zullen wij kopen, omdat jij dat graag aan je broertje wilt geven.

Je vraagt me geregeld of er al een nieuwe baby in de buik zit. Helaas voor jou is dat nog niet het geval.Ik moet je wel eerlijk zeggen dat ik het je heel graag wil geven, maar ik ben ook heel bang dat ik je nog een keer
moet teleurstellen, dus als het al zo is, dan nog zal ik zo lang mogelijk wachten om het jou te vertellen.

Als je later groot bent en je afvraagt wat er allemaal is gebeurd op 03.03.2001. dan hoop ik dat je hier iets aan hebt.We kunnen het ook niet leuker maken. Ik hoop alleen dat je er voor jezelf vrede mee kunt hebben en nergens last mee
krijgt. Poepie op het moment ben je 3 jaar en ik hoop dat het heel goed met je gaat en dat je iets van je leven maakt.Misschien lezen we dit samen nog eens terug. Ik hoop dat we altijd vrienden blijven.

Vergeet nooit, dat we heel veel van je houden en er altijd voor je zijn.

Veel liefs en kusjes van MAMA