Babyopkomst.nl

Eigen verhaal, zo gewenst, maar toch verloren

Ik heb al 1 zoontje die in februari 2 is geworden. Tijdens mijn zwangerschap van hem heb ik van elk zwangerschapskwaaltje last gehad, ben 7 maanden beroerd geweest en ik heb een zware bevalling achter de rug. Hij woog 9,5 pond en hij had ook nog een groter hoofdje dan gemiddeld. Ik moest toch op de normale manier proberen te bevallen en dat heb ik dus 14 uur geprobeerd en uiteindelijk is het een keizersnee geworden. Mijn ruggeprik is echter doorgeschoten naar mijn nek en ik was dus verdoofd tot aan mijn nek. Gevolg dat ik dus niets kon bewegen en ik dus ook zware ademnood heb gehad. Ik heb 3 kwartier gedacht dat ik doodging.

Toen ik nu zwanger was, had ik totaal nergens last van. Ik kon dan ook bijna niet geloven dat ik zwanger was. Totdat ik de eerste echo kreeg natuurlijk met ongeveer 9 weken. Je ziet dan al een heel klein mensje dat al goed aan het groeien is. We waren in de wolken. Met 12 weken moest ik naar de gynaecoloog om met hem alvast de bevalling te bespreken.

Ik dacht over de vorige bevalling heen te zijn, maar toen ik zwanger was merkte ik dat dat totaal niet zo was. Ik had af en toe echt paniekaanvallen over de aankomende bevalling. De gynaecoloog heeft me gerust gesteld. In principe hadden ze het liefst weer een natuurlijke bevalling, maar als ik het echt niet zag zitten, mocht ik uiteraard een geplande keizersnee. Ook nog een gesprek gehad met de anesthesist die mij die ruggenprik had gegeven en dat deed me allemaal echt goed. Het enige was dat ze tijdens mijn bevalling geen inleiding of weeënversterkers mochten gebruiken i.v.m. het risico van het scheuren van het litteken van de keizersnee. Maar daar zaten wij niet over in, want we hadden zelf al besloten dat het als het weer dezelfde situatie was, groter kind en niet ingedaald dan zouden we voor een keizersnee gaan.

Alle zorgen dus de wereld uit. En genieten deden we van de zwangerschap. Zo kon het dus ook zonder alle ellende van alle kwaaltjes. We hadden besloten om geen testen vooraf te doen over de gezondheid van de baby, omdat de uitslag dan pas rond de 16 weken bekend zou zijn en gezien het feit dat we al 1 gezond kind hebben en we nu wisten hoe groot en compleet je kindje dan al is, we de beslissing tot afbreken van de zwangerschap nooit zouden nemen. Ook onder het mom van voor de afwijkingen van bijvoorbeeld een open ruggetje/schedel of die nekplooi, dat kunnen ze op een echo zien. Bovendien was er een risico van 1% dat zo'n onderzoek een miskraam zou veroorzaken en dat durfden we niet te nemen.

De 20-weken echo hadden wij pas met 21,5 week gezien de feestdagen die er allemaal tussen zaten. De echoscopiste was al bijna helemaal klaar met haar onderzoek. Tot nu toe zag alles er goed uit. Ze vroeg of we wilden weten wat het zou worden. Nou graag, als je het kan zien dan graag. Nou zegt ze, het wordt een meisje. We waren helemaal in de gloria!!! Nu zouden we allebei hebben. Een jongen en een meisje. Wat was het ons gegund. Toen kwam de zin er gelijk achteraan, maar er is iets mis met het hoofdje.... Het was of de grond onder onze voeten werd weggevaagd. Eerst dacht ik nog van oh Rick had ook een groter hoofdje dus ze zal zich wel vergissen. Ze zei dat ze verwijde voor- en achterhoornen zag. Er zat te veel vocht in het hoofd. Ik had geen flauw idee wat het inhield, maar ze ging een afspraak voor ons maken in het VU voor een uitgebreidere echo. We zeiden nog dat Rick ook een groter hoofdje had en toen dachten we allebei dat we opluchting in haar gezicht zagen, maar dat bleek toch niet zo te zijn. Ze zei dat in ieder geval wel de hersenkamers in verhouding moesten zijn.
We waren op dinsdag voor de echo en op vrijdag moesten we naar het VU.

We gingen onthutst naar huis. We dachten allebei nog simpel van nou volgens mij kunnen ze tegenwoordig zoveel en we hadden allebei wel eens gehoord van dat ze dan een drain aanleggen. We dachten dat daarmee alles goed kwam. Eenmaal thuis wilden we eerst niet op internet kijken aangezien we ons niet onnodig bang wilden maken, maar ik kon het toch niet laten. Ik ben wel gewoon de dagen erna naar mijn werk gegaan, omdat ik thuis echt door zou draaien. Wel gezegd dat ze niet veel van me moesten verwachten en dat ik echt voor de afleiding kwam. Ik heb gelukkig hele begripvolle bazen. Ik werd steeds ongelukkiger, want ik was er wel al achter door internet, dat als het in deze fase al een waterhoofdje ontwikkelde dat er dan weinig kansen waren voor onze dochter. Ieder mens maakt 450 ml vocht aan in zijn hoofd en dat wordt 3x per dag ververst zeg maar. Het vocht wordt afgevoerd door een heel smal buisje midden in je hoofd waar ze nooit meer bij kunnen komen. Dit buisje was bij onze dochter dus dichtgegroeid/dichtgedrukt. De hersenen kunnen zich dan helemaal niet goed ontwikkelen. Ik had al een interview gelezen op internet van een soortgelijk verhaal. Dat zoontje kon alleen maar op zijn rug door de kamer heen.
Hij was doof, kon alleen maar huilen, lachen en boos worden. Verder kon hij nooit lopen, staan of zitten.

In het VU keek de vrouw eerst naar de foto's die we hadden meegekregen vanuit het ziekenhuis in Haarlem. Ze zei dat ze eerlijk gezegd niet zo goed kon zien wat ze nou in Haarlem hadden gezien. Ik was meteen blij, zie je nou wel, ze zat er naast! Nou zegt ze, eerst maar even zelf kijken. Ze keek heel even en zag meteen dat het mis was. De kleine hersenen kon ze zien en ze zei dat het afhangende hersentjes waren. Ook al zou ze een kleiner hoofdje gezien hebben, met deze hersentjes, het vocht en de ruime hersenkamers was het gewoon echt mis. We moesten nadenken wat we wilden. Of we de zwangerschap wilden doorzetten of niet. Ze zou of de bevalling niet eens halen of ze zou misschien binnen een jaar overlijden of ze zou er wel oud mee worden, maar waarschijnlijk gehandicapt. Ze zou meteen een hersenoperatie moeten ondergaan om die drain aan te leggen. Die drain kon ook verstopt raken, of infecteren of los raken. Het was dus ook niet een kwestie van 1x opereren en klaar, nee het zou een leven zijn vol ziekenhuisopnames en zware handicaps. Zowel geestelijk als lichamelijk. Het kon ook minder erg zijn en dan zou je spreken over een zware leerachterstand.Ze adviseerde om in ieder geval toch nog een vlokkentest te laten doen om andere afwijkingen uit te sluiten. Stel je besluit om de zwangerschap door te zetten en het kind blijkt ook nog eens een stofwisselingsziekte of Down erbij te hebben.... Terwijl dit al zo'n zware afwijking was. En ook om te kijken voor eventueel een volgende zwangerschap of je meer kans hebt op chromosomale afwijkingen of erfelijkheid.
Aangezien ik ook nog een zoontje heb, wilde ik voor hem ook wel weten of het erfelijk was. Dus de week erna toch de vlokkentest gedaan op woensdag. Deze afwijking heeft trouwens niets met de chromosomen te maken. Dus ook al had ik wel een vlokkentest of vruchtwaterpunctie van te voren gedaan, dan hadden we nog niet geweten dat ze deze ernstige afwijking had gehad. Dit is alleen te zien met een echo. En dan eigenlijk pas vanaf een week of 16 en dus ook niet op de eerste echo. Zo zie je maar wat een nut zo'n tweede echo heeft. Toen ook gesprek gehad met de kinderneuroloog over de gevolgen van het waterhoofdje. Ook hij was weer negatief. Hetzelfde verhaal en met de opmerking van je kunt nu nog kiezen. Hij wees er ook vooral op van dat alle babietjes natuurlijk schattig en aandoenlijk zijn, maar dat die tijd maar zo kort is. Vaak denken mensen van nou we zijn er nog aardig doorheen gekomen, maar met vijf jaar beginnen de problemen. Ze krijgen geen vriendjes of vriendinnetjes, komen op school niet mee of als het heel ernstig is zou ze natuurlijk niet eens naar school kunnen. Vaak zitten ze met hun tiende jaar al in een inrichting. En de ouders maken er meestal wel wat van, maar zijn die kinderen gelukkig? Vaak nog niet eens als ze echt beseffen dat ze wat mankeren. En dan was er natuurlijk ook nog de grote kans dat het een kasplantje zou worden. Er zijn ook kindjes die een waterhoofd oplopen tijdens de bevalling. Ze krijgen dan een hersenbloeding waardoor dat buisje wat het hersenvocht moet afvoeren dicht komt te zitten. Het verschil is alleen dat die kindjes tijdens de zwangerschap op een normale manier hun hersentjes hebben kunnen opbouwen. En dat kon ons kindje niet.Daarna ook nog met de gynaecoloog gesproken en hij was ook negatief. Het was 100% mis. Wilden we eerst niet met 16 weken onze zwangerschap af moeten breken, nu moest het met 23 weken. Wat vonden we dat verschrikkelijk. Met ook nog eens het risico dat ik erbij kon overlijden aangezien de bevalling nu wel zou moeten worden ingeleid terwijl dat eigenlijk niet kon.
We hebben uiteindelijk wel die beslissing genomen omdat we het ons dochtertje niet aan konden doen om haar zo op de wereld te zetten, terwijl we wisten dat het mis was. Weet je het nou niet van te voren dan doe je er alles aan om haar zo'n goed mogelijk leven te geven, maar het zou natuurlijk geen goed leven zijn. Nu wisten we dat het mis was en kan je het dan nog over je hart verkrijgen om haar op de wereld te zetten? Wij vonden dat dat niet kon. We zouden het onszelf nooit vergeven als we ons kind zagen lijden terwijl we het hadden kunnen voorkomen.

We hadden nog een paar dagen de tijd om alles goed te overdenken natuurlijk en om ons zo goed mogelijk voor te bereiden. Ik heb al vantevoren een geboorte/rouwkaartje geschreven, zodat ik die na de bevalling niet meer hoefde te bedenken.
Op de linkerkant hebben we de tekst laten drukken van het nummer Hurt van Christina Aguilera. Wat een toepasselijke tekst. Op de rechterkant een gedicht. Een naam hadden we gelukkig al bedacht. Ik heb nog kleertjes besteld via internet, zodat we haar in ieder geval kleertjes aan konden doen. Die blijken al te bestaan vanaf 20 weken zwangerschap.

Ik ben op dinsdag daarna het ziekenhuis ingegaan. Ze hebben om 10.00 uur het infuus aangezet. Ze moesten de dosering aanpassen en konden bijvoorbeeld niet de gel of pillen gebruiken. Mocht ik daar te heftig op reageren dan konden ze het niet meer mijn lichaam uit krijgen en een infuus konden ze stop zetten. We hebben grote angsten gehad over of ik het wel zou overleven. Ze vroegen of ik pijnstillers wilde, maar ik was bang dat ik dan niet zou voelen dat het litteken scheurde. Ze zeiden dat als het zou scheuren ik dat met de zwaarste ruggenprik alsnog zou voelen. Wat voor pijn stond me in godsnaam te wachten? Ook was de kans groot dat ik alsnog geopereerd moest worden omdat meestal de placenta niet vanzelf los komt. Dus daar had ik me ook op ingesteld. Ook hierbij was ik weer een risicogeval, waarbij het bij mij mis kon gaan.De weeën zouden kabbelend zijn en niet zo heftig als bij mijn zoontje. Nou daar ben ik ook mooi ingetrapt, want de weeën waren net zo erg. Uiteindelijk een morfine achtige prik gekregen, maar dat hielp niet. Werd er alleen maar ziek van.
Woensdagochtend zat ik er helemaal doorheen. Ze hadden gezegd dat de baby waarschijnlijk in mijn buik al zou overlijden.Dus ik dacht steeds dit was een rare beweging in mijn buik. Nu is ze overleden. En dan voelde ik haar toch steeds weer. Dat was psychisch een marteling, want je neemt steeds weer opnieuw afscheid. Ik zat er helemaal doorheen, want ik vond het al zo erg wat we haar aan deden en nu duurde het ook nog eens zo lang voor haar. De artsen zeiden dat ze dat niet zou voelen.
Uiteindelijk is ze op woensdagavond 31 januari geboren om 21.02. Ze leefde! We hoopten van te voren dat ze overleden zou zijn omdat we haar niet wilden zien lijden terwijl er geen redding voor haar was. Maar wat waren we nu blij dat ze nog leefde. Ze huilde meteen toen ze geboren was. Ze hebben haar meteen bij me neergelegd. We wisten natuurlijk wel dat ze niet kon blijven leven, maar nu konden we in ieder geval vertellen waarom we dit gekozen hadden. Ik heb nog liedjes voor haar gezongen. Ze heeft bijna 3 kwartier geleefd. Ze is heel vredig ingeslapen in mijn armen. Wat zijn we hier dankbaar voor.
Ze zag er zo mooi uit aan de buitenkant. Niet te geloven gewoon dat het mis was. Ze had alleen een donkere plek op haar hoofd waaruit bleek dat dat die verwijde hersenkamers waren. Ze was sprekend mijn zoontje alleen dan maar 770 gram zwaar. Ze was 35 cm. Ze heet Fleur.De placenta hebben ze gelukkig zo los kunnen maken dus ik kon lekker lang bij haar blijven. Ze heeft ook gewoon bij mij op de kamer gelegen 's nachts.
Wat was het moeilijk om afscheid van haar te nemen in het ziekenhuis. Zij zouden de crematie regelen en dat voelde ook goed gezien alle gesprekken die we hebben gehad. We moesten alleen zelf een kistje regelen.

Thuis toch kraamzorg gekregen. Wilde ik eerst niet, maar op aanraden van het ziekenhuis toch maar gedaan. Erg fijn, want je merkt toch van ja ik ben echt bevallen en dat doet ook zeer. En je kan dan niet meteen weer voor je kind zorgen. Heel veel gepraat met de kraamhulp. Was echt een superfijne vrouw.
Vreselijke nachtmerries gehad over de dood.

Toen het kistje binnen was, we hebben een hele mooie mand besteld via een uitvaartmaatschappij, heb ik deze nog versierd met bloemetjes en vlinders. 's avonds hebben Eric en ik haar samen in het kistje getild. En weer afscheid genomen.We hebben een urnentuintje geregeld op de begraafplaats. De urn stond eerst nog bij ons thuis. Het was erg moeilijk om haar urntje te begraven, maar we zijn blij dat we het op deze manier gedaan hebben. Ik kan zo toch nog naar haar toe en voor haar zorgen.
Over het algemeen genomen gaat het wel goed met me. Ik sta achter mijn beslissing en ik heb er geen spijt van. Ik denk dat zij ons ook dankbaar is. Wel voel ik me een beetje schuldig. Ik heb tenslotte de beslissing moeten nemen. Ze was zo ontzettend welkom. Het voelde alleen egoïstischer om haar te houden.

Ik heb een mooie herinneringenlijst gemaakt en in het begin vroeg ik nog aan mensen of ze de foto's wilden zien. Nu laat ik ze gewoon zien, want het is een mooi kind en vooral ook ons kind! Ze kijken er maar naar! Mijn ouders hebben haar trouwens ook vastgehouden. Zij wilden haar ook graag zien en daar ben ik zo blij mee.

Ik heb gelukkig al een zoontje en hij houdt me op de been. Hij zorgt ervoor dat ik in mijn dagelijkse ritme blijf. Ik heb zwangerschapsverlof tot eind mei gehad en dat had ik ook broodnodig. Ik dacht eerst van niet, maar natuurlijk is dat wel zo. Mijn zoontje zorgt er ook voor dat ik weer kan lachen om hem en de leuke dingen in het leven. Had ik hem niet, dan was ik totaal ingestort.