Babyopkomst.nl

Lars, voor altijd in ons hart

Ik ben Gonnie (31) getrouwd met Hans (38) en moeder van Niels (20-06-1996) Lars( *19-11-1998+), Peter (16-08-2000) en Roel (27-10-2002). Ik zit als enige vrouw tussen allemaal bengeltjes en vertel hieronder mijn verhaal van ons engeltje.
Wij woonden destijds in Bleiswijk en hadden daar een eigen zaak dat betekende 6 dagen in de week werken tot het einde van m'n zwangerschap. Geen probleem. Ik had geen klachten en bij m'n 1e ging het ook goed. Toch ging ik minder leven voelen terwijl dit kindje behoorlijk aanwezig was. In m'n 32e week werd ik ziek d.w.z. een gewone griep het enige vervelende was die erge hoofdpijn en die kriebelhoest. Die kriebelhoest ws zelfs zo erg dat ik s'middags een keer de winkel even gesloten heb omdat ik geen twee woorden achter elkaar kon zeggen.Ik belde toen de verloskundige en die merkte dat als ik zo'n enorme hoestbui had de hartslag van ons kindje daalde en ze stuurde me naar het ziekenhuis. Daar (zaterdag middag en geen gyneacoloog meer aanwezig) werd er naar het hartje geluisterd;Niets mis mee zolang je niet hoest... Mijn zwangerschap vorderde en ik voelde het kind `tussen m'n benen zakken' nu was Niels ook drie weken te vroeg en in kombinatie met het verminderde leven rekende ik alweer op een vroege bevalling. Op dinsdag 17 oktober (ik liep inmiddels op 6 paracetamol per dag, maar dat kon geen kwaad) voelde ik sóchtends ineens geen leven meer en mij bekroop een heel naar gevoel. Na toch nog even gewerkt te hebben ben ik gaan rusten met m'n handen op m'n buik: geen reactie. Toch maar wat porren: geen reactie. Ik kom het hele kindje goed voelen maar voelde geen leven. De verloskundige gebeld en die kwam gelijk. Zij kon geen harttonen vinden en besloot met me naar het ziekenhuis te rijden (misschien lag het wel met het ruggetje gedraait......) Zelf wist ik inmiddels genoeg. In het ziekenhuis werd ons bange gevoel bevestigd: Ons kindje was met 34 weken overleden.Wij werden naar huis gestuurd en daar zit je dan. Ik had het gevoel van wat moet ik nu met die dikke buik?! Sávonds is de begrafenis ondernemer(kennis van ons) langs gekomen en hebben we al het een en ander door genomen. Ik wilde eerst twee dagen wachten maar toen ik me bedacht dat de conditie van ons kindje achteruit gaat (hoe langer je wacht hoe minder mooi en gaaf de huid) heb ik de volgende ochtend vroeg de verloskundige gebeld en mochten we gelijk komen. In het zieken huis op de kraamafdeling een eigen kamer gekregen en aan het infuus gegaan (Nalador; wordt nu bijna niet meer gebruikt) helaas kwamen er geen weeen Hans mocht die nacht in het ziekenhuis blijven slapen. Ook de volgende dag nog geen weeën (wat was ik blij dat ik gisteren al gegaan was) Hans was even naar huis en de zaak gegaan en heeft daar een proefdruk gemaakt voor de geboorte kaarjes. Ikzelf had in m'n ziekenhuis tas fototoestel en kleertjes bij me en was er klaar voor. Eindelijk sávonds kwamen de weëen en toen die erger werden is m'n eigen verloskundige gekomen. Tevens heb ik toen pijnstilling gekregen omdat ik enorme rug ween had. Om 23.00 uur braken m'n vliezen en drie weeen later was Lars er. Ik had afgesproken dat de verloskundige eerst zou vertellen hoe het kindje eruit zag voordat ik het zou zien. Maar de bevalling ging zo snel dat er geen tijd was een lakentje ervoor te hangen. Het was ook niet nodig want toen hij geboren was veerde ik op en vroeg of ik het vast mocht houden.
Onze Lars was 2000gram en 46cm z'n navelstreng had twee keer om z'n nekje gezeten en had hem alle kracht ontnomen. Dit verklaarde later dus ook het dalen van de hartslag bij mijn hoestbui. Voor m'n baarmoeder was zo'n hoestbui gelijk aan een wee en de hartslag daalde. Maar omdat ik geen weeën had en pas 32 weken ging er nergens een alarm belletje rinkelen.
Wij hebben Lars heel lang bij ons mogen houden (tot de volgende dag de opductie) en veel foto's gemaakt. Ook heb ik in gips een hand en voetafdruk. Hans heeft Lars zelf aangegeven. We hebben zelf een boekje gemaakt bij de begrafenis en zelf alles geregeld. (Voor je andere kinderen doe je ook alles) en dat gaf een goed gevoel. De kraamverzorgster heb ik afgebeld en mijn moeder en schoonmoeder zijn geweest.De begrafenis was erg mooi en na afloop bij ons thuis zelfs erg gezellig(gek he) Alleen beviel de gang van zaken op de begraafplaats ons helemaal niet (samen in een graf met een ander kind, slecht onderhoud en na 15 jaar ruimen etc.) Daarom hebben we besloten om na 6 weken m.m.v. de burgermeester Lars her te begraven naar een andere begraafplaats waar hij nu een prachtig plekje heeft.
Na twee weken ben ik weer gaan werken en dat was voor mij ook een vorm van verwerking want ik vertelde iedere dag over Lars en heb ruim 170 brieven en kaarten gekregen. Het was ook mijn tweede kindje en bij mij dus niet een nooit gebruikte maxi cosi, box e.d. het stond er nog van Niels en die voelde zo klein als hij was ons verdriet goed aan en knuffelde heel veel.
Wij hebben er nu `vrede mee' d.w.z. uit de opductie is gebleken dat lars een zuurstof tekort had. Ik heb op de mytylschool gewerkt en weet wat dat kan betekenen voor het kind en het gezin ook hebben wij zelf geen beslisseng moeten nemen over zijn leven. Het werd ons uit handen genomen en misschien is ons groter leed gespaard...Nutuurlijk blijft het een gevoelig en teer onderwerp waar ik makkelijk met iedereen over praat. Na Lars zijn er nog twee zoons geboren en op hun geboorte kaartje stond ook Lars erbij (met een engeltje) want wij zullen hem nooit vergeten!
Gonnie de Ruiter
gdr@zeelandnet.nl